Σκέψεις για το μεταναστευτικό

Δηλώσεις του σ. Αλαβάνου από την σημερινή Ελευθεροτυπία για το μεταναστευτικό: Ο Αλ. Αλαβάνος, ερωτηθείς για τις αποφάσεις της κυβερνητικής επιτροπής για τους μετανάστες, είπε ότι «χρειάζεται να απαιτήσουμε από την Ε.Ε. την ελεύθερη διακίνηση των μεταναστών προκειμένου να έχουν τα ίδια δικαιώματα που έχουν οι υπόλοιποι πολίτες της Ευρώπης αλλά και να μην συσσωρεύεται, ειδικά σε εποχή κρίσης, το πρόβλημα σε μια μόνο περιοχή, όπως η Ελλάδα».

Δηλώσεις σημερινές του Καρατζαφύρερ από το in.gr για το ίδιο ζήτημα: Σχετικά με το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης, το οποίο είναι και το βασικό θέμα της κυβερνητικής επιτροπής, ο κ. Καρατζαφέρης ανέφερε ότι «η χώρα δεν μπορεί μόνη της να λύσει το ζήτημα αυτό. Η δικιά μας πρόταση είναι ότι εμείς μόνοι μας σαν χώρα δεν μπορούμε να το λύσουμε. Πρέπει να απορροφήσει κάποιους η Ευρώπη».

Τόνισε ότι η πρόταση που έχει ήδη κάνει στον πρωθυπουργό είναι να δοθεί πολιτικό άσυλο, ταξιδιωτικά έγγραφα και δωρεάν εισιτήρια σε όλους τους παράνομους μετανάστες που έχουν βρει καταφύγιο στην Πάτρα. «Θα τους στείλω όλους με πολιτικό άσυλο […]. Δεν θα πνίξω εγώ τη χώρα μου επειδή η Ευρώπη θέλει να το παίξει η ‘κυρία με τις καμέλιες’», τόνισε χαρακτηριστικά.

Αν οργανωνόταν ένα quiz του τύπου βρείτε μου πια δήλωση αντιστοιχεί στον εκπρόσωπο της αριστεράς φαντάζομαι θα δυσκολευόσασταν γιατί και οι δυο δηλώσεις συγκροτούνται στους ίδιους θεματικούς άξονες, κάνουν τις ίδιες διαπιστώσεις και καταλήγουν στην ίδια πρόταση. Μάλιστα ο Καρατζαφύρερ είναι πιο large από το δικό μας αφού κάνει δώρο στους μετανάστες τα αεροπορικά εισιτήρια , ίσως πιο ριζοσπάστης από την ριζοσπαστική αριστερά αφού προτείνει πολιτικό άσυλο για όλους χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με την Ε.Ε. Ας δούμε όμως ποια είναι τα κοινά στοιχεία των δύο δηλώσεων

·        Οι μετανάστες είναι βάρος ,είναι πρόβλημα για την κοινωνία, ιδιαίτερα σε περίοδο οικονομικής κρίσης και ειδικά όταν «συσσωρεύονται» (αριστερός όρος για να  αναφερόμαστε σε ανθρώπους) άνισα σε σχέση με τις δυνατότητες των εθνικών κρατών.

·        Πρέπει λοιπόν να τους μετρήσουμε και αυτούς που περισσεύουν να τους στείλουμε στην Ευρώπη με τα δικαιώματα που απορρέουν από το πολιτικό άσυλο.

Πρόκειται προφανώς για τη βαθιά συντηρητική φωνή του πολιτικού ρεαλισμού. Είναι η κραυγή και η πίεση των νοικοκυραίων του Δεκέμβρη, είναι η πολιτική πίεση του σύγχρονου ελληνικού ρατσιστικού κράτους που μέσω της πίεσης που ασκεί η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ στοιχειώνει τη σκέψη και το λόγο μας.

