Το δεύτερο μέρος
δημοσιεύτηκε April 5, 2009 από anasintaxi
Η συνέχεια
ΚΑΠΗΛΕΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Ρ.Σ. Τιράνων 25.10.87
Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές διακηρύσσουν και διαδίδουν πολλές θεωρητικολογίες και αντι-μαρξιστικές απόψεις για τα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης. Σκοπός τους είναι να προκαλέσουν σύγχυση και να αποπροσανατολίσουν τις εργαζόμενες μάζες και τους λαούς, να παραλύσουν τον αγώνα τους ενάντια στην ηγεμονιστική και επεχτατική πολιτική των υπερδυνάμεων. . Οι ρεβιζιονιστές σοβιετικοί ιδεολόγοι δίνουν ιδιαίτερα έμφαση στη λεγόμενη "φιλοσοφία της ειρήνευσης" που εμπεριέχεται στο "πρόγραμμα ειρήνης" που πολύ προπαγανδίζεται από τους ρεβιζιονιστές. Η ουσία των θεωριών των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για τον πόλεμο και την ειρήνη είναι η ιδέα, ότι στις σημερινές συνθήκες της ύπαρξης των πυρηνικών όπλων και "του κινδύνου εξαφάνισης της ανθρωπότητας και της ζωής σ ολόκληρο τον πλανήτη" μας, τα διδάγματα και οι θέσεις της μαρξιστικής - λενινιστικής φιλοσοφίας για τα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης έχουν, λέει, "απαρχαιωθεί", γι αυτό "δε μπορούν να χρησιμεύσουν" σαν θεωρητική φιλοσοφική βάση για τη σωστή και έγκαιρη λύση των προβλημάτων του πολέμου και της ειρήνης.
Οι θεωρητικολογίες των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για τα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης δεν έχουν τίποτε το κοινό με τη δημιουργική ανάπτυξη του μαρξισμού -λενινισμού. Η πραγματική πηγή αυτών των ρεβιζιονιστικών θεωριών και απόψεων είναι οι θεωρίες και οι καθ αυτού αστικές απόψεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στη ρεβιζιονιστική σοβιετική φιλολογία προπαγανδίζονται τόσο πολύ οι πασιφιστικές θεωρίες σχετικά με τον πόλεμο και την ειρήνη. Ανεξάρτητα από τη λενινιστική φρασεολογία και τα σοσιαλιστικά προσωπεία που χρησιμοποιούν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, στην ουσία προβάλλουν και υποστηρίζουν θέσεις και απόψεις που διακηρύσσουν και οι ιδεολόγοι και φιλόσοφοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Διαστρεβλώνοντας τα επιστημονικά κριτήρια προσδιορισμού των κυριότερων ιστορικών εποχών οι ρεβιζιονιστές ξεκινούν από το επίπεδο του εξοπλισμού και καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι "η σημερινή εποχή είναι", λέει 'η πολεμική εποχή". Ο Λένιν τονίζει, ότι οι κυριότερες εποχές της ιστορίας προσδιορίζονται από το ποιο είναι το οικονομικό - κοινωνικό σύστημα που έχει απαρχαιωθει και πάει προς το γκρεμό και ποιο είναι το οικονομικό - κοινωνικό σύστημα προς το οποίο βαδίζει η ανθρωπότητα. Από δω βγαίνει καθαρά, ότι το συμπέρασμα του συντρόφου Ενβέρ Χότζα ότι η σημερινή κοινωνία ζει στην εποχή της μετάβασης από τον ιμπεριαλισμό στο σοσιαλισμό, στην εποχή των επαναστάσεων και των εθνικό -απελευθερωτικών κινημάτων παραμένει ο μόνος επιστημονικός προσδιορισμός της εποχής μας.
Οδηγώντας ως το τέλος την άρνηση του επαναστατικού χαραχτήρα της εποχής μας οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές φτάνουν στο συμπέρασμα, ότι τώρα δεν "ισχύει" το λενινιστικό κριτήριο στον προσδιορισμό των δίκαων και των άδικων πολέμων. Από τότε που χρησιμοποιήθηκε η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, λένε, "όλοι οι πόλεμοι έχουν επιθετικό χαραχτήρα, οδηγούν στην καταστροφή της ανθρωπότητας". Μ αυτό θέλουν να σβήσουν τα επαναστατικά κα απελευθερωτικά κινήματα.
Όπως είναι γνωστό, μια από τις κυριότερες μαρξιστικές - λενινιστικές θέσεις για τον πόλεμο κα την ειρήνη είναι η θέση, ότι ο πόλεμος είναι συνέχεια με άλλα βίαια μέσα της πολιτικής, που ακολούθησαν α κυρίαρχες τάξεις πολύ πριν από τον πόλεμο. Οι πολλοί πόλεμοι που εξαπέλυσε ο ιμπεριαλισμός επιβεβαίωσαν απόλυτα την ορθότητα αυτής της μαρξιστικής -λενινιστικής θέσης.
