Απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο της Ημερησίας που σχολιάζει εδώ ο Greek Rider

και μιλά για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην Κίνα:

 
"Στη Σεντσέν ξέσπασαν, πρόσφατα, ταραχές, όταν πάνω από 600 εργάτες κατέλαβαν για δύο ημέρες το εργοστάσιο παραγωγής πολυτελών ρολογιών, Ξιξιάν, απαιτώντας αυξήσεις. Σε πολλές περιπτώσεις, τα εργοστάσια που χρεοκοπούν κλειδώνονται για να αποφευχθεί η κατάληψή τους από εργάτες. O κοινωνικός αναβρασμός, όμως, είναι εξαιρετικά έντονος, παρά την πολιτική μηδενικής ανοχής του καθεστώτος. O κόσμος είναι εξαγριωμένος με την έκρηξη της ανεργίας, τις μεγάλες ανατιμήσεις και την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους."

 Πολύ χρήσιμο και το εκτενές σχετικό κείμενο από το σχόλιο του βα.αλ που λέει ότι:
"όλα όσα περιγράφει συμβαίνουν συνεχώς στην Κίνα τα τελευταία 10 με 15 χρόνια με την ίδια ή και λιγότερη ένταση."

Εντωμεταξύ, οι εντυπωσιακές διαδηλώσεις στη χτυπημένη από την κρίση Ισλανδία μεγεθύνονται κάθε βδομάδα με τον κόσμο να κατεβαίνει στους δρόμους σε διαμαρτυρίες που θυμίζουν την Αργεντινή του 2001 και το περίφημο αίτημα "Να φύγουν όλοι!"

Η λαϊκή αγανάκτηση είναι τόσο μεγάλη ώστε να αμφισβητούνται και οι στρατηγικές επιλογές της χώρας:

Η οργή για την κίνηση της "συμμάχου" Βρετανίας να χρησιμοποιήσει τον αντιτρομοκρατικό νόμο για να βάλει χέρι στα ταμεία των υπό κατάρρευση ιρλανδικών τραπεζών (στα οποία Βρετανοί πολίτες είχαν καταθέσεις) οδήγησε σε επιχειρησιακή εμπλοκή το ΝΑΤΟ (!) εξαιτίας της ακύρωσης περιπολιών από βρετανικά αεροσκάφη στον ισλανδικό εναέριο χώρο. Επιπλέον, ο Πρόεδρος της χώρας σε επίσημο διπλωματικό γεύμα δήλωσε δυσαρεστημένος από τους παραδοσιακούς συμμάχους και είπε ότι η Ισλανδία πρέπει να βρει "νέους φίλους" κι έριξε και σπόντα λέει στο Ρώσο πρέσβη για πιθανή χρησιμοποίηση από τους Ρώσους της πρώην αμερικανικής βάσης στο Κέφλαβικ. Αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα λέει ο Χάραλντ στο Πάμε Ισλανδία!

Στην Ισλανδία η κρίση βύθισε το νόμισμα και χρεοκόπησε τους πολίτες. Στην Κίνα εκτιμάται ότι οι ταραχές θα επεκταθούν  αν ο ρυθμός ανάπτυξης πέσει κάτω από το 8%. Στις χώρες που ήδη σημειώνονταν ταραχές λόγω της επισιτιστικής κρίσης, το  κραχ  θα  κάνει τα πράγματα χειρότερα. Σε δυτικές χώρες όπως η Ελλάδα τα χειρότερα έπονται, καθώς η κρίση δεν έχει φέρει ακόμα τη μεσαία τάξη σε απόγνωση, αλλά κι αυτό είναι μάλλον θέμα χρόνου. Από την άλλη, στις ΗΠΑ που ο κόσμος μένει κατά χιλιάδες σε σκηνές δίπλα στις μεγαλουπόλεις γιατί του πήρανε το σπίτι και στη Βρετανία που γνωρίζει πρωτόγνωρη ανεργία και οι τιμές των σπιτιών πέφτουν μετά από πολλά χρόνια, δεν φαίνεται να υπάρχει κοινωνικός αναβρασμός. Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις  της κρίσης σε χώρες όπως η Ρωσία όπου ασκείται έντονος κοινωνικός έλεγχος ή η Κροατία όπου ανθεί το οργανωμένο έγκλημα;

Το σίγουρο είναι ότι αν αυτή η καπιταλιστική κρίση είναι συστημική και όχι περιοδική, ο κοινωνικός αναβρασμός θα επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες χώρες. Ένα ερώτημα που έχω είναι αν μπορεί να υπάρξει ένας κοινός παρονομαστής ανάμεσα στον Κινέζο και τον Ισλανδό και σε όλους τους άλλους που θα κατέβουν στους δρόμους. Οι χώρες και οι καταστάσεις και οι ιστορίες θα είναι αναγκαστικά διαφορετικές, αλλά οι βασικές διεκδικήσεις των ανθρώπων, δεν μπορεί να διαφέρουν πολύ. Εν μέσω καθολικής οικονομικής κρίσης, πέρα από πολιτικές απόψεις και ιδεολογίες και ιδιοσυγκρασίες, οι άνθρωποι ζητούν πάνω απ' όλα να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Αν η παγκόσμια οριζόντια δικτύωση είναι αρκετά πυκνή, τότε είναι δυνατό να αποφευχθούν οι προφανείς κίνδυνοι και να εδραιωθεί μια συναίνεση από τα κάτω που θα αναγνωρίζει ότι η αναδιανομή του πλούτου και η προστασία του περιβάλλοντος είναι οι βασικές προϋποθέσεις για αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτό θα σήμαινε αναγκαστικά αλλαγή του οικονομικού μοντέλου. Κι αυτό θα ήταν μια αρχή.