ΜΑΖΙ ΣΑΣ!!!!! ΓΙΑ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ!!!

ΣΑΣ ΤΟ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ!!! ΜΑΣ ΤΟ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ!!

Αυτό το γράμμα μπορούσε να είναι σοβαρό. Ή τρυφερό. Ή δασκαλίστικο… Η αλήθεια είναι πως, αυτό το γράμμα, δεν ξέρει πως θέλει να είναι. Γράφεται.. Ξεκίνησε να πει ένα «ευχαριστώ».

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους σας και σε όλες σας. Που μας κρατάτε ζωντανούς. Που δεν μας αφήσατε, δεν μας αφήνετε να "ξεχνάμε" αυτό που ήμασταν, αυτό που θέλουμε να είστε. Μεγαλώσαμε, είναι αλήθεια. Και παχύναμε. Λιγάκι. Καλά, πολύ…. Αρχίσαμε να ξεχνάμε χωρίς να το θέλουμε. Αλλά δεν νεκρωθήκαμε. Σε σας το οφείλουμε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για αυτήν τη ρωγμή που ανοίξατε στο παρόν μας. Δένει το παρελθόν των ονείρων μας με το μέλλον των δικών σας ονείρων.

Και μεις θα θέλαμε να σας πούμε πολλά. Αλλά, το καταλάβαμε: πρέπει να σκάσουμε μια φορά και να σας ακούσουμε (αυτό το γράμμα έχει την τάση να μιλάει στο πρώτο πληθυντικό, μάλλον ονειρεύεται)…..Θέλουμε να σας ακούσουμε. Θέλουμε να σας αφουγκραστούμε και να μάθουμε. Να μάθουμε ξανά να ονειρευόμαστε. Να σας κάνουμε μια φορά περήφανους και περήφανες για μας. Να φτιάξουμε μαζί σας ένα στρατό ονειρευτών….

Κοίτα τι κάνατε… μας κάνατε να παραμιλάμε… σαν δεκαπεντάχρονα: Να φτιάξουμε μαζί σας ένα στρατό ονειρευτών που θα πολλαπλασιάζει τα όνειρα. Γιατί τα όνειρα άμα τα πιστέψεις όπως εσείς, πολλαπλασιάζονται. Και μπορεί να σκοτώσουν έναν ονειρευτή, αλλά το όνειρο δεν μπορούν να το σκοτώσουν, ούτε να το φυλακίσουν. Γιατί το όνειρο έχει κιόλας πετάξει. Και είναι γνωστό τοις πάσι πως τα όνειρα δεν πετάνε άσκοπα στους ουρανούς, όχι, τα όνειρα έχουν προορισμό πολύ πολύ συγκεκριμένο: να κατοικήσουν την καρδιά κάποιου. Και πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εκείνοι, εκείνες που τα αγκαλιάζουν, τα κάνουν δικά τους και τα πολλαπλασιάζουν. Είστε η ζωντανή απόδειξη γι’ αυτό. Σας ευχαριστούμε. Που αγκαλιάσατε τα όνειρα του Αλέξη. Τα δικά σας όνειρα. Μας επιτρέψατε ξανά να ονειρευτούμε. Να ονειρευτούμε πως δεν χάθηκε το όνειρο για έναν καλύτερο, αλλιώτικο κόσμο. Σας χρειαζόμαστε. Φοβόμαστε να το πούμε –θα γυρίσει ο κόσμος ανάποδα… εμείς πρέπει να είμαστε οι δυνατοί. Αλλά δεν είμαστε…..-, αλλά σας χρειαζόμαστε. Όχι εγώ το παιδί μου αλλά ΕΜΕΙΣ ΕΣΑΣ –είναι τρελό αυτό το γράμμα, επιμένει στον πληθυντικό-.

Πιστέψαμε στον άλλο κόσμο, τον καλύτερο. Τον λαχταράμε ακόμα. Μένει να τον επινοήσουμε. Χωρίς εσάς δεν μπορούμε. Μαζί σας, στους δρόμους, θα μάθουμε να νικάμε το φόβο μας. Τη σιωπή μας. Τη βόλεψή μας. Βοηθήστε μας… 

ΥΓ.1: Δεν είμαστε ένα γενικό υποκείμενο «γονείς» που τα χωράει όλα. Είμαστε συγκεκριμένοι άντρες και γυναίκες που συγκλονιζόμαστε κάθε στιγμή από την ορμή σας.

ΥΓ.2: Μην τα βάζετε με τις καράφλες και το πάχος μας. Α! όλα κι όλα: Θα θυμώσουμε... Βάλτε τα καλύτερα με το φόβο μας. Και μάθετέ μας πώς να τον νικάμε. Μαθαίνοντάς μας να νικάμε το φόβο, θα μάθετε και σεις. Και όλοι μαζί, όλες μαζί θα φτιάξουμε έναν νέο κόσμο. ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ!!!!

ΥΓ. 3: Παραλίγο να ξεχάσουμε το πιο μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: για το λαμπάδιασμα της οργής σας που φωτίζει τους δρόμους της πόλης με ξεχασμένες λέξεις και όνειρα. Μας χαρίζετε τις πιο λαμπερές γιορτές. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!