Κάμερες: Οι ζωές μας στα DVD της αστυνομίας

Κοινωνία του Μεγάλου Αδερφού

Η κοινωνία του Μεγάλου Αδερφού είναι πλέον πραγματικότητα. Οι κινήσεις των πολιτών καταγράφονται και καταχωρούνται σε βάσεις δεδομένων, το πολιτικό φρόνημα φακελώνεται, τα δικαιώματα μας καταργούνται. Ο Μεγάλος Αδερφός μας παρακολουθεί όπου κι αν είμαστε.

2004-2008 Το χρονικό καθιέρωσης της παρακολούθησης μας

Η σημερινή πραγματικότητα που άρχισε να διαμορφώνεται την περίοδο της υστερίας σχετικά με την ασφάλεια  των Ολυμπιακών Αγώνων. Η χρήση του υπερσύγχρονου συστήματος παρακολούθησης τύπου C4I (αυτό για το οποίο έπεσαν οι μίζες της Siemens)  νομιμοποιήθηκε το Μάιο του 2004 από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για το διάστημα τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων. Το σκεπτικό της Αρχής ήταν  ότι «η ανάγκη για ασφαλή και επιτυχή τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων» είχε «προτεραιότητα» απέναντι στις όποιες επιφυλάξεις για την προστασία των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων. Μετά το τέλος της Ολυμπιάδας ανακοινώνεται υποκριτικά η άρση του συστήματος παρακολούθησης. Όλοι ξέρουν βέβαια ότι οι παρακολουθήσεις δεν σταμάτησαν ποτέ… Τον Απρίλη του 2005 ο πρώην υπουργός δημοσίας τάξης Γ.Βουλγαράκης ανακοινώνει την επαναφορά των συστημάτων με το πρόσχημα της οδικής ασφάλειας.

Κατά την διάρκεια των φοιτητικών καταλήψεων και των διαδηλώσεων ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση οι κάμερες χρησιμοποιούνται από την αστυνομία για τον έλεγχο και το συντονισμό της διάλυσης των μαχητικών φοιτητικών μπλοκ.

Και φτάνουμε αισίως τον Νοέμβρη του 2007 όπου ο εισαγγελέας Αρείου Πάγου Γ.Σανιδάς με γνωμοδότηση του νομιμοποιεί την μαγνητοσκόπηση των διαδηλώσεων είτε με φορητές κάμερες είτε με «κάμερες διαχείρισης κυκλοφορίας». Απόφαση η οποία εφαρμόστηκε στην πορεία του Πολυτεχνείου χωρίς την έγκριση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και η οποία οδήγησε και στην παραίτηση των μελών της. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ο υπουργός Δικαιοσύνης Σωτ. Χατζηγάκης καταθέτει νομοσχέδιο το οποίο ουσιαστικά καταργεί την αποδυναμωμένη Αρχή και νομιμοποιεί τη χρήση του συστήματος για την παρακολούθηση των διαδηλώσεων, σε μια περίοδο που η κυβέρνηση επιτίθεται με βίαιο  τρόπο στα κοινωνικά μας δικαιώματα με τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος.

Η ασφάλεια τους και η δικιά μας ανασφάλεια

Με την νομιμοποίηση της χρήσης των καμερών στοχοποιούνται οι κοινωνικές  αγώνες και ποινικοποιούνται  οι πολιτικές  πεποιθήσεις όσων εναντιώνονται στα αντιδραστικά μέτρα της κυβέρνησης. Σε ένα καθεστώς γενικευμένης παρακολούθησης και επιτήρησης στόχος είναι όσοι μπορούν να θεωρηθούν «ύποπτοι» για τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης. Στην πράξη αυτό αφορά τον καθένα και την καθεμιά που αποφασίζει να αγωνιστεί ενάντια στον κοινωνικό Μεσαίωνα που επαγγέλλεται η κυβέρνηση. Ύποπτοι για τις κάμερες είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαδηλώνουν για το Ασφαλιστικό, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που διαδηλώνουν για την Παιδεία, οι εργαζόμενοι που διαδηλώνουν ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών. Είναι τελικά η δική τους ασφάλεια για την οποία φοβούνται και όχι η δικιά μας. Και το να αισθάνονται αυτοί ασφάλεια σημαίνει ότι εμείς πρέπει να ζούμε μες στο φόβο.   

Παλιότερα το λέγανε χαφιέ, τώρα το λένε κάμερα

Η τάξη και η ασφάλεια της κυβέρνησης καταργεί θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα και μας γυρνάει πίσω στο χρόνο στις εποχές του συνοικιακού χαφιέ και των φακέλων κοινωνικών φρονημάτων. Ξαναθυμόμαστε το μετεμφυλιοπολεμικό αστυνομικό κράτος και τη χούντα με τους “περιορισμούς του δικαιώματος συνάθροισης για λόγους προστασίας της δημόσιας τάξης” και τους διαβόητους φακέλους. Οι διαφορές είναι ότι σήμερα τους ασφαλίτες-χαφιέδες τους βοηθάνε και οι πανταχού παρούσες κάμερες. Και στη θέση των φακέλων έχουμε τα DVD… . Απώτερος στόχος τότε και τώρα η  εξασφάλιση της πειθάρχησης των πολιτών μέσω ενός προληπτικού μηχανισμού καταστολής. «Κοίτα τη δουλειά σου και μην μπλέκεσαι γιατί θα σου κάνουν φάκελο…» που έλεγε και ο εθνικόφρων θείος Λάμπης.

Να τις ξηλώσουμε!

Οι κάμερες καταργούν θεμελιώδη δικαιώματα μας. Πρέπει να φύγουν τώρα από τους δρόμους! Για να επιβάλουν τη λειτουργία του οι κυβερνήσεις ΝΔ και  ΠΑΣΟΚ είπαν άπειρα ψέματα και κατάργησαν συνταγματικά κατοχυρωμένους θεσμούς όπως η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Όταν λοιπόν η εξουσία καταργεί τις ελευθερίες μας και αυθαιρετεί, τότε η ανυπακοή δεν είναι απλώς νόμιμη, είναι καθήκον. Οι κάμερες πρέπει να φύγουν από τους δρόμους. Και αν δεν τις ξηλώσει η κυβέρνηση, πρέπει να τις ξηλώσουν τα κινήματα στο δρόμο.