Κείμενο Αλληλεγγύης Στον Αγώνα Των Κρατουμένων Από Το 18 ΑΝΩ.
δημοσιεύτηκε November 12, 2008 από 18 Ανω
...
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
Η έννοια της απονομής δικαιοσύνης και κατ’ επέκταση της λειτουργίας των φυλακών αποτελεί ένα θέμα που οι σύγχρονες κοινωνίες συνειδητά αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν. Το σωφρονιστικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε σήμερα αποτελεί την διάδοχη κατάσταση των βασανιστηρίων και της θανατικής καταδίκης του μεσαίωνα. Οι «προοδευτικές» κοινωνίες του 19ου αιώνα αντικατέστησαν σταδιακά την σωματική τιμωρία με την αναμόρφωση της ψυχής. Έτσι τα σίδερα, οι τοίχοι, τα κελιά και οι φρουροί αποτελούν πλέον το βασικό μέσο αναμόρφωσης και σωφρονισμού όσων παραβαίνουν μια σειρά από κανόνες.
Στις ελληνικές φυλακές βρίσκονται έγκλειστοι περίπου 14000 άντρες, γυναίκες και παιδιά σε κτήρια, των οποίων η χωρητικότητα δεν ξεπερνά τους 7500. Ο συνωστισμός, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η έλλειψη επαρκούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης καθιστούν αδύνατη την ικανοποίηση και αυτών ακόμη των βασικών ανθρώπινων αναγκών. Αποτέλεσμα αυτού είναι, μόνο τον τελευταίο χρόνο, να έχουν πεθάνει πάνω από 50 κρατούμενοι.
Ένας στους τρεις, δηλαδή 4300 περίπου εκτίει ποινή προφυλάκισης αναμένοντας να δικαστεί για αδικήματα, για τα οποία μπορεί να κριθεί αθώος.
Οι κρατούμενοι υφίστανται την χωρίς έλεγχο βία και καταστολή από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, με τη μορφή ξυλοδαρμών, απομόνωσης, εκδικητικών μεταγωγών. Κανένας έλεγχος δεν είναι δυνατό να γίνει στις συνθήκες κράτησης και την συμπεριφορά των σωφρονιστικών υπαλλήλων αφού δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σε επιτροπές πολιτών.
Οι εξαρτημένοι από ψυχότροπες ουσίες κρατούμενοι (5000 περίπου) αντιμετωπίζονται με ακόμη μεγαλύτερη σκληρότητα, καθώς υπόκεινται σε αυστηρότερους κανόνες και περιορισμούς. Η πρόταση του υπουργείου για χορήγηση υποκαταστάτων εντός των φυλακών, μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο της επίσημης πολιτικής μείωσης της βλάβης και ως συνέχεια της ήδη υπάρχουσας κατασταλτικής πολιτικής, ενδεικτικό στοιχείο της οποίας αποτελεί η αλόγιστη συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα. Βρισκόμαστε μπροστά στο θλιβερό φαινόμενο να αναγάγεται σε θεραπεία η περιθωριοποίηση, η καταστολή και ο στιγματισμός.
Η μοναδική απάντηση των κυβερνήσεων σε όλα αυτά είναι το χτίσιμο νέων φυλακών, σε απομονωμένες από τον κοινωνικό ιστό περιοχές και με κτιριακή διαρρύθμιση τέτοια, που να συντρίβει την προσωπικότητα των ανθρώπων.
Από τις 3/11/2008 κρατούμενοι από 21 φυλακές της χώρας έχουν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις (αποχή συσσιτίου, απεργία πείνας) διεκδικώντας βελτίωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και των συνθηκών κράτησης. Οι κινητοποιήσεις αυτές πλαισιώνονται από ένα πολύμορφο και ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης, εκτός των φυλακών. Η Μονάδα απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, συμπαραστέκεται και στηρίζει τον αγώνα των κρατουμένων. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην πρόταση για την κατάργηση του επαίσχυντου θεσμού των φυλακών ανηλίκων. Τέλος, θεωρούμε απαράδεκτο το μέτρο του εγκλεισμού για ανθρώπους εξαρτημένους από ψυχότροπες ουσίες. Η τοξικομανία αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο και αντιμετωπίζεται μόνο επεμβαίνοντας στο σύνολο των γενεσιουργών παραγόντων.
Ο τοξικομανής σαν ένα πρόσωπο που πάσχει μπορεί να θεραπευτεί μόνο εφόσον ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης που ο ίδιος έχει επιλέξει. Η Πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει τη δυνατότητα λειτουργίας πολλών τύπων προγραμμάτων προκειμένου να απαντηθούν οι διαφορετικές ανάγκες.
Το ζητούμενο ωστόσο αυτών των κινητοποιήσεων δεν είναι απλώς να επαναδιαπραγματευτούμε το τρόπο που θεσμικά το κράτος αντιμετωπίζει όσους θεωρεί ότι παρουσιάζουν αποκλίνουσα απο το μέσο όρο συμπεριφορά, αλλά να υπερασπιστούμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την έννοια της δικαιοσύνης.