Ομως ενάντια στη θέση αυτή εγέρθηκαν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές. Οπως τονίζει ο σοβιετικός μελετητής Σρέντιν, "τα τελευταία χρόνια.οι σοβιετικοί φιλόσοφοι εξέφρασαν ανοιχτά την άποψη, ότι έχει απαρχαιωθει πια η κλασσική έννοια και η ουσία της θέσης σχετικά με τον πόλεμο σαν συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα". Ο φιλόσοφος αυτός προσπαθεί να φέρει αυτό σαν επιχείρημα: τις αλλαγές που συνέβη καν στη φύση των όπλων στη σημερινή εποχή. Πράγμα που, σύμφωνα μ αυτόν, "δεν επιτρέπει τη χρησιμοποίηση του πολέμου σαν όργανο της πολιτικής" με το πρόσχημα, ότι ένας "μεγάλος πυρηνικός πόλεμος δε θα είχε ούτε νικητές ούτε νικημένους".
Οι μαρξιστές - λενινιστές θεωρούν τον πόλεμο σαν συνέχεια της πολιτικής με βίαια μέσα και σαν συνέπεια, την ύπαρξη των τοπικών πολέμων και τον κίνδυνο του πυρηνικού πολέμου τον συνδέουν με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Από δω βγαίνει το συμπέρασμα, ότι η λύση του ζητήματος μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης μπορεί να γίνει μόνο με τη στενή σύνδεση τους με την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης, με την ανατροπή των-καπιταλιστικών σχέσεων στην παραγωγή. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που λύνει την αντίθεση μεταξύ πολέμου κα ειρήνη ο "Σ αυτή την κατάσταση", τόνιζε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "ο αγώνας των λαών και η επανάσταση είναι στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο σαν πόθος κα άμεσο καθήκον για την απελευθέρωση από την καπιταλιστική καταπίεση κα τον ιμπεριαλιστικό ζυγό, μα και σαν ιστορική αναγκαιότητα για τη συντριβή των φιλοπόλεμων σχεδίων του ιμπεριαλισμού και την αποτροπή ενός νέου γενικού πολέμου" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 109, Αθήνα 1961). Εδώ διαφέρει η μαρξιστική -λενινιστική θέση από τη θέση των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, οι οποίοι αποσπούν εντελώς τον πόλεμο και την ειρήνη από την επανάσταση και κηρύσσουν αβάσιμα, ότι ο αγώνας για την ειρήνη αποτελεί σήμερα τον βασικό παράγοντα της λύσης των προβλημάτων της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.
Όντας πυροσβέστες των επαναστατικών κινημάτων οι ρεβιζιονιστές θεωρούν τα κινήματα αυτά ανεπιθύμητα, σαν παράγοντα που ενθαρρύνουν τον πυρηνικό πόλεμο και για το λόγο αυτό στις μέρες μας πρέπει να αποτραπούν. Ολοι αυτοί οι απολογητές του ιμπεριαλισμού θέλουν να οδηγήσουν το ανερχόμενο επαναστατικό κίνημα στα κανάλια του πασιφισμού, βάζοντας την ιδέα της "ειρήνης πάσει θυσία", προβαίνοντας σε υποχωρήσεις αρχών με την άρνηση της ταξικής πάλης ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Γι αυτό διακηρύσσεται η δυνατότητα της ειρήνης στις συνθήκες του καπιταλιστικό - ρεβιζιονιστικού συστήματος.
Ομως είναι γεγονός, ότι για να ζήσει ο ιμπεριαλισμός οι λαοί πρέπει να ζουν σε υποδούλωση κα για να απελευθερωθούν οι λαοί πρέπει να ανατρέψουν τον ιμπεριαλισμό. Γι αυτό και ο αγώνας για ειρήνη είναι αδιαχώριστος από τη σημερινή παγκόσμια επαναστατική διαδικασία. Οι μαρξιστές -λενινιστές είναι τόσο ενάντια στον πασιφισμό όσο και ενάντια στην μοιρολατρία που είναι θεωρία των παλιών δυνάμεων χωρίς μέλλον. Η θεωρία της εργατικής τάξης βλέπει με αισιοδοξία την ανάπτυξη. Η επιστημονική μαρξιστική -λενινιστική θεωρία και οι εξελίξεις των διαρκώς ανερχόμενων προοδευτικών κινημάτων δείχνουν, ότι ο μόνος δρόμος σωτηρίας από το μακελειό που θέλει να ρίξει την ανθρωπότητα ο ιμπεριαλισμός μένει ή επανάσταση. Μόνο η επανάσταση θα ανατρέψει το αστικό σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και θα εξαλείψει την πηγή κάθε πολέμου. Παρά την επιδείνωση της διεθνούς κατάστασης, τόνισε ο σύντροφος Ραμίζ Αλία, η κατάσταση δεν είναι χωρίς ελπίδα. Οι δυνατότητες αποτροπής της καταστροφής υπάρχουν. Γεγονός είναι ότι σήμερα στην πολιτική της επίθεσης και του πολέμου των υπερδυνάμεων αντιτίθενται όλο και περισσότερες δυνάμεις: οι λαοί που αγωνίζονται για λευτεριά, τα απελευθερωτικά και δημοκρατικά κινήματα των λαών, ο αγώνας της εργατικής τάξης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.
ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΠΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Α.ΤΟΜΟRRI "Αλβανία Σήμερα" 3/1977
Μπροστά στον αυξανόμενο κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι, λοιπόν, καθήκον των λαών, των προλετάριων όλον των χωρών, των επαναστατών, να ξεσηκωθούν σε αγώνα ενάντια στον πόλεμο. Πρέπει να καταπολεμήσουν τις δυο υπερδυνάμεις που προετοιμάζουν τον πόλεμο και να καταπολεμήσουν και την ντόπια μονοπωλιακή μπουρζουαζία που υποστηρίξει τον πόλεμο.
ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ 7ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤ1ΚΗ ΘΕΣΗ, ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΤΟΝΙΣΕ Ο ΣΫΝΤΡΟΦΟΣ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ, ΑΥΤΟ "ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΙΣ ΠΛΑΤΙΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΜΑΖΕΣ. ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΞΑΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 237, Αθήνα 1976). ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ, ΟΙ "ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΙ" ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΡΙΝ. ΣΥΓΧΥΣΗ ΓΥΡΩ ΑΠ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΣΚΟΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
Οι μεν προσπαθούν να πείσουν τους λαούς, ότι σήμερα στον κόσμο σα συνέπεια της δημιουργίας όπλων μαζικής καταστροφής δεν είναι δυνατό να ξεσπάσει ένας παγκόσμιος πόλεμος άλλοι ισχυρίζονται, ότι είναι αναγκαίος και αναπόφευχτος, ενώ άλλοι πάλι κηρύσσουν απλά, ότι οι ηγέτες των ιμπεριαλιστικών κρατών έχουν γίνει τώρα "λογικοί" και δε θέλουν πόλεμο, κλπ., κλπ. Αντικειμενικά όλες αυτές οι θεωρίες συγκαλύπτουν τις πραγματικές αιτίες και τους πρωταίτιους των ληστρικών πολέμων, αποθαρρύνουν τους αγώνες των λαών και των εργαζομένων μαζών ενάντια στους εμπρηστές του πολέμου και ανοίγουν το δρόμο στην ιμπεριαλιστική και σοσιαλιμπεριαλιστική επίθεση.
Ο μαρξισμός -λενινισμός διδάσκει, ότι ο "πόλεμος ξεπηδάει από, την ουσία του ιμπεριαλισμού" (Λένιν, τόμος 29, σελ. 181), ότι αυτός είναι συνέπεια του βαθέματος και της όξυνσης στο έπακρο όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού. Ετσι ήταν στο παρελθόν και έτσι είναι και σήμερα. Οι ίδιες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αιτίες, που οδήγησαν στο ξέσπασμα προηγούμενων ιμπεριαλιστικών πολέμων, υπάρχουν στο σύνολο τους και σήμερα.
Στο ιμπεριαλιστικό σύστημα υπάρχουν σήμερα βαθιές ανταγωνιστικές αντιθέσεις, οξύτατοι ανταγωνισμοί για αγορές και σφαίρες επιρροής, διαρκείς οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Η ανόρθωση της οικονομίας των κατεστραμμένων στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ιμπεριαλιστικών και καπιταλιστικών κρατών όξυνε ακόμα περισσότερο τον οικονομικό συναγωνισμό και τον ανταγωνισμό για αγορές και για τη λεηλασία των λαών. Η άνοδος του ρεβιζιονισμού στην εξουσία και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ενωση οδήγησαν στη γέννηση ενός νέου κέντρου του ιμπεριαλισμού, της επίθεσης και της διεθνούς αντεπανάστασης και μιας νέας και επικίνδυνης εστίας αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων.
