Απέναντι σε ένα ιδιαίτερα οξύ πρόβλημα χωρο-κοινωνικού αποκλεισμού, οι αρμόδιοι φορείς, αποποιούνται τις ευθύνες τους και προβάλουν ξανά σαν μοναδική «λύση» την αύξηση της αστυνόμευσης και της καταστολής. Μια «λύση» που έχει αποδειχθεί, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ότι δεν φέρνει «αποτελέσματα» παρά μόνο τις μέρες που διαρκούν οι αστυνομικές επιχειρήσεις, είναι όμως από την άλλη εξαιρετικά επιτυχής σε επικοινωνιακό επίπεδο, στη δημιουργία εντυπώσεων και ως μέθοδος χειραγώγησης του φόβου.

Οι Σύλλογοι των Σουδανών και των Σομαλών προσφύγων μας καταγγέλλουν ότι αυτές τις ημέρες οι πρόσφυγες υφίστανται διαρκείς εξευτελισμούς και τρομοκράτηση από την αστυνομία. Πολλαπλοί έλεγχοι σε μια ημέρα, ξεγύμνωμα στο δρόμο, ψάξιμο ακόμα και μέσα στο στόμα, ξυλοδαρμοί, έφοδοι σε σπίτια και καταστήματα και προσαγωγές. Κάτω από αυτό το καθεστώς τρόμου οι πρόσφυγες φοβούνται ακόμη και να βγουν από τα άθλια κτίρια στα οποία μένουν, έστω και αν έχουν ανάγκη να πάνε στο συσσίτιο άστεγων ή στο ιατρείο των Γιατρών του Κόσμου.

Πρέπει να ανησυχούμε και οφείλουμε να αντιδράσουμε όταν το δόγμα μηδενικής ανοχής και συλλογικής ευθύνης καθίσταται από την κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές  κυρίαρχος τρόπος αντιμετώπισης των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων, που η δική τους πολιτική προκαλεί. Και αυτό όχι για λόγους γενικά ανθρωπισμού και κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά γιατί πρέπει να κατανοήσουμε ότι η έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης σήμερα δηλητηριάζει τόσο το παρόν όσο και το μέλλον όλων μας.

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών