Τι είδα χτες Πέμπτη 8 Μαρτίου, ημέρα της γυναίκας, ημέρα μεγάλης γιορτής όπου γιορτάσαμε πολλές, μαζί μ αυτές, το ένα τρίτο των συλληφθέντων ,φυσικά η υπουργός παιδείας, μπορεί και ο άνανδρος υπουργός της τάξης.

Είδα λοιπόν να σπανέ οι αλυσίδες ξαφνικά, είδα κιτρινισμένη την άσφαλτο από τα χημικά της ασφυξίας , είδα να τρέχουμε προς όλες τις κατευθύνσεις και να μας κυνηγούν για ξύλο και σύλληψη, είδα πέτρες και άλλα πολύπλοκα μεταλλικά να πετιούνται γύρω μας παντού να σκάνε στα πόδια μου και στα κεφάλια διπλανών μου, είδα αστυνομική μοτοσικλέτα να τρέχει κατά πάνω μας να κόβει κόσμο που τρέχει να διαφύγει, είδα το φίλο μου το Θέμη με ματωμένο χέρι από τη μοτοσικλέτα, είδα στρογγυλά κεφάλια στα παράθυρα της βουλής να κοιτάνε με ασφάλεια όλα αυτά, είδα το σπίτι του εύζωνα να καίγεται χωρίς λόγο, ως το τέλειο άλλοθι των παραπάνω, το τέλειο πλάνο που θα δικαιολογούσε κάθε χρήση βίας μετά και που θα μας έκανε να καταθέτουμε στεφάνια στον άγνωστο στρατιώτη σήμερα, είδα όμως και το κέντρο της Αθήνας να καίγεται η μάλλον δεν το είδα από τους καπνούς τις βόμβες λάμψεις που έπεφταν πάνω μας και τα δακρυγόνα. Ακόμα είδα την Εύη να κρατάει την πλάτη της, είδα το Γιάννο με καρούμπαλο κάτω από το μάτι να μας διηγείται πως πέφτοντας τον χτυπούσαν δυο, είδα παιδιά ίδια με μένα να φοβούνται να κάνουν το αυτονόητο, να πάνε έξω από τη βουλή να φωνάξουν την αντίθεση τους στο ψήφισμα του νόμου, είδα και μένα και τους φίλους μου να φοβούνται, είδα να πηγαίνουμε, είδα να φωνάζουμε, είδα που μας τσακίσανε.

Αλλά ας ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα για το μπέρδεμα μου. Δεν έκρυψα ποτέ ότι παραμένω αβέβαιη για κάποια θέματα του κινήματος .Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστός τρόπος συντονισμού, δεν μπόρεσα ποτέ να λάβω μέρος στην αμεσοδημοκρατία του συντονισμού γιατί απλά δεν χωρούσα στην αίθουσα η γιατί δεν ζω στην Αθήνα και πραγματικά ελπίζω να μην πάρθηκαν αυθαίρετες αποφάσεις από ανθρώπους που χωρούσαν στην αίθουσα. Ούτε φυσικά ξέρω αν οι εκπρόσωποι όντως θα οδηγούσαν σε μια μεγαλύτερη αδιαφορία των πολλών και άλλου τύπου εκπροσώπων τύπου επαγγελματιών συνδικαλιστών. Μπέρδεμα .Εκεί που λύνεται λίγο το μπέρδεμα είναι όταν βλέπεις ανέγγιχτες, ξέχωρες πορείες που δεν μολύνονται ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές από ταραξίες συμφοιτητές τους που απλά θέλουν να εκπροσωπούν τη σχολή τους, ο σταλινισμός ήταν και είναι πάντα ξεκάθαρος.

