26/6/2009, πρωί.

Οι τηλεοράσεις παίζουν το Thriller, οι τίτλοι γράφουν για τον βασιλιά της ποπ που έφυγε στα 50 του, μόλις το 'μαθα κι εγώ. Επιστρέφω νοερά στη δεκαετία του '80, στα μικράτα μου, στον μαυρούλη που μας έμαθε την Αμερική (πα' να πει: τις ΗΠΑ), τα πέτσινα, τα σκοτεινά δρομάκια των μεγαλουπόλεών της, πριν υποβάλει ο ίδιος τον εαυτό του στη φριχτή δοκιμασία της μεταβολής του σε κάτι λευκά απροσδιόριστο, πριν τον αποτελειώσουν οριστικά οι, βάσιμες άραγε;, φήμες περί παιδεραστίας. Δημιούργημα της αμερικάνικης μουσικής βιομηχανίας, σύμφωνοι,  που έφτανε σε μας, τους πιτσιρικάδες των τέλων της δεκαετίας του '80, σαν τσουνάμι, και μπερδεμένοι αντιγράφαμε ό,τι καταλαβαίναμε. Το μάρκετινγκ μας τον σέρβιρε και 'μείς τον συνταιριάζαμε με τα άλλα - θεέ μου, τι κακογουστιά! - είδωλα της εγχώριας, κιτς παραγωγής. Ηταν ο Γαρδέλης, ήταν κι ο Μάικλ Τζάκσον, ακούγαμε και Μαντόνα, αφήναμε φράντζα, οι κοπέλες φορούσαν άθλια πουκάμισα με ζώνη στη μέση.

Ξανακούω τα τραγούδια του τώρα, το MTV κάνει ολόκληρο Τribute - αλίμονο αν δεν έκανε τέτοιο το κανάλι που μεσουράνησε μαζί του και το ζηλεύαμε εμείς οι (τι κόμπλεξ κι αυτό) επαρχιώτες της Ελλάδας, που δεν είχαμε. Δεν μου μοιάζουν τόσο άσχημα τα τραγούδια του, μου ηχούν καλύτερα από τα τωρινά σουξέ. Χα, δες πώς αλλάξαμε: από 'κει που ακούγαμε μόνο «ξένα», τώρα κυριαρχούν τα ελληνικά σουξεδάκια με διάρκεια ζωής ένα μήνα - μετά τα ξεχνάς. Δεν συγκρίνω, ούτε λέω τι ήταν καλύτερο, θα 'ταν μάταιο άλλωστε.

 Σκέφτομαι πως θα πρέπει να έφριτταν οι πολιτικοποιημένοι 30άρηδες των '80ς με μας που ακούγαμε Μάικλ Τζάκσον, ενώ εκείνοι τρέχαν σε πορείες και ακούγαν (υπέροχους, αλλά πού να τους εκτιμήσεις τότε;) Λοϊζο και Χατζιδάκι. Η χώρα όμως εκδυτικιζόταν ταχέως, κι ας είχαμε σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ.

 Με μια έννοια, πάντως, ο Μάικλ Τζάκσον έδενε με την αληταρία που ήμασταν τότε - είπα, πριν τα βάψει άσπρα, στα σκοτεινά του βίντεοκλιπ. Στην εποχή του γκλάμουρ, το παραδέχομαι, το νοσταλγώ κάπως...