Η ιμπεριαλιστική συνεργασία και ο ανταγωνισμός των δυο υπερδυνάμεων, ο αχαλίνωτος εξοπλιστικός ανταγωνισμός που αυτες ακολουθούν, η επέχταση και οι αναμίξεις στις οποίες καταφεύγουν για να θέσουν υπό τον έλεγχο τους σφαίρες επιρροής και για να κατά-πνίξουν και σβήσουν παντού, στην Νοτιο - Ανατολική Ασία ή τη Μέση Ανατολή, στην Αφρική ή τη Λατινική Αμερική, τα επαναστατικά και εθνοαπελευθερωτικά κινήματα αποτελούν την πιο μεγάλη απειλή για τους λαούς, για την εξασφάλιση της ειρήνης, είναι η κυριότερη πηγή των συγκρούσεων ο τον κόσμο. Πέρα απ αυτό ο ιμπεριαλισμός, ο σοσιαλιμπεριαλισμός και ο παγκόσμιος καπιταλισμός δε συμβιβάστηκαν ποτέ με την ύπαρξη των πραγματικών σοσιαλιστικών χωρών και με την ανεξαρτησία και την ελεύθερη ανάπτυξη πολυάριθμων χωρών. Αυτοί θα προσπαθήσουν πάντα να συμπεριλάβουν όλο τον κόσμο στο σύστημα τους της εκμετάλλευσης και της δουλείας.
Η τωρινή βαθιά κρίση που έχει αγκαλιάσει το διεθνές καπιταλιστικό και ρεβιζιονιστικό σύστημα, έχει οξύνει όλες τις αντιθέσεις της σημερινής εποχής στο έπακρο. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος και η πάλη της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων στρωμάτων ενάντια στην εκμετάλλευση και τις προσπάθειες της μπουρζουαζίας να ρίξει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των μαζών καθώς και ενάντια στις αντιδραστικές διχτατορίες και την αυξανόμενη τάση προς το φασισμό έχει φθάσει σ ένα νέο επίπεδο. Νέες διαστάσεις έχει πάρει και ο αγώνας των καταπιεζομένων λαών και των αναπτυσσόμενων χωρών για να πετύχουν την εθνική απελευθέρωση, για να αποτινάξουν τον νεο αποικιακό ζυγό, για να υπερασπίσουν τον εθνικό πλούτο από την επεχτατική πολιτική και λεηλασία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σε πρώτη γραμμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Ενώ η μπουρζουαζία και ο ιμπεριαλισμός, και πρώτα απ όλα οι δυο υπερδυνάμεις, αναζητούν τη διέξοδο στην επέχταση, την επίθεση, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το φασισμό, το προλεταριάτο και οι φιλελεύθεροι λαοί ωθούνται όλο και περισσότερο στην επανάσταση και τον απελευθερωτικό αγώνα. Ακριβώς αυτή την ανάπτυξη είχε υπόψη του το 7ο Συνέδριο όταν διαπίστωνε, ότι η σημερινή διεθνής κατάσταση είναι πολύ περίπλοκη, γεμάτη αντιθέσεις και μεγάλες αντιπαραθέσεις, ανάμεσα στις οποίες οι πιο σπουδαίες αντιθέσεις είναι αυτές μεταξύ μπουρζουαζίας και προλεταριάτου, μεταξύ ιμπεριαλισμού, σοσιαλιμπεριαλισμού και μονοπωλιακής μπουρζουαζίας από τη μια πλευρά και του παγκόσμιου προλεταριάτου και των λαών που αγωνίζονται για ελευθερία, δημοκρατία και σοσιαλισμό από την άλλη. Αυτές οι αντιθέσεις και η όξυνση τους στις σημερινές συνθήκες επιβεβαιώνουν εκ νέου τις αθάνατες θέσεις των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν και Στάλιν για την ανάπτυξη της αστικής κοινωνίας και την προλεταριακή στρατηγική της επανάστασης.
Οπως έχουν αποδείξει οι κλασσικοί του μαρξισμού -λενινισμού, οι αντιδραστικοί πόλεμοι, που αποβλέπουν στη διατήρηση του παλιού κοινωνικού συστήματος ή στην αποκατάστασή του και στο να εμποδίσουν την κοινωνική πρόοδο, ξεσπούν σα συνέπεια του βαθέματος και της όξυνσης των διιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ξεσπούν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο καταπιεστικοί και καταχτητικοί πόλεμοι, που αποβλέπουν στην καταπίεση των λαών. Ολοι αυτοί οι πόλεμοι είναι άδικοι πόλεμοι, είναι ιμπεριαλιστικοί ληστρικοί πόλεμοι, γι αυτό οι μαρξιστές - λενινιστές και οι λαοί είναι αποφασιστικά εναντίον τους. Υπάρχουν όμως και δίκαιοι πόλεμοι, πόλεμοι των προοδευτικών δυνάμεων ενάντια στις αντιδραστικές δυνάμεις, επαναστατικοί απελευθερωτικοί και αμυντικοί πόλεμοι των εργαζομένων και των λαών ενάντια στην ταξική και εθνική εκμετάλλευση και καταπίεση, που είναι αναπόφευχτοι όσον καιρό υπάρχει καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός και σοσιαλιμπεριαλισμός. Αυτοί είναι πόλεμοι που υπηρετούν την κοινωνική πρόοδο και ωθούν προς τα μπρος την ιστορία. Τέτοιοι δίκαιοι πόλεμοι στη σημερινή εποχή είναι ο πόλεμος των λαών του Βιετνάμ, της Καμπότζης και του Λάος ενάντια