Χάθηκαν λοιπόν οι αξίες της αλληλεγγύης και του διεθνισμού; Όταν υπάρχει οικονομική κρίση η αριστερά λειτουργεί με πολιτειολογικούς όρους της εποχής του Περικλή και του Κωλλέτη; Να υποθέσω λοιπόν ότι δικαίωμα στο φαγητό έχει πρώτα ο «αυτόχθονος», ο «γηγενής». Αφού ασκήσει πλήρως το δικαίωμα του και περισσέψει τότε τρώει ο μετανάστης. Αφού πιέζει και η κρίση και το φαγητό είναι αντικειμενικά λιγότερο και εμείς δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτε για να το αυξήσουμε, θα προτιμήσουμε την εκλογική μας πελατεία, οι υπόλοιποι μπορούν να πάνε να πεθάνουν σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Ο Μάλθους επικράτησε του Μαρξ. Πλήρης ανατροπή της εικόνας της πραγματικότητας αλλά και πλήρης αναθεώρηση της αριστερής παράδοσης.

Δεν την ξέραμε τη «γραμμή» πριν από 20 χρόνια και σε όσους μας έλεγαν ότι οι Αλβανοί φέρνουν την ανεργία εμείς οι «αγράμματοι» απαντούσαμε στερεοτυπικά ότι ο καπιταλισμός γεννά την ανεργία και μάλιστα προσπαθούσαμε να το «κάνουμε τάλιρα» να το καταλαβαίνει και ο κόσμος. Κανονικά (σύμφωνα με τη δήλωση Αλαβάνου) θα έπρεπε να είχαμε μετρηθεί στις πιάτσες των οικοδόμων και αφού έβρισκαν πρώτα δουλειά όλοι οι Έλληνες, οι Αλβανοί που περίσσευαν θα έπρεπε να φύγουν. Αντί για αυτό εμείς δίναμε μάχη να δουλεύουν όλοι με τη σειρά, να ασφαλίζονται οι μετανάστες και να γράφονται στα συνδικάτα. Όταν οι Ευαγγελάτοι βυσσοδομούσαν από τηλεοράσεως  για την εγκληματική φύση της αλβανικής φυλής εμείς μοιραζόμασταν το κολατσιό, μας επισκέπτονταν  στις γιορτές μας, τους επισκεπτόμασταν στις δικές τους. Δούλεψαν σκληρά οι μετανάστες  σε δουλειές που δεν έκαναν οι Έλληνες, αύξησαν την παραγωγικότητα του ελληνικού κεφαλαίου δουλεύοντας σε ιδιωτικά και δημόσια έργα ώρες ατελείωτες με τα μισά λεφτά, «πρόκοψαν», αγόρασαν σπίτια, αυτοκίνητα, στείλανε τα παιδιά τους στα πανεπιστήμια, εγκλιματίστηκαν με έναν τρόπο στην ελληνική κοινωνία. Τώρα βέβαια κάποιοι από αυτούς τους μετανάστες, αφού γίνανε νοικοκυραίοι έχουν αρχίσει να αισθάνονται Έλληνες με όλα τα χαρακτηριστικά της «μεγαλοσύνης» της ελληνικής φυλής. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως ότι ο ατομισμός και η ιδιοτέλεια, ακόμα και ο κανιβαλισμός είναι συστατικά στοιχεία της αστικής ιδεολογίας και όταν εκφέρονται από τους αλβανούς μετανάστες ενάντια σε πακιστανούς μετανάστες δε δηλώνεται τίποτε άλλο παρά η δική μας αποτυχία να τους κερδίσουμε;      

