Ν.Δ.: Η αντίδραση της κυβέρνησης είναι νομίζω ίδια και απαράλλαχτη με όλες τις κρίσεις που έχει περάσει (και δημιουργήσει) τα τελευταία 4,5 χρόνια. Βάζει τον εαυτό της στην θέση του παρατηρητή, και ο Καραμανλής αναλαμβάνει τον ρόλο του στοργικού (αλλά και εν δυνάμει αυστηρού) πατέρα που καταλαβαίνει, και καλεί όλη την κοινωνία να συστρατευτεί γύρω του ώστε να αντιμετωπιστεί η (εξωγήινη) τραγωδία. Οι λέξεις κλειδί είναι εθνική ενότητα, σκοτεινοί εχθροί (ασύμμετρες απειλές, κουκουλοφόροι, ξένα συμφέροντα), ώρα ευθύνης (για όλους εκτός από τους ίδιους). Πρόκειται πραγματικά για την τακτική του Χατζιαβάτη, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Βενιζέλος, όπου αφήνεις τα πράγματα να εξελιχθούν μόνα τους, με μόνο μέλημα να κρατηθείς γερά στην καρέκλα σου. Μέχρι πρόσφατα η τακτική λειτουργούσε, δημιουργώντας όμως μια ατμόσφαιρα βούρκου στην ελληνική κοινωνία, στην οποία αυτή τη στιγμή η νεολαία επιτίθεται με ότι έχει και δεν έχει. Το κόστος της τακτικής αυτής, πέρα από την απώλεια της εξουσίας στις επόμενες εκλογές, μάλλον θα είναι τρομακτικό μακροπρόθεσμα για την παράταξη. Η αθλιότητα της παρούσας κυβέρνησης μπορεί να συγκριθεί μόνο με την προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., το 90-93 με τον Μητσοτάκη. Κοινώς δεν ξαναβλέπουν εξουσία ούτε με τα κιάλια.

ΠΑΣΟΚ: Διαβλέποντας το κενό αξιοπιστίας (ή καλύτερα «προστασίας) που η στάση της κυβέρνησης δημιούργησε αυτές τις μέρες σε αυτό που οι δημοσιογράφοι λένε «μεσαίος χώρος», και άλλοι «κοινωνία των νοικοκυραίων», το ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε πλήρως την αριστερή φρασεολογία και πλασάρεται σαν ο εγγυητής της τάξης, με δημοκρατικό πρόσωπο βέβαια. Προσβλέπει δηλαδή σε σημαντική μετατόπιση νοικοκυραίων από το στρατόπεδο της ΝΔ στο δικό του στρατόπεδο.  Αυτή η τακτική μπορεί βραχυπρόθεσμα να έχει κάποιο αποτέλεσμα, μεσοπρόθεσμα όμως κατατάσσει αυτόματα την παράταξη στο πλευρό «αυτού που υπάρχει», της διαφύλαξης ενός παρόντος που όλο και περισσότεροι κάτοικοι της χώρας έχουν αρχίσει να απεχθάνονται. Το υπόγειο επιχείρημα «στις μέρες μας η αστυνομία ούτε σκότωνε, ούτε άφηνε την χώρα να καίγεται» γενικά προσπαθεί να δημιουργήσει αισθήματα νοσταλγίας σε όσους έζησαν τον εκσυγχρονισμό ως χρυσή εποχή. Κακή στρατηγική, όμως, στην περίπτωση που ο κοινωνικός ανταγωνισμός οξυνθεί, όπως φαίνεται να συμβαίνει.