Κοινωνική Επανένταξη 18 ΑΝΩ
Η έννοια της απονομής δικαιοσύνης και κατ’ επέκταση της λειτουργίας των φυλακών αποτελεί ένα θέμα που οι σύγχρονες κοινωνίες συνειδητά αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν. Το σωφρονιστικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε σήμερα αποτελεί την διάδοχη κατάσταση των βασανιστηρίων και της θανατικής καταδίκης του μεσαίωνα. Οι «προοδευτικές» κοινωνίες του 19ου αιώνα αντικατέστησαν σταδιακά την σωματική τιμωρία με την αναμόρφωση της ψυχής. Έτσι τα σίδερα, οι τοίχοι, τα κελιά και οι φρουροί αποτελούν πλέον το βασικό μέσο αναμόρφωσης και σωφρονισμού όσων παραβαίνουν μια σειρά από κανόνες.
Στις ελληνικές φυλακές βρίσκονται έγκλειστοι περίπου 14000 άντρες, γυναίκες και παιδιά σε κτήρια, των οποίων η χωρητικότητα δεν ξεπερνά τους 7500. Ο συνωστισμός, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η έλλειψη επαρκούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης καθιστούν αδύνατη την ικανοποίηση και αυτών ακόμη των βασικών ανθρώπινων αναγκών. Αποτέλεσμα αυτού είναι, μόνο τον τελευταίο χρόνο, να έχουν πεθάνει πάνω από 50 κρατούμενοι.
Ένας στους τρεις, δηλαδή 4300 περίπου εκτίει ποινή προφυλάκισης αναμένοντας να δικαστεί για αδικήματα, για τα οποία μπορεί να κριθεί αθώος.
Οι κρατούμενοι υφίστανται την χωρίς έλεγχο βία και καταστολή από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, με τη μορφή ξυλοδαρμών, απομόνωσης, εκδικητικών μεταγωγών. Κανένας έλεγχος δεν είναι δυνατό να γίνει στις συνθήκες κράτησης και την συμπεριφορά των σωφρονιστικών υπαλλήλων αφού δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σε επιτροπές πολιτών.
Οι εξαρτημένοι από ψυχότροπες ουσίες κρατούμενοι (5000 περίπου) αντιμετωπίζονται με ακόμη μεγαλύτερη σκληρότητα, καθώς υπόκεινται σε αυστηρότερους κανόνες και περιορισμούς. Η πρόταση του υπουργείου για χορήγηση υποκαταστάτων εντός των φυλακών, μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο της επίσημης πολιτικής μείωσης της βλάβης και ως συνέχεια της ήδη υπάρχουσας κατασταλτικής πολιτικής, ενδεικτικό στοιχείο της οποίας αποτελεί η αλόγιστη συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα. Βρισκόμαστε μπροστά στο θλιβερό φαινόμενο να αναγάγεται σε θεραπεία η περιθωριοποίηση, η καταστολή και ο στιγματισμός.
Η μοναδική απάντηση των κυβερνήσεων σε όλα αυτά είναι το χτίσιμο νέων φυλακών, σε απομονωμένες από τον κοινωνικό ιστό περιοχές και με κτιριακή διαρρύθμιση τέτοια, που να συντρίβει την προσωπικότητα των ανθρώπων.
Από τις 3/11/2008 κρατούμενοι από 21 φυλακές της χώρας έχουν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις (αποχή συσσιτίου, απεργία πείνας) διεκδικώντας βελτίωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και των συνθηκών κράτησης. Οι κινητοποιήσεις αυτές πλαισιώνονται από ένα πολύμορφο και ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης, εκτός των φυλακών. Η Μονάδα απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, συμπαραστέκεται και στηρίζει τον αγώνα των κρατουμένων. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην πρόταση για την κατάργηση του επαίσχυντου θεσμού των φυλακών ανηλίκων. Τέλος, θεωρούμε απαράδεκτο το μέτρο του εγκλεισμού για ανθρώπους εξαρτημένους από ψυχότροπες ουσίες. Η τοξικομανία αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο και αντιμετωπίζεται μόνο επεμβαίνοντας στο σύνολο των γενεσιουργών παραγόντων.
Ο τοξικομανής σαν ένα πρόσωπο που πάσχει μπορεί να θεραπευτεί μόνο εφόσον ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης που ο ίδιος έχει επιλέξει. Η Πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει τη δυνατότητα λειτουργίας πολλών τύπων προγραμμάτων προκειμένου να απαντηθούν οι διαφορετικές ανάγκες.
Το ζητούμενο ωστόσο αυτών των κινητοποιήσεων δεν είναι απλώς να επαναδιαπραγματευτούμε το τρόπο που θεσμικά το κράτος αντιμετωπίζει όσους θεωρεί ότι παρουσιάζουν αποκλίνουσα απο το μέσο όρο συμπεριφορά, αλλά να υπερασπιστούμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την έννοια της δικαιοσύνης.
Κοινωνική Επανένταξη 18 ΑΝΩ