στην επίθεση και την επέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών δυνάμεων που βρίσκονται στην υπηρεσία του, πόλεμοι που στεφανώθηκαν με τη νίκη. Είναι παραπέρα ο πόλεμος των αραβικών λαών, ιδιαίτερα εκείνος του παλαιστινιακού λαού, ενάντια στους ισραηλίτες σιωνιστές επιδρομείς κα την ανάμιξη των υπερδυνάμεων, είναι ο πόλεμος των λαών της Αζανίας, Ναμίμπιας και της Ζιμπάμπουε ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς, καθώς και ο αγώνας των άλλων αφρικανικών λαών για μια πραγματική εθνική απελευθέρωση, κλπ. Επίσης είναι οι πόλεμοι των προοδευτικών κα πατριωτικών επαναστατικών δυνάμεων ενάντια στα φιλοαμερικάνικα φασιστικά καθεστώτα στη Βραζιλία, Βολιβία, Ταϊλάνδη και Μαλαισία, η αντίσταση των λαών της Χιλής, της Αργεντινής, της Ινδονησίας ή της Ισπανίας ενάντια στα φασιστικά καθεστώτα και άλλοι δίκαιοι πόλεμοι, που ωθούν προς τα μπρος την ανάπτυξη της κοινωνίας και γι αυτό αξίζουν την υποστήριξη όλων των επαναστατικών κα προοδευτικών δυνάμεων παντού στον κόσμο.
Οσον καιρό,λοιπόν, υπάρχουν διάφορα είδη πολέμων, ο προσδιορισμός του χαραχτήρα τους και σ αυτή τη βάση ο καθορισμός της στάσης απέναντι τους έχει αρχιακή σημασία. Οδηγός σ αυτό το ζήτημα είναι τα λενινιστικά διδάγματα. "Ο χαραχτήρας ενός πολέμου (αν είναι αντιδραστικός ή επαναστατικός)", λέει ο Λένιν, "δεν εξαρτάται από το ποιος επιτέθηκε και σε τίνος χώρα βρίσκεται ο "εχθρός", αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί ο πόλεμος αυτός" (Λένιν, τόμος 28, σελ. 271). Ξεκινώντας απ αυτή την ταξική σκοπιά οι κομμουνιστές υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τους δίκαιους πολέμους για ελευθερία και ανεξαρτησία δηλαδή τους επαναστατικούς πολέμους και καταδικάζουν τους άδικους πολέμους, τους ιμπεριαλιστικούς και αντιδραστικούς πολέμους.
Το 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ μίλησε για την χωρίς επιφυλάξεις υποστήριξη των λαών και των επαναστατικών τους πολέμων. Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα τόνισε: "Ευρύ μέτωπο πάλης ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό και τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιπροσωπεύουν σήμερα η Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Οι λαοί αυτών των ηπείρων κάνουν μεγάλες και ολόπλευρες προσπάθειες για το δυνάμωμα της πολιτικής ανεξαρτησίας, για την απόσπαση από την αποικιοκρατική και νεοαποικιοκρατική κυριαρχία" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 201, Αθήνα 1976).
"Πρέπει να στηριχθούμε στην κινητοποίηση και στη δύναμη των λαών, στην ενότητα όλων εκείνων που επιθυμούν να αποτινάξουν τον ιμπεριαλιστικό - ρεβιζιονιστικό ζυγό. Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας του παγκόσμιου προλεταριάτου και όλων των πραγματικά αντιιμπεριαλιστικών και φιλοπρόοδων δυνάμεων, οι οποίες με πάλη θα συντρίψουν τα επιθετικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και σοσιαλιμπεριαλιστών υποκινητών του πολέμου.
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και ο αλβανικός λαός, συνεπείς στη μαρξιστική -λενινιστική τους γραμμή, ήταν και είναι ενάντια στις δυο υπερδυνάμεις, ενάντια στο ληστρικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στη μονοπωλιακή αστική τάξη και τη διεθνή αντίδραση. Γι αυτό-και στο μέλλον δε θα αψηφήσουν τις δυνάμεις τους και θα παλέψουν μαζί με όλους τους άλλους αντιιμπεριαλιστικούς και αντισοσιαλιμπεριαλιστικούς λαούς, με όλα τα μαρξιστικά -λενινιστικά κόμματα, με όλους τους επαναστάτες και το παγκόσμιο προλεταριάτο, με όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους για να αποτύχουν τα σχέδια και οι μανούβρες των εχθρών, να θριάμβευσα η υπόθεση της λευτεριάς και της ασφάλειας των λαών. Η χώρα μας θα βρεθεί σε κάθε στιγμή πλάι σ όλους εκείνους τους λαούς, που απειλείται η λευτεριά, η ανεξαρτησία και καταπατείται το δίκιο τους. Αυτή τη στάση τη διακηρύξαμε συνεχώς και όχι μόνο σε καλούς καιρούς, μα και σε δύσκολους καιρούς, οι λαοί της γης να είναι βέβαιοι ότι η σοσιαλιστική Αλβανία είναι μ αυτούς και δε φοβάται τις θυσίες" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 242 - 243, Αθήνα 1976).