Αλλά ούτε και ποτέ έκρυψα πόσο πολύ μου αρέσει αυτή η σχολή και πόσο μου στοιχίζει προσωπικά που έχει παγώσει τις εργασίες της τον τελευταίο χρόνο. Και δεν θα μετρήσω αυτή την απώλεια ούτε με τα τσάμπα χρήματα που ξοδεύουν οι καθόλου έχοντες γονείς μου, ούτε με το πτυχίο που θα αργήσει , ούτε με τη συντηγμένη πληροφορία των αναπληρώσεων που θα με κάνει κακό επιστήμονα, (α παρένθεση εδώ να πω ότι δεν θεωρώ την αρχιτεκτονική επιστήμη, και πολύ κακώς κάνουν αυτοί που έχουν βρει τη φόρμουλα της κατασκευής.) Τη μετράω με το γεγονός ότι έχω καιρό να ζήσω το κλίμα της σχολής, να δω άτομα και φίλους μου και να μπω στη καθημερινή ρουτίνα που με κάνει να γκρινιάζω αλλά τη λατρεύω.

Αλλά σήμερα όσο καμιά φορά πριν από το χτύπημα χτες δεν θέλω να ανοίξει αυτή η σχολή και να μετρήσουμε ως κλασμένοι νέοι μια ακόμα ήττα. Δεν θα σας μιλήσω για το τι σημαίνει να χαθεί και με νόμο πλέον η δημόσια δωρεάν παιδεία , αυτό έχει αναλυθεί και να μην είχε ακόμα καλύτερα γιατί είναι χαζό να αναλύεις τα προφανή. Ούτε θα μιλήσω για το που οδηγεί ο ιδιωτικός τομέας γι αυτό ακόμα και οι κλιματολογικές αλλαγές μας προειδοποιούν που αντιδρούν πρώτες από μας στην μαζική κατανάλωση στο όνομα του κέρδους ιδιωτικών πολυεθνικών.

Ούτε θα μιλήσω για την υποχρηματοδότηση των δημοσίων σχολών, όλοι αντιληφθήκαμε τους καθηγητές που φύγανε από τη σχολή μας και την μείωση των μαθημάτων και των βιβλίων.

Θα πω για τη λύπη που νιώθω εδώ σ αυτή την αίθουσα κάποιες φορές όταν ακούω παιδιά ίδια με μένα να αφήνουν γέρους να μιλούν με τη φωνή τους.

Γιατί είναι γερατειά και μάλιστα από τα αφημένα γερατειά από εκείνα που παραδίνεσαι στη λήξη σου, στο χάρο η όποιον άλλο, όταν λες και το πιστεύεις μάλιστα, ότι οk εγώ συμφωνώ ότι οι σπουδές και τα πτυχία μου θα γίνουν χειρότερα αλλά ότι και αν κάνουμε αυτοί(παρένθεση οι εκλεγμένοι που με τη βοήθεια των διαφημιστικών και με τη βοήθεια των ίδιων αξιών, που προωθούνε χρόνια τώρα πριν από το σύστημα ψήφου, δεν χάνουν την εξουσία ) αυτοί θα τα περάσουν και να τα χτες τα πέρασαν, φάτε την, σας το λεγα.

Ή ότι η κατάληψη και η απεργία δεν είναι αρκετά πιεστικά για την κυβέρνηση μέσα ,ας ξεκινήσουμε μαθήματα και εσείς που γενικά χαίρεστε κάντε κάτι άλλο, απεργία πεινάς γιατί όχι?

Ή εγώ θέλω πτυχίο τώρα ανοίξτε τη σχολή και να πνιγούνε όλες οι αντιδράσεις στο κόσμο που πάντα θα αφήνομαι και θα αφήνω να διαμορφώνουν οι άλλοι.

Συγνώμη λάθος αλλά τα συμβιβασμένα ατομικιστικά γερατειά είναι πολύ πιο υγιή από αυτές ως απόψεις νέων.

Ας αλλάξουμε θέμα όπως λένε και στις ειδήσεις, δεν θα δω ειδήσεις δεν μπορώ να δω ειδήσεις είναι πιο πνιγερές και από τα δακρυγόνα οι απόψεις των δικαστών και διαμορφωτών συνειδήσεων ,των ορισμένων από το σύστημα διαφημίσεων.

