Το 9^ο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία

Το ΠΚΦ ήταν μια πρώτη παγκόσμια απάντηση στην καπιταλιστική κρίση!

του SABADO François

Belém, 2 Φεβρουαρίου 2009

Σχεδόν 100.000 άνθρωποι, επί μία εβδομάδα, διαδήλωσαν, αντάλλαξαν εμπειρίες, αντιπαρατάξανε θέσεις, πήραν αποφάσεις.

Ήταν η πρώτη μεγάλη παγκόσμια εκδήλωση ενάντια στην καπιταλιστική κρίση, αλλά ήταν ταυτόχρονα και η ένδειξη της εντυπωσιακής κινητοποίησης της νεολαίας και του λαού της Βραζιλίας.

Ασφαλώς το Φόρουμ ήταν ταυτόχρονα και μια ευκαιρία για την κυβέρνηση Λούλα και για την ηγεσία του PT να πάρουν μια πρωτοβουλία παγκόσμιας εμβέλειας. Όπως επίσης υπήρξε και το βάρος των εκκλησιών. Χωρίς να ξεχάσουμε και τον χαρακτήρα «μεγάλης πολιτικο-εμπορικής σύναξης» που έχουν αυτές οι εκδηλώσεις.

Ωστόσο ήταν η διάσταση της πολιτικής συνάντησης που επικράτησε.

Εδώ η παρουσία της κρίσης υπήρξε έντονη. Η κρίση στην παγκόσμια διάστασή της. Αντίθετα απ'ό,τι έγραψε ο διεθνής τύπος, το Φόρουμ δεν έκανε στροφή, και μάλιστα προς τα πίσω, στο ζήτημα της οικολογίας: αντίστροφα, κατέγραψε, με εξαιρετικό τρόπο, τον συνδυασμένο χαρακτήρα που έχουν η οικονομική και η οικολογική κρίση.

Είναι αλήθεια πως ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή των δασών της Αμαζονίας καθώς και η γερή άνοδος των διεκδικήσεων των ινδιάνικων πληθυσμών της Νοτίου Αμερικής, που δίνουν έμφαση στην «ποιότητα της ζωής», δηλαδή στην ισορροπία ανάμεσα σε παραγωγή, κατανάλωση και σεβασμό των οικοσυστημάτων, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, δείχνοντας ότι οι απαντήσεις πρέπει να ανέλθουν ως το ύψος της κρίσης πολιτισμού που γνωρίζει ο πλανήτης.

Η κρίση συζητήθηκε σε όλες της τις διαστάσεις: οικονομική, χρηματοπιστωτική, κοινωνική, κλιματική, τροφική, στις επιπτώσεις της για τα δημοκρατικά δικαιώματα, για την άνοδο του ρατσισμού…

Η έννοια του «κοινού αγαθού» συζητήθηκε μάλιστα ως κεντρικό ζήτημα.

Αλλά, εάν όλος ο κόσμος συμφωνεί στο βάθος της καπιταλιστικής κρίσης ως συστημικής κρίσης (και πολύ συχνά, εξάλλου, έγινε αναφορά στο Μπέλεμ περισσότερο για καπιταλισμό και λιγότερο για νέο-φιλελευθερισμό -αντίθετα από τα προηγούμενα Φόρουμ), εάν όλος ο κόσμος συμφωνεί στο ότι οι απαντήσεις που δίνουν οι κυβερνήσεις είναι να βάλουν τους μισθωτούς και τους λαούς να πληρώσουν (χωρίς άλλωστε αυτό να λύνει τη σημερινή κρίση), ωστόσο οι απαντήσεις των συμμετεχόντων αποκλίνουν.

Από τη μια μεριά, από την πλευρά ενός σημαντικού αριθμού μη κυβερνητικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ηγεσιών, υπάρχει κυρίως η αναζήτηση νέο-κεϊνσιανών λύσεων (περισσότερες ρυθμίσεις, ανάληψη ευθυνών από τους διεθνείς οργανισμούς -και περισσότερο τον ΟΗΕ παρά το G20), οι οποίες εγγράφονται στην αυταπάτη μιας επιστροφής στην κατάσταση πριν από τη νέο-φιλελεύθερη φάση ή σε μια προοπτική βελτίωσης του συστήματος.

Ωστόσο, η κρίση σπρώχνει προς ριζοσπαστικοποίηση. Και το «Κάλεσμα της συνέλευσης των κινημάτων» είναι από αυτή την άποψη η απόδειξη της ριζοσπαστικοποίησης αυτής. Πράγματι, λέει ότι «δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση στο εσωτερικό του συστήματος», …, ότι «πρέπει να στηριχτούμε σε δημόσιες και κοινωνικές μορφές ιδιοκτησίας». Και επιλέγει «την εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημιώσεις και με κοινωνικό έλεγχο», όπως και «τη μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των μισθών» και μια σειρά από κοινωνικά δικαιώματα. Τέλος, υιοθετεί μια τοποθέτηση ενάντια στους πολέμους, για την απόσυρση όλων των στρατευμάτων κατοχής και το ξήλωμα όλων των ξένων βάσεων. Εκφράζει την αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό λαό. Το κάλεσμα, τέλος, προτείνει «μια εβδομάδα παγκόσμιας δράσης σε όλο τον πλανήτη ενάντια στον καπιταλισμό και τον πόλεμο, από τις 28 Μαρτίου (σύναξη του G20 στο Λονδίνο) ως τις 4 Απριλίου (60^η επέτειος του ΝΑΤΟ)».

Το Φόρουμ αυτό εξάλλου διοργανώθηκε μέσα σε ένα νέο παγκόσμιο γεωπολιτικό πλαίσιο, μετά την εκλογή του Ομπάμα. Και σε αυτό το ζήτημα υπήρξαν διαφορετικές θέσεις. Η κυβέρνηση Λούλα και μια σειρά από άλλες οργανώσεις τοποθετούνται ήδη σε μια προσπάθεια αναζήτησης μιας συμφωνίας μαζί του, συμφωνίας που -στη Λατινική Αμερική- θα ενίσχυε τη θέση της Βραζιλίας. Απέναντι σε αυτή την τοποθέτηση, η συγκέντρωση των Τσάβες, Λούγκο, Κορέα και Μοράλες… χωρίς τον Λούλα υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα. Οι τέσσερεις πρόεδροι (Βενεζουέλα, Παραγουάη, Ισημερινός και Βολιβία -αντίστοιχα) επιβεβαίωσαν την αντιπαλότητά τους απέναντι στον βορειο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και διατύπωσαν την ανεξαρτησία τους απέναντι στη βραζιλιάνικη δύναμη.

Τέλος, στο Φόρουμ διοργανώθηκε, με πρωτοβουλία του βραζιλιάνικου PSOL και του γαλλικού NPA, μια συνδιάσκεψη της διεθνούς αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Καμιά εικοσαριά χώρες και οργανώσεις ήταν παρούσες. Όλες οι οργανώσεις αυτές συμφώνησαν να συμμετάσχουν σε ένα δίκτυο ανταλλαγής εμπειριών, συζητήσεων και κοινών δράσεων, ιδιαίτερα μέσα στο πλαίσιο των αποφάσεων του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ.

SABADO François

O François SABADO αποτελεί κομμάτι της ηγεσίας του νέου αντικαπιταλιστικού κόμματος στην Γαλλία (NPA) και μέλος της διεθνούς ηγεσίας της Τετάρτης Διεθνούς