Το ΚΕΑ πήρε πάντα αποφασιστική θέση ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ενάντια στους αντιδραστικούς πολέμους. Το 7ο Συνέδριο μίλησε εκ νέου με έμφαση ενάντια σε τέτοιους πολέμους. Πέρα απ αυτό, το Συνέδριο έδειξε επίσης συγκεκριμένα, που βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος για το ξέσπασμα ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου και ποιοι είναι οι πρωταίτια. Καταδίκασε τις δυο υπερδυνάμεις, τη Σοβιετική Ενωση και τις ΕΠΑ, που ακολουθούν μια ανοιχτά επιθετική πολιτική και μεταξύ τους ανταγωνίζονται για σφαίρες επιρροής, για αγορές, ηγεμονία και παγκόσμια κυριαρχία. Γι αυτό οι δυο υπερδυνάμεις είναι για την ανθρωπότητα και τους λαούς οι πιο μεγάλοι και κύριοι εχθροί, το ίδιο κτηνώδεις και το ίδιο επικίνδυνες για την παγκόσμια ειρήνη. "Οι δυο υπερδυνάμεις", είπε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "χωριστά ή ενωμένες, στο ίδιο μέτρο και στον ίδιο βαθμό, εκπροσωπούν τον κυριότερο εχθρό για το σοσιαλισμό, για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία των εθνών τη μεγαλύτερη δύναμη για την υπεράσπιση των καταπιεσπκών και εκμεταλλευτικών συστημάτων, τον άμεσο κίνδυνο για να ρίξουν την ανθρωπότητα σ έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 208, Αθήνα 1976).
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας παίρνοντας υπόψη τα λενινιστικά διδάγματα για τον πόλεμο κρατάει μια καθαρή και αποφασιστική στάση. Λέει ανοιχτά, ότι οι δυο υπερδυνάμεις προετοιμάζουν τον πόλεμο, ότι οι ΕΠΑ και η Σοβιετική Ενωση είναι επιθετικές δυνάμεις και παραμένουν εχθροί των λαών και γι αυτό καμιά απ αυτές δεν μπορεί να είναι υποστηριχτής της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας τους. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων, η επιδίωξη τους να εξασφαλίσουν κάθε φορά σφαίρες επιρροής, η ηγεμονιστική και επεχτατική τους πολιτική ωθεί τη μια καθώς και την άλλη υπερδύναμη στον πόλεμο. Και όποια απ τις δυο υπερδυνάμεις κι αν θα αρχίσει τον πόλεμο ενάντια στην ομάδα κρατών της άλλης υπερδύναμης, αυτός ο πόλεμος θα είναι οπωσδήποτε ένας πόλεμος μεταξύ δυο ιμπεριαλιστικών συνασπισμών. Γι αυτό το Κόμμα μας αγωνίζεται τόσο ενάντια στον πόλεμο που προετοιμάζουν οι ΕΠΑ όσο ενάντια στον πόλεμο που προετοιμάζει η Σοβιετική Ενωση, αγωνίζεται τόσο ενάντια στο Ν ΑΤΟ όσο και ενάντια στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, γιατί και τα δυο είναι σήμερα όργανα πολέμου.
