25 Νοέμβρη: Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας Κατά των Γυναικών.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ την Τρίτη 25 Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας Κατά των Γυναικών, στα Προπύλαια, στις 6:00μ.μ.

• Για να σπάσουμε τη σιωπή και να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, και τη βία λόγω φύλου.
• Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν. Να μην επιτρέψουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.
• Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχεια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στη διαφορά.

Να Διεκδικήσουμε:

• ΑΜΕΣΗ απόσυρση του άρθρου για την αλλαγή επωνύμου στο γάμο
• ΑΜΕΣΗ επέκταση του συμφώνου συμβίωσης σε όλες τις μορφές συμβίωσης
• Δημιουργία χώρων υποδοχής και στήριξης γυναικών που έχουν υποστεί βία
• Εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των εμπλεκόμενων φορέων για τον τρόπο υποδοχής και αντιμετώπισης γυναικών που έχουν υποστεί βία
• Δημιουργία κατάλληλων προγραμμάτων για όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης, για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βίας κατά των γυναικών
• Καμία ανοχή στη διαιώνιση της βίας και στον εξευτελισμό των θυμάτων σε κοινωνικούς θεσμούς: αστυνομία, ΜΜΕ, οικογένεια, σχολείο

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Καλούν

Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών/Ελληνικό Δίκτυο, Πανελλαδικό Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Δίκτυο Γυναικών Σύριζα

Άλλη μία επετειακή μέρα;

Συζυγοκτονίες. Βιασμοί. Διακίνηση γυναικών με σκοπό την προώθησή τους στην πορνεία. Εκμετάλλευση, και σεξουαλική, μεταναστριών. Σεξουαλική παρενόχληση γυναικών στην εργασία... Οι μικρές και μεγάλες πράξεις βίας που εκδηλώνονται ενάντια στις γυναίκες δεν ανήκουν, δυστυχώς, στο παρελθόν. Η βία κατά των γυναικών αφορά εν δυνάμει όλες τις γυναίκες και τη συναντάμε παντού: στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στην πολιτική, τη μέρα και τη νύχτα, ως ανήλικες, ενήλικες και ηλικιωμένες. Δεν κάνει διακρίσεις. Έχει τις ρίζες της στις ιστορικά διαμορφωμένες άνισες σχέσεις, στις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα φύλα. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες γυναικών αποτελούν ακραία έκφραση του «δικαιώματος» που έχουν οι άνδρες πάνω στο γυναικείο κορμί, ακραία επίδειξη φυλετικής κυριαρχίας.

Η διεθνής κοινότητα έχει αναγνωρίσει ότι η βία λόγω φύλου συνιστά παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο προβλέπει τη λειτουργία ενός κέντρου υποδοχής κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους. Και τι γίνεται στην Ελλάδα του 2008; Η κυβέρνηση, μόλις το 2006, αγνοώντας επιδεικτικά όλες τις βασικές διεκδικήσεις του γυναικείου κινήματος, ψήφισε νόμο για την ενδοοικογενειακή βία και τη βία λόγω φύλου, με διακηρυγμένο όμως στόχο τη στήριξη και την προστασία του θεσμού της «θείας» οικογένειας και όχι των γυναικών που έχουν υποστεί βία μέσα στην οικογένεια. Καμία μέριμνα, κανένα κονδύλι για τη δημιουργία και χρηματοδότηση δομών στήριξης κακοποιημένων γυναικών, ούτε φυσικά για την εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση όλων των εμπλεκόμενων φορέων στον τρόπο υποδοχής και αντιμετώπισης γυναικών που έχουν υποστεί βία. Αποτέλεσμα; Παρά τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στην Ελλάδα τα κέντρα υποδοχής και υποστήριξης είναι ελάχιστα, οι περισσότερες γυναίκες δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή τους, και όσες τη γνωρίζουν δεν νοιώθουν άνετα να προσφύγουν σε αυτά αφού δεν υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση. Έτσι, συχνά-πυκνά εμφανίζονται στα ΜΜΕ περιπτώσεις συζυγοκτονιών, ακραία μορφή βίας, που συχνά αποτελεί την τελευταία πράξη σε καταστάσεις μακροχρόνιας κακοποίησης γυναικών. Και για να ολοκληρωθεί ο κύκλος, οι συζυγοκτονίες τιμωρούνται ελάχιστα και μετά από πολλά χρόνια δικαστικών διενέξεων (χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση συζυγοκτονίας στις Σέρρες), οδηγώντας τελικά στη νομιμοποίηση στη συνείδηση των νέων ανδρών αλλά και γυναικών της βίας κατά των γυναικών ακόμα και στην ακραία της αυτή έκφραση.

Το κερασάκι στην τούρτα ή "οδηγίες για έναν μοντέρνο πατριαρχικό νόμο"

Δεν είμαι του ανδρός μου δεν είμαι το πατρός μου, είμαι μόνο ο εαυτός μου ήταν το γνωστό παλιό σύνθημα των φεμινιστριών της δεκαετίας του 80 και του 90. Και όμως, η σημερινή κυβέρνηση, σε αντίθεση με όλες τις φεμινιστικές και γυναικείες συλλογικότητες, προώθησε και ψήφισε μία οπισθοδρομική μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου του 1983, που επαναφέρει το δικαίωμα δήθεν των γυναικών στην επιλογή του επωνύμου τους μετά το γάμο. Τέτοιες ρυθμίσεις αποδεικνύουν πόσο εύκολα οι θεσμοί κλείνουν το μάτι στο πατριαρχικό μοντέλο -διατηρώντας ένα "πολιτικώς ορθό" προφίλ- γεγονός που επιβεβαιώνεται διπλά από το ότι ο ίδιος νόμος αρνείται την θεσμική αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών στη συμβίωση. Με άλλα λόγια, επιχειρείται θεσμικά να ενισχυθεί το κυρίαρχο μοντέλο οικογένειας -ετεροφυλόφιλο, πατριαρχικό, πυρηνικό- και η κυβέρνηση μας προτείνει, ως άσκηση αυτοδιάθεσης, να κρατήσουμε το όνομα του συζύγου ή ο σύζυγος το δικό μας. Όπως θα λέγαμε και πιο απλά “για γέλια και για κλάματα”…

Επειδή η 25 Νοέμβρη δεν είναι και δεν θα γίνει ακόμα μία επέτειος. Επειδή η ιστορία μάς μαθαίνει πως τα πράγματα αλλάζουν μόνο όταν συλλογικά και μέσα από την πολιτική πράξη διεκδικήσουμε σεβασμό, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη.