Η  ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΤΩΝ  ΔΑΣΩΝ  ΕΙΝΑΙ  ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ  ΟΧΙ  ΜΟΝΟ  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ  ΥΠΟΘΕΣΗ

 R.E.M loosing my religion 2003

  Έχουμε  Νοέμβρη  μήνα  και  τα  δάση  και  η  προστασία  τους   έγιναν  πάλι  ανεπίκαιρα  .  Σε  πολλά  άλλα  άρθρα  είχαμε  αναφερθεί  στην  ανάγκη  της  ανακύκλωσης.  Τώρα  η  κυβέρνηση  άλλαξε . Οι  εκλογές  τελείωσαν  . Τώρα  όμως  η  προστασία  του  περιβάλλοντος  πρέπει  να  γυρίσει  πάλι  στο  κέντρο  της  προσοχής  μας . Να  θυμίσουμε  ότι  πλείστες  δασικές  περιοχές  αποχαρακτηρίζονται  από  μεγάλους  συλλόγους  τη  μια  αστυνομικών  για  παράδειγμα  η  περιοχή  αστυνομικά  που  φυσικά  κάποτε  ήταν  δασική  έκταση .Επίσης  σύλλογοι  στρατιωτικών  ή  άλλων  δημοσίων  υπαλλήλων . Αυτά  τα  είδαμε  στο  παρελθόν  και  επί  πασόκ  και  επί  νέας  δημοκρατίας  και  με  τη  βούλα  του  δημοσίου  και  με  αποφάσεις  δασαρχείων  αλλά  και  δικαστηρίων . Το  κράτος  προστατεύει  τη  μια  τα  δάση  την  άλλη  τα  μοιράζει  στους  ημέτερους .Αποκαλύψεις  πρόσφατα  έδειξαν  ότι  μέσα  στο  στρατόπεδο  σακέτα  κόπηκαν  δέντρα  και  κτίστηκαν  πολυκατοικίες  .Το  κακό  επιτέλους  πρέπει  να  σταματήσει  .

Επιστρέφουμε  όμως  στην  ανακύκλωση  για  έναν  άλλο  λόγο . Οι  πυρκαγιές  συχνά  ξεφεύγουν  από  τον  ανθρώπινο  έλεγχο  και  τη  θέληση  του  ξεφεύγουν  από  τρόπους  άμυνας  τους  σε  αυτή  . Η ανακύκλωση  όμως  είναι  τρόπος  ζωής  καθημερινή  συνήθεια. Είναι θέμα  κουλτούρας  ,  τρόπος  ζωής . Δεν  είναι  μόδα  ούτε  κάτι  συγκυριακό.  Πρέπει  να  μάθουμε  να  ζούμε  και  να  προσέχουμε  το  περιβάλλον  πάντα  όχι  μόνο  όποτε  το  θυμόμαστε  . Ανακύκλωση  πάντα  και  παντού .Οικουμενική  και  διεθνιστική  ματιά  ,  όχι  μόνο  τοπική  ματιά  αλλά  παγκόσμια . Τα  δάση  της  ελλάδας  έχουν  την  ίδια  θέση  με  τα  δάση  της  Βραζιλίας  και  του  Καναδά . Η  τρύπα  του  όζοντος  δεν  χαρίζεται  σε  κανέναν  περισσότερο  ή  λιγότερο.

Πρέπει  να  σημειώσουμε  όμως  και  κάτι  θετικό  ο  λαός  μας  ευαισθητοποιείται  το  ίδιο  και  κάποιοι  φορείς  είτε  κρατικοί  είτε  μη  κυβερνητικές  οργανώσεις  είτε  και  σπάνια  επιχειρήσεις  αν  και  το  ενδιαφέρον  μπορεί  να  είναι  μερικές  φορές  πολύ  μικρό   ή  κρύβει  προσδοκία  άλλων  έμμεσων   κερδών  μέσω   της  διαφήμισης  . Καλούμε  λοιπόν  σε  εγρήγορση  καθημερινή  διαρκής  και  μακροπρόθεσμη . Ο  άνθρωπος  είναι  ένα  με  τη  φύση  και  σε  άμεση  αλληλεξάρτηση  μαζί  της  . Δεν  ξεχνάμε  βέβαια  και  κάποια  θετικά  συμβάντα  γίνονται  κάποιες   αναδασώσεις  μακάρι  να  γίνουν  ακόμα  περισσότερες  . Δεν  αρκεί  όμως  μόνο  η  πολιτική  βούληση  αλλά  χρειάζεται  η  συλλογική  προσπάθεια  όλων  των  πολιτών .Κλείνουμε  ατενίζοντας  το  μέλλον  με  αισιοδοξία  όταν  θέλουμε  μπορούμε.

                                                                  R.E.M loosing my religion 2003