Παίρνοντας υπόψη τις πυρετώδικες προετοιμασίες των δυο υπερδυνάμεων για πόλεμο τίθεται δίκαια το ερώτημα: Τι πρέπει να κάνουν οι λαοί, οι προλετάριοι και οι επαναστάτες; Πρέπει να αφήσουν ανενόχλητους τους ιμπεριαλιστές να ανάψουν φωτιά στον κόσμο ή πρέπει να καταπολεμήσουν τα πολεμικά σχέδια τους, τις επιθετικές τους ενέργειες και την κυρίαρχη μπουρζουαζία κάθε χώρας, η οποία συμμαχεί με το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό ή τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και υπηρετεί τα φιλοπόλεμα σχέδια τους;
Το 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, που πραγματεύτηκε, στη βάση του μαρξισμού -λενινισμού,αυτό το ζήτημα, έδωσε σ αυτό μια ξεκάθαρη και αρχιακή απάντηση. Υπέδειξε, ότι παρ ότι οι ιμπεριαλιστές και οι σοσιαλιμπεριαλιστές κινούνται προς την κατεύθυνση ενός αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού πολέμου — που όμως δε μπορεί να ειπωθεί, αν ξεσπάσει στην Ευρώπη, στην Ασία ενάντια στη ΛΔ Κίνας ή στη Μ. Ανατολή-όμως οι υπερδυνάμεις δεν έχουν εντελώς ελεύθερα τα χέρια να ενεργήσουν όπως θέλουν. Σήμερα οι πραγματικές σοσιαλιστικές χώρες, το παγκόσμιο προλεταριάτο και οι λαοί που είναι ενάντια στους πολέμους, ενάντια στις ηγεμονιστικές επιδιώξεις και την ιμπεριαλιστική και σοσιαλιμπεριαλιστική καταπίεση, αποτελούν μια ισχυρή δύναμη που είναι σε θέση να τους χαλιναγωγήσουν. Ομως για να γίνει αυτό, σημασία έχει για τους λαούς, όπως τονίστηκε στο 7ο Συνέδριο, 'να μην πέσουν σε μοιρολατρία, να μη μετατραπούν σε αδρανείς παρατηρητές και να μην αιφνιδιαστούν, να είναι προετοιμασμένοι για το χειρότερο και να παλεύουν ώστε αυτό το κακό να μην συμβεί" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 240, Αθήνα 1976).
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας ήταν και είναι ενάντια στις αντιλήψεις των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, που συνδέουν τη δυνατότητα της αποτροπής του πολέμου με την παραίτηση από κάθε επαναστατικό και εθνικό- απελευθερωτικό πόλεμο, που αποκαθιστούν την ταξική συμφιλίωση, που κάνουν συμβιβασμούς στους εχθρούς και συνθηκολογούν μπροστά τους. Ταυτόχρονα είναι και ενάντια στην αντίληψη, που θεωρεί το ξέσπασμα των επιθετικών παγκόσμιων πολέμων σαν αναγκαίο και αναπόφευχτο, γιατί αυτή η αντίληψη δεν παίρνει υπόψη της τη δύναμη του σοσιαλισμού και το παγκόσμιο προλεταριάτο, τη δύναμη των λαών και του αγώνα τους. Το Κόμμα μας εκπροσωπεί τη θέση, ότι οι επιθετικοί πόλεμοι μπορούν να εμποδιστούν, όταν το προλεταριάτο και οι λαοί όλου του κόσμου δεν αφήσουν ανενόχλητους τους ιμπεριαλιστές και σοσιαλιμπεριαλιστές να ανάψουν φωτιά σ όλη τη γη.
Μπροστά στον αυξανόμενο κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου το καθήκον των λαών, των προλετάριων όλων των χωρών και των επαναστατών είναι να ξεσηκωθούν σε αγώνα ενάντια στον πόλεμο. Πρέπει να καταπολεμηθούν τις δυο υπερδυνάμεις, που προετοιμάζουν τον πόλεμο, καθώς και τη ντόπια μπουρζουαζία, η οποία τον υποστηρίζει. Και σ αυτό το ζήτημα οδηγός είναι τα διδάγματα του Λένιν: "Αν ο πόλεμος αυτός είναι αντιδραστικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αν δηλαδή διεξάγεται ανάμεσα σε δυο παγκόσμιες ομάδες της ιμπεριαλιστικής, καταπιεστικής, ληστρικής αντιδραστικής αστικής τάξης, τότε κάθε αστική τάξη (ακόμα και μιας μικρής χώρας) μετατρέπεται σε μέτοχο της ληστείας, και το καθήκον μου, καθήκον εκπροσώπου του επαναστατικού προλεταριάτου, είναι να ετοιμάσω την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση, μοναδική σωτηρία από τις φρικαλεότητες του παγκόσμιου μακελιού. Δεν πρέπει να κρίνω από την άποψη της "δικής μου" χώρας (γιατί έτσι κρίνει ένας άθλιος κουφιοκεφαλάκιας μικροαστός εθνικιστής, που δεν καταλαβαίνει, ότι είναι παιχνιδάκι στα χέρια της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης), αλλά από την άποψη της συμμετοχής μου στην προετοιμασία, στη προπαγάνδιση, στην επιτάχυνση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Να τι είναι διεθνισμός, να ποιο είναι το καθήκον του διεθνιστή, του επαναστάτη εργάτη, του αληθινού σοσιαλιστή" (Λένιν, τόμος 28, σελ. 271 - 272). Αυτό σημαίνει, ότι οι λαοί, συμπεριλαμβανομένων και του αμερικάνικου και σοβιετικού λαού, του γερμανικού και του πολωνικού λαού, των επαναστατών στην Ισπανία, στη Γερμανία ή στην Τσεχοσλοβακία, κλπ. , πρέπει να ξεσηκωθούν ενάντια στις προετοιμασίες για ένα επιθετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στη φιλοπόλεμη πολιτική και τις πολεμικές ενέργειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού σε Ανατολή και Δύση καθώς και ενάντια σ αυτούς που υποστηρίζουν τον πόλεμο, τη μονοπωλιακή μπουρζουαζία και τις ρεβιζιονιστικές κλίκες κάθε χώρας, Στην επαναστατική του πάλη ενάντια στον πόλεμο, το προλεταριάτο, που ο καθοδηγητικός του ρόλος είναι αναμφισβήτητος, πρέπει να στηριχτεί στις πλατιές λαϊκές μάζες και τα στρώματα , που είναι ενάντια στον πόλεμο, καθώς και στην αντιιμπεριαλιστική πάλη των άλλων λαών, ιδιαίτερα των λαών της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Αυτή είναι η λενινιστική επαναστατική στάση.
