Μαρτυρία  . Ήμουν  εκεί  κοντά  πέρισυ  την  ίδια  ώρα ,  ίδια  μέρα.

Πέρισυ  ένα  χρόνο  πρίν  περπάταγα  κατέβαινα  την  Βαλτετσίου  προς   εξάρχεια  .  Στο  ύψος   της  χαριλάου  τρικούπη  στο  πασόκ  (το  σημερινό  «αντιεξουσιαστικό»  κόμμα  δεν  ντρέπονται  οι  χαμένοι)  είναι   στημένη  η  συνήθης  διμοιρία  .  Αυτή  την  φορά  δεν  ήταν  ψύχραιμοι   αλλά   πανικόβλητοι   .  Όχι   γιατί  δέχτηκαν  επίθεση   αλλά  γιατί   δολοφόνησαν  τουλάχιστον  κάποιος  από  αυτούς   τον  Αλέξανδρο  Γρηγορόπουλο  .  Ακόμα  δεν  είχα  καταλάβει  τι  έγινε  έτσι  από  περιέργεια  ρώτησα .

- Τι  έγινε  ρε  παιδιά  και  οι  μπάτσοι   είναι  πιο  άσπροι  από  κοτόπουλα  ;

 – Ακόμα  δεν  το  άκουσες  πυροβόλησαν  ένα  παιδί  ,  μαθητή .

- Τι  παιδί  ,  πόσων   χρονών  ;

- Μικρό  μου  απάντησαν  ακόμα   δεν  είχαμε  μάθει  πόσο  μικρό.

Να   πώ  την  αλήθεια  δεν  ήθελα  να  συνειδητοποιήσω  και   να   καταλάβω   τι   έγινε. Όταν   άρχισα  λιγάκι   να  καταλαβαίνω    οργίστηκα  .

 Τόσες   πορείες  ,  τόσα   δακρυγόνα ,  τόση  άδικη  κρατική  βία  που  έχει  ασκηθεί   εναντίον  όλων  μας  και  μιλώ  για  την  άκρα  αριστερά   και   τους  συντρόφους   μου   και   τις   συντρόφισσες   μου .  Γιατί   δεν  τα  έβαλαν  με  εμάς  ;  Βρήκαν   έναν   νεαρό  έφηβο   που  μόλις  τώρα   ανακαλύπτει   τη  ζωή  να  τα  βάλουν  ;  Τι   τους   έκανε  ;  Άντε  να   πέταξε  κανένα  βρισίδι   τι   παραπάνω  ;  Αλλά   μάλλον   ούτε   κι   αυτό  . Στον   Κορκονέα   αρκούσε  που   ήταν  από  την   απέναντη   όχθη  . Ήταν   κακός  ,  αναρχικός  ,  αντιεξουσιαστής  ,  παράτολμος  . Λέγεται   ότι  τον  ήξερε  ότι  ήταν  γνωστός  θαμώνας  των  εξαρχείων  .Ίσως   η   πραγματική   αλήθεια  να  είναι  πολύ  πιο  διαφορετική   από  όσα  ακούγοντε  .

Πρέπει   να  μιλήσουμε  και  να   μιλάμε  πιο  πολύ  για   την  άδικη  κρατική   βία   που   ασκείται   λυσσαλέα   από   μπάτσους  ,  είτε   των  ματ   είτε   των   ειδικών   φρουρών   εναντίον   όλων   όσων   διαμαρτύρονται  . Η   κοινωνία   μας   είναι   βαθιά  διχασμένη  .

Οι   ήσυχοι   οι   νοικοκυραίοι   και   εμείς   οι   άλλοι  ,  οι  κακοί   τα  αποβράσματα ,  οι  κακοί  που  στην  ουσία   είμαστε   οι   πάντα  χαμένοι  ,  οι  πάντα  διαμαρτυρόμενοι  .  Ναι  οι   πάντα  οι   απέξω  που  δεν   μπορούν   να   ενσωματωθούν   στην   αντιδραστική   και   βαθιά   συντηρητική   κοινωνία  . Ναι   σε   αυτήν  τη    βολεμένη   κοινωνία   του   πράσινου   και   γαλάζιου   ρουσφετιού  και   βολέματος  .

Η   κρατική   βία   ναι   το   λιμενικό  και   ο   στρατός   που  πνίγουν   πρόσφυγες   στο   αιγαίο  .  Ναι   τα   ματ   που   ξυλοκοπούν   και   ποτίζουν   με   χημικά   μαθητές ,  φοιτητές , αγρότες  ,  οικοδόμους, συμβασιούχους  ,  έκτακτους   και   «τακτικούς»,  εργαζόμενους   και   ενίοτε  και   συνταξιούχους  .

Κλείνω   υπενθυμίζοντας   ότι  τρώμε   τα  ίδια  χημικά  με  τα  οποία  ποτίζει  ο   ισραηλινός  στρατός  (όχι  ο  ισραηλινός   λαός )  τους   Παλαιστίνιους  στη  Γάζα  ή  τη  Ραμάλα  .Ναι   σε  όλον  τον  πλανήτη  από  τα   βουνά   του  Μεξικού  μέχρι  και   την   Παλαιστίνη  .  Όλοι   εμείς   είμαστε   οι   ένοχοι  ,  οι   κακοί  .  Τιμωρήστε   μας   είμαστε   ένοχοι   ποτέ  και   πουθενά   αθώοι  .

K.R.E.M  (Λούζιν   μαι  Ρελίτζιον)