Η υπεράσπιση του πάρκου Κύπρου και Πατησίων έχει περάσει μέχρι στιγμής από πολλές δυσκολίες, από πολιτικές πρακτικές που οδήγησαν στην αποσυσπείρωση της γειτονιάς. Σήμερα 26/1/2010 ένα χρόνο μετά η γειτονιά ήταν παρούσα στο πάρκο και τα σχολεία της περιοχής επίσης.

Κανένας δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους κατοίκους που δρούν σε κάθε περιοχή και υπερασπίζονται αυτά που πρέπει να υπερασπιστούν.

Σήμερα σε πολλά δημοσιογραφικά κείμενα απουσιάζει το ρεπορτάζ, με αποτέλεσμα να παραποιείται η πραγματικότητα.

Κάτοικοι μέλη της "πρωτοβουλίας κατοίκων για την υπεράσπιση του πάρκου Κύπρου και Πατησίων"

Image scaled down

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

« Οι απεργίες-καταλήψεις του 1990 στα μεταλλεία Μαντουδίου και την Πειραϊκή-Πατραϊκή είναι μια μελέτη  που γράφτηκε στο Παρίσι το1992, σια πλαίσιο μιας μεταπτυχιακής εργασίας (DΕΑ) στον τομέα της ανθρω­πολογίας και κοινωνιολογίας της πολιτικής- όμως ο χαρακτήρας της υπερβαίνει τον διαχωρισμένο ακαδημαϊκό χαρακτήρα μιας πανεπιστημιακής εργασίας, καθώς πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή της υπήρξε η άμεση εμπει­ρία του αγώνα των μεταλλωρύχων μια εμπειρία που αποκτήθηκε μέσο από τη συνεχή σχεδόν παρουσία στα κα­τειλημμένα μεταλλεία του Μαντουδίου το 1990 και την καθημερινή επαφή με τους απεργούς καταληψίες, στα πλαίσια της παρέμβασης των Αναρχικών συντρόφων για την ταξική αλληλεγγύη στον εκεί αγώνα ίων εργατών.

Οι αγώνες των εργατών στις «προβληματικές» ενάντια σης μαζικές απολύσεις, οι οποίοι ξέσπασαν τον Αύγουστο του 1990, υπήρξαν από άποψη δυναμισμού, διάρκειας και μαζικότητας, οι σημαντικότεροι · μετά το κύμα των άγριων απεργιών της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου (1974-1977) - αγώνες σε εργοστασιακούς χώ­ρους, αγώνες που στην περίπτωση του Μαντουδίου έφτασαν να έχουν ακόμη και έναν εργάτη νεκρό . Η ανάδυση τοιις σηματοδότησε μια νέα περίοδο του ταξικού ανταγωνισμού, καθώς αποτέλεσαν την άμεση αντίδραση στην προελαύνουσας καπιταλιστική αναδιάρθρωση, που τότε βρισκόταν σε ένα αρχικό ακόμα στάδιο.

 Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στα τέλη της δεκαετίας του '80 (συγκυβέρνηση Ν.Δ -Συνασπισμού το "89. «οικουμενική» κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού το '90) διαμόρφωσε εκείνη τη συναίνεση σε επίπεδο κομμάτων που ήταν απαραίτητη για την απρόσκοπτη εφαρμογή των αναδιαρθρωτικών σχεδίων της εξουσίας, με στόχο την προσαρμογή των οικονομικών πολιτικών και κοινωνικών δομών στις επιταγές του ευρωπαϊκού και διε­θνούς κεφαλαιοκρατικού ανταγωνισμού. Η άνοδος της Ν.Δ στην εξουσία την άνοιξη του "90 εγκαινίασε μια άνευ προηγουμένου επίθεση ενάντια στα μέχρι τότε αυτονόητα «δικαιώματα» μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, μια ε­ντεινόμενη και διευρυνόμενη επίθεση που - κάτω από το μανδύα της «σοσιαλιστικής διακυβέρνησης- του ΠΑΣΟΚ - συνεχίζεται αμείωτη μέχρι σήμερα.

Οι απεργίες-καταλείψεις στις «προβληματικές» ήταν το πρώτο σημαντικό κοινωνικό/ταξικό μέτωπο ενάντια στα αναδιαρθρωτικά σχέδια της εξουσίας· Βέβαια είχαν προηγηθεί κι άλλες κινητοποιήσεις εργαζομένων, οι οποίες όμως είτε ήταν μεμονωμένες {όπως π.χ. στην Ολύμπικ Κέτερινγκ τον Ιούλη του '90 } και άρα πιο ευάλωτες στο κατασταλτικά χτυπήματα του κράτους και με ελάχιστες δυνατότητες ανατροπής του κοινωνικοπολιτικού τοπίου -. είτε ήταν ευρύτερες, (όπως οι κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαλιστικά νομοσχέδιο), αλλά εξάντλησαν γρήγορα τη δύναμη τους. κάτω από την επιρροή των ισχυρών κομματικών μηχανισμών χειραγώγησης στο εσωτερικό τους.

Η απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις οε μερικές από τις μεγαλύτερες «προβληματικές» (μεταλλεία Μαντουδίου, Π-Π, Πυρκαλ) προκάλεσε δυναμικές μορφές κινητοποιήσεων (από τους αλλεπάλληλους αποκλεισμούς εθνικών δρόμων μέχρι την κατάληψη των εργασιακών χώρων), καθώς δεν θίγονταν απλώς τα «κεκτημένα» ορισμένων κατηγοριών εργαζόμενων, αλλά η ίδια η κοινωνική υπόσταση δεκά­δων εκατοντάδων εργατών …»

*  Αφιερώνεται στην μνήμη του απεργού Δημήτρη Χατζή

Που δολοφονήθηκε στο Μαντούδι στις 8 Οκτώβρη του 1990

.