ΚΚΕ: Ο Περισσός αυτές τις μέρες έδωσε τη χαριστική βολή σε όσους/ες ήλπιζαν, έστω και στο ελάχιστο, ότι το Κόμμα έχει στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα και μια έστω και υποβόσκουσα διάθεση για μετασχηματιστική συμμετοχή στην κοινωνική ζωή. Δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν ξέρουν τίποτα πέρα από αυτά που λένε εδώ και 20 σχεδόν χρόνια. Αν οι νέοι σπάνε, τότε δεν είναι νέοι. Πραγματικά απίστευτη λογική, η μάλλον απουσία κάθε λογικής. Μέσα στο χαμό λένε ότι αυτά δεν έχουν σχέση με το εργατικό κίνημα, λες και πρόκειται για εργατικό κίνημα. Για να προστατέψουν τον εξωγήινο κόσμο στον οποίο αρέσκονται να κατοικούν, δεν δίστασαν να συμπλεύσουν κανονικότατα με τη Ν.Δ. και το ΛΑΟΣ στην ενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση, και μάλιστα όχι σιγοντάροντας αλλά βγαίνοντας πρωτοπόροι στην ρητορική. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΛΑΟΣ σιγοντάρει απλά την Παπαρήγα. Μας μιλάνε συνέχεια για την ηρωική ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος (την οποία θεωρούν αποκλειστικά δική τους), ενώ ταυτόχρονα ζητάνε δηλώσεις νομιμότητας από τους «παρεκκλίνοντες». Κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ ότι αλιεύει ψήφος στους κουκουλοφόρους: μα αν αυτοί είναι μόλις 1.000 άτομα προφανώς δεν αξίζει τον κόπο. Άρα μήπως τελικά δεν είναι απλώς 1.000 κουκουλοφόροι, αλλά μια ολόκληρη κοινωνική εξέγερση; Φαύλος κύκλος, απόλυτη λογική αστοχία, ένας λόγος στα όρια του παραληρήματος. Πραγματική ξεφτίλα, στην οποία πρέπει να αφεθούν ήσυχοι για να την απολαύσουν μόνοι τους.

ΛΑΟΣ: Ο ΛΑΟΣ συνεχίζει την απόλυτα οπορτουνίστικη τακτική του. Μάζευε κι’ας είναι ρόγες, τη μία από την δεξαμενή της ΝΔ, την άλλη από του ΚΚΕ, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην αποξενωθούν υπερβολικά από την φασιστοβάση τους. Είναι οι πολιτικοί κομπάρσοι της ιστορίας (ίσως και επειδή τους πήρε τον ρόλο το ΚΚΕ?).

ΣΥΡΙΖΑ: Παρόλη την επιφανειακότητα και τους βερμπαλισμούς που χαρακτηρίζουν το λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται για τον μοναδικό κοινοβουλευτικό σχηματισμό που επιδιώκει να βρεθεί σε επαφή με αυτό που συμβαίνει. Παίρνουν ανοιχτά θέση στο πλευρό της εξέγερσης, χωρίς ταυτόχρονα να προσπαθούν να την ελέγξουν, και αναλαμβάνουν την υπεράσπισή της (χωρίς να δηλώνουν ότι την εκπροσωπούν) στο θεσμικό-θεαματικό πεδίο. Τρώνε τα δακρυγόνα στους δρόμους και φαίνεται να έχουν τα αυτιά ανοιχτά σε ότι συμβαίνει, παραδεχόμενοι/ες ότι δεν επαρκούν απέναντι στα γεγονότα. Κάποιοι/ες θα έλεγαν ότι είναι μια υστερόβουλη τακτική, με εκλογικούς στόχους, αλλά γνωρίζοντας τόσο κόσμο της βάσης τους ξέρω ότι σε αυτό, τουλάχιστον, το επίπεδο η στάση είναι αυθεντική.

Αν το ΚΚΕ έλεγε κάποτε για «5 κόμματα, 2 πολιτικές», αυτό ισχύει σίγουρα σήμερα, μόνο που η άλλη πολιτική είναι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Ασχέτως με εκλογικά αποτελέσματα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει νομίζω κερδίσει την συμπάθεια πολλού κόσμου αυτές τις μέρες.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: Παρόλο που δεν έχουν επικοινωνιακή ισχύ, οι Πράσινοι πήραν αμέσως θέση, και μάλιστα την πιο πλήρη και – ίσως – ουσιαστική απ’όλα τα κόμματα.