Είχαμε και είχανε πάντα απέναντί τους το πιο ρατσιστικό κράτος της Ευρώπης, με επίσημη κρατική ιδεολογία το ρατσισμό και με την ιδιότητα της ιθαγένειας να καθορίζεται «αιματολογικά». Το κράτος αυτό ζητούσε αστυνομικές ταυτότητες για την πώληση εισιτηρίων σε ποδοσφαιρικούς αγώνες μεταξύ των εθνικών ομάδων Ελλάδας και Αλβανίας!!! Θεωρώ ότι όλα αυτά τα χρόνια σταθήκαμε πολιτικά στα πόδια μας χτίζοντας την πολιτική μας πάνω σε αξίες όπως «Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος», «Η ενότητα και η οργάνωση της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από φύλο, θρησκεία ή εθνικότητα μπορεί να φέρει τη νίκη μέσα από τους αγώνες», «Ο καπιταλισμός και η κρίση του γεννούν την ανεργία, η οπισθοχώρηση της Αριστεράς αφήνει ελεύθερο χώρο για το φασισμό». Είναι τεράστιο λάθος η εκλογική μας αποτυχία να μας οδηγήσει, έστω και στο ελάχιστο, να απεμπολήσουμε αυτές τις αξίες. Αν αρχίσουμε και εμείς να μετράμε τους μετανάστες, να τους χωρίζουμε σε λαθραίους και νόμιμους, τι κληρονομιά αφήνουμε για το αύριο; Αν θεωρήσουμε και εμείς ότι η χώρα μας εξαιτίας της κρίσης ασφυκτιά λόγω των μεταναστών και άρα πρέπει να μετρηθούν και αυτοί που περισσεύουν να φύγουν, πως θα επιχειρηματολογήσουμε αύριο σε ένα κοινό που θα έχει εμπεδώσει αυτό τον τρόπο σκέψης, ότι δεν είναι οι συνταξιούχοι που είναι πολλοί, αλλά τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατημένα; Αύριο θα περισσεύουν οι άνεργοι του ΟΑΕΔ, οι καρκινοπαθείς που θα θέλουν περίθαλψη, οι ανάπηροι που θα απαιτούν συντάξεις για να επιβιώσουν; Αν σήμερα μας περνάει από το μυαλό ότι θα πρέπει να φύγουν οι «περισσευούμενοι» μετανάστες, αύριο η κοινωνία μας τους ανάπηρους και γενικώς κάθε είδους «αναξιοπαθούντες» μήπως θα πρέπει να τους ξεφορτωθεί στον Καιάδα ώστε να μη χαθεί ούτε σεντς από την κερδοφορία του κεφαλαίου; Δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό τον λογαριασμό αφήνοντας έξω τον παράγοντα κέρδος. Ήδη έχει αρχίσει η συζήτηση ότι οι «γηγενείς» είμαστε πάρα πολλοί για να έχουμε αξιοπρεπείς συντάξεις, αξιοπρεπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και αξιοπρεπή εκπαίδευση και σε αυτή τη συζήτηση εμείς δεν πρέπει να μπούμε.

Όσο για τη μπουρδολογία που ακούγεται τον τελευταίο καιρό ότι οι μετανάστες τάχα δε θέλουν να μένουν στην Ελλάδα επειδή ίσως τους πειράζει το μεσογειακό της κλίμα, να ενημερώσω ότι αν δεν ήμασταν η χειρότερη των «αφρικανικών δημοκρατιών» θα θελαν και πολύ μάλιστα. Ας πάρουμε το παράδειγμα της Σουηδίας που οι μετανάστες είναι περίπου το 20% του πληθυσμού της, πλήρως ενταγμένοι, με αρκετούς να δουλεύουν μέχρι και στο δημόσιο τομέα. Πόσοι από τους μετανάστες που σήμερα δεν είναι «λαθραίοι» θα είναι «νόμιμοι» και του χρόνου με δεδομένη την ανεργία;

Πρέπει να σπάσουμε τον «τσαμπουκά» των ακροδεξιών στον Αγ. Παντελεήμονα. Απαιτείται η ευρύτερη δυνατή συμμαχία, καθημερινή παρουσία στον Αγ. Παντελεήμονα, με μπροστάρηδες τους βουλευτές της αριστεράς, τους καλλιτέχνες της αριστεράς, τα συνδικάτα και τα σωματεία. Η παιδική χαρά πρέπει να ανοίξει ακόμα κι αν χρειαστεί να καταλάβουμε την πλατεία.

Η στήριξη των μεταναστών είναι πρωτίστως δική μας υπόθεση. Τα συσσίτια δεν είναι υπόθεση των παπάδων, είναι υπόθεση της αριστεράς. Τα κέντρα στήριξης των μεταναστών είναι υπόθεση της αριστεράς. Επιτέλους ήρθε η στιγμή να κάνουν και οι δήμαρχοί μας κάτι επωφελές. Το αντίπαλο δέος των Πρετεντέρηδων και των Ευαγγελάτων είναι από τη μια τα δίκτυα αντι-ενημέρωσης που μπορεί να συγκροτήσει η δική μας παρουσία στις γειτονιές αλλά και η δική μας πράξη που θα προσπαθεί μαζί με τον κόσμο να στήνει δίκτυα αλληλεγγύης και συντροφικότητας. Την ιστορία του επόμενου Εφετείου ας τη δούμε λίγο διαφορετικά.