Η δαιμονοποίηση της Κεντροαριστεράς, ως στρατηγικού προαπαιτούμενου για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, από την μεριά της Αριστεράς, είναι κατά την γνώμη μου, η κορυφαία ιδεοληψία ευνουχισμού, της κυβερνητικής προοπτικής, κάθε άλλης πολιτικής δύναμης, εκτός από αυτήν της δεξιάς.

Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη, έχασαν εκλογές οι συντηρητικές δυνάμεις, μόνο όταν αντιμετώπισαν, κόμματα της ευρύτερης αριστεράς, που είχαν "πετύχει" την οργανική και προγραμματική συμφωνία με τα κοινωνικά κινήματα και ιδιαίτερα με το συνδικαλιστικό κίνημα.

Η Σοσιαλδημοκρατία στις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, κατέκτησε την διακυβέρνηση, όταν συναντήθηκε με τα συνδικάτα στα αιτήματα του κοινωνικού κράτους.

Η Συνάντηση αυτή σε μεγάλο βαθμό απετέλεσε, την πραγμάτωση της δρομολόγησης του δημοκρατικού δρόμου.

Στην Ελλάδα η συνάντηση έγινε στο πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου, που πάντρεψε την κινηματική δυναμική της μεταπολίτευσης, με την κοινοβουλευτική ικανότητα του.

Επανέλαβε αυτή την "ικανότητα του", παντρεύοντας μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά, του κακέκτυπου της "κινηματικής δυναμικής", με την μορφή του πελατειακού κράτους που είχε οικοδομήσει, με αιχμή,τα συντεχνιακά συνδικάτα του Δημόσιου τομέα και τα αγροτικά "επιδοτούμενα κινήματα", με την κοινοβουλευτική δυνατότητά του.

Την τελευταία τετραετία ήταν φανερό ότι ο Γ.Παπανδρέου, προσπάθησε να διαχειριστεί τις "ελπίδες" επανάληψης της χαρισματικής δυνατότητας του Ανδρέα Παπανδρέου. Απέτυχε όμως, τόσο στο αγροτικό, όσο και στο εργατικό, αλλά και στο πεδίο των Δασκάλων και κυρίως της νεολαίας.

Η μόνη δυνατότητα "συνάντησης", ήταν φανερό ότι μπορούσε να γίνει μέσα από την συγκρότηση της Κεντροαριστεράς με προγραμματική συμμαχία με την Αριστερά και ιδίως με τον Συνασπισμό.

Δεν έγινε δυνατή η συνάντηση αυτή κυρίως με ευθύνη της "Πατριωτικής Αριστεράς" που συστηματικά διέβαλε όλους τους παράγοντες της Κεντροαριστεράς. Σημίτης. Μπίστης, Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Γιώργος παπανδρέου, Παπαγιαννάκης και γενικά μειοψηφία τπυ Συνασπισμού.

Το αποτέλεσμα ήταν το αποτέλεσμα που είδαμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ένα 2% περισσότερο και ουδέν άλλο.

Τώρα θα δεί ότι η αναγκαία συνάντησή του, ως εκφραστή της κινηματικής δυνατότητας, με την κοινοβουλευτική συνάντηση με την δημοκρατική παράταξη, θα πάει τουλάχιστον μια τετραετία πίσω, αφού αναπόφευκτα η διαδοχή Βενιζέλου, θα οδηγήσει τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ ποντάρει στην "χαρισματικότητά του".

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε την λενινιστική χίμαιρα, τον μη δημοκρατικό -κοινοβουλευτικό - δρόμο και θα του είναι δύσκολο να βαδίσει στον Ανδρεοπαπανδρεικό δρόμο που φαντάζεται και διακυρήσει ο Αλαβάνος. Είναι δύσκολο να αλλάξει αύριο την "αριστερή στροφή" σε στροφή στην Κεντροαριστερά. Είναι θα έλεγα μάταιο.

Εύχομαι λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ καλή πορεία, στο διαζύγιο που σφράγισε η αντι-πασοκική επιλογή , στην οποία τον ρημούλκησε η Πατριωτική Αριστερά και η χυδαιότητά της.