Ομως στην ιστορία είναι και μια άλλη στάση γνωστή, εκείνη των προδοτών της 2ης Διεθνούς, που παρέβλεπαν τον ιμπεριαλισμό της δικής τους χώρας, που πέρασαν με το μέρος του και που εξασφάλισαν κάθε βοήθεια στην ευρωπαϊκή μπουρζουαζία στον ιμπεριαλιστικό της πόλεμο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Είναι γνωστό, το πως τους στιγμάτισε ο Λένιν. "Οι σοσιαλσωβινιστές", έλεγε ο Λένιν, "πρόδωσαν το σοσιαλισμό και τη Διεθνή, με τη συμμετοχή στις κυβερνήσεις, που διεξάγουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με την ψήφιση των πιστώσεων ή των δανείων..., με την αντίδραση στον επαναστατικό αγώνα στην ίδια τους τη χώρα" {Λένιν, τόμος 24, σελ. 58).
Οι πραγματικοί κομμουνιστές και επαναστάτες καταπολεμούν και απορρίπτουν τη σοσιαλσωβινιστική στάση και στιγματίζουν έντονα, παντού όπου και αν είναι, τους ιμπεριαλιστές και τους σοσιαλιμπεριαλιστές εμπρηστές πολέμου, ξεσκεπάζουν τις επιθετικές ενέργειες τους καi καλούν τους λαούς και τους επαναστάτες και των δυο επιθετικών μπλοκ να σαμποτάρουν τον πόλεμο και να αγωνιστούν για την καταστροφή των βάσεων που έχουν εγκαταστήσει στις διάφορες χώρες στην Ανατολή και στη Δύση οι δυο υπερδυνάμεις.
Αν οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές ή οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές, παρά τον αγώνα και την αντίσταση των λαών, αρχίσουν τον πόλεμο, τότε το προλεταριάτο και οι επαναστάτες δεν πρέπει να υποταχτούν στα σχέδια των εχθρών. Οι λαοί και οι επαναστάτες πρέπει πολύ περισσότερο να αντιταχθούν τόσο στους ιμπεριαλιστές και σοσιαλιμπεριαλιστές όσο και στην πολεμοχαρή μονοπωλιακή μπουρζουαζία της κάθε χώρας και να ταχθούν αποφασιστικά υπέρ της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σ ένα επαναστατικό απελευθερωτικό πόλεμο. "Αν ο ιμπεριαλιστικός επιθετικός πόλεμος", λέει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "δε μπορεί να αποτραπεί, τότε καθήκον των επαναστατών και του προλεταριάτου είναι να τον μετατρέψουν σε απελευθερωτικό πόλεμο" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ, 240, Αθήνα 1976).
Αλλά για να γίνει η δυνατότητα αυτή πραγματικότητα, είναι καθήκον των πραγματικά επαναστατικών και πατριωτικών δυνάμεων να προετοιμάσουν το προλεταριάτο και τους λαούς για κάθε ενδεχόμενο. Σ αυτά τα πλαίσια πρέπει να κάνουν επίσης συμμαχίες και να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις σε εσωτερική και παγκόσμια κλίμακα.
Μια τέτοια σταθερή αρχιακή στάση κινητοποιεί και ενώνει όλους αυτούς που είναι εναντίον των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κα συμβάλλει στην αποτελεσματική εκμετάλλευση των εσω-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων προς όφελος της επανάστασης και της απελευθέρωσης των λαών κα απομονώνει τις υπερδυνάμεις.
"Για μας τους μαρξιστές -λενινιστές", είπε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, "είναι απαραίτητο να εργαστούμε ώστε να ζωογονήσουμε το επαναστατικό πνεύμα στις μάζες ταυ προλεταριάτου κα των στενότερων συμμάχων του, της αγροτιάς, των εργαζομένων μαζών, των προοδευτικών ανθρώπων κα των πατριωτών. Αυτό πρέπει να το κάνουμε οπωσδήποτε, γιατί όλοι οι εχθροί συναγωνίