Όταν υπάρχει παγκόσμια οικονομική κρίση, ο καπιταλισμός αμφισβητείται όχι πλέον ακαδημαϊκά αλλά εκ του αποτελέσματος και όχι μόνο τοπικά αλλά παγκόσμια. Ένα απλουστευμένο μάθημα από το κραχ του 1929 είναι ότι, για το εταιρικό σύστημα η καλύτερη (αν όχι η μόνη) διέξοδος από την κρίση είναι ο πόλεμος. Εν μέσω κρίσης, είναι στο συμφέρον του εταιρικού συστήματος να κατασκευάσει εθνικές διαφορές για να ξεχαστούν οι ταξικές διαφορές. Αυτό δεν έχει να κάνει με συνωμοσιολογία, αλλά με την αβίαστη διαδρομή της ελάχιστης αντίστασης για την επιβίωση του καπιταλισμού. Η σύμπραξη αμερικανικών εταιρειών με το πρώιμο ναζιστικό καθεστώς με τη βοήθεια του παπού του Bush έχει τεκμηριωθεί επαρκώς. Εξάλλου η ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας είναι κλασικός τρόπος κεϋνσιανής κρατικής παρέμβασης για την τόνωση της οικονομίας ενώ η διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων κατά κανόνα ενισχύει τις ισχύουσες ηγετικές δομές και την εθνική ομοψυχία. Το μόνο που θα σε κάνει να ξεχάσεις την οικονομική κρίση είναι ένας πόλεμος.

Είναι ρεαλιστικό ένα τέτοιο σενάριο σήμερα; Η Ρωσία ανακοίνωσε αύξηση αμυντικών δαπανών κατά 25%.

Υπάρχει εναλλακτική;