Όσο για τους κακούς κουκουλοφόρους αυτό που σκέφτομαι αποφεύγοντας τα πολλά κηρύγματα είναι ότι η βία γεννάει βία, και πόσο μάλλον η ψυχολογική, γιατί το συνταγματικό σου δικαίωμα να διαδηλώνεις για τα δικαιώματα σου περιφρουρείται εξ αρχής από τις κάμερες και από το χημικό πόλεμο.

Και όταν αυτός ξεσπάει πάνω μου χωρίς να έχω καταλάβει το γιατί και μαυρίζει 20χρονες κοπελίτσες με γκλομπς αφήνοντας άγνωστης προέλευσης κουκουλοφόρους να κάνουν ανενόχλητοι ακατανόητες λεηλασίες, όταν πατάει κόσμο που προσπαθεί να διαφύγει με μηχανές όταν κόβεται η αναπνοή και τσούζει το πρόσωπο τα μάτια και τα γενετικά όργανα ,πραγματικά παιδιά πολύ θα ήθελα να σπάσω το κεφάλι ενός κατά τα αλλά μισθωτού καημένου ματατζή.

Και για να τελειώνω χτες στο μπλοκ του Βόλου όταν μετά την πρώτη μας διάσπαση από χημικά και ξύλο αποφασίζουμε να μπούμε δεύτερο πανό από μια νέα πορεία που θα γύριζε πίσω στη βουλή στη καρδιά των συγκρούσεων να ενωθούμε με άλλα μπλοκ που είχαν εγκλωβιστεί εκεί. Να στήσουμε το πάνω μας απέναντι από τα ατάραχα στρογγυλά πρόσωπα της βουλής. Τότε το μόνο που συγκρατούσε το κατούρημα από τα παντελόνια μας ήταν οι λέξεις και τα συνθήματα που η ενότητα της φωνής του πλήθους έκανε την ηχώ τους να βουίζει για ώρα στα ψηλά κτίρια. Και οι λέξεις που για ένα χρόνο είχαν γίνει συνήθεια και βαρεμάρα, αυτές οι ίδιες λέξεις και το μπράτσο του διπλανού σου γίνονταν αυτός ο λόγος που διακινδύνευες τόσα πολλά . Φράσεις όπλα, με βία δεν γίνετε παιδεία, το άσυλο ανήκει σε όλους, δεν θα σκύψουμε κ.α. όπλα που μας άφησαν τελικά να μπούμε στη αυλή της βουλής. Και μετά το δεύτερο τσάκισμα εκεί συναντάω την από ώρα χαμένη Λόρη με παγωμένο βλέμμα και με ένα ξύλο στα χέρια να μη τρέχει όπως όλοι αλλά να στέκεται σα πρόσωπο όχι αληθινό αλλά βγαλμένο από κάποια άλλη εποχή, από κάποια άλλη ταινία. Εκεί συνάντησα το Θέμη με ματωμένο χέρι να μου λέει γελώντας πως έσπασε το φανάρι από τη μηχανή που τον χτύπησε και πολλά άλλα παιδιά που ο καθένας κάπως ήτανε και κάτι διηγούτανε.

Εκεί λοιπόν ένιωσα κάτι ηρωικό και είναι γελοίο ρε γαμώτο το ξέρω είναι γελοίο να μιλάς για ηρωισμούς όταν μιλάς για την υλοποίηση βασικού σου δημοκρατικού δικαιώματος, να διαδηλώνεις να διαμαρτύρεσαι έξω από το κτίριο που θεσπίζεται αυτή δε ξέρω τι να πω δημοκρατία.

Τελευταία λέξη: θεωρώ ότι οι ασκοί του Αιόλου έχουνε ανοίξει και παρόλα τα μπερδέματα οποιοδήποτε τώρα τυχόν βήμα προς τα πίσω μας τσακίζει πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε καινούριο νόμο και από οποιαδήποτε τσακισμένη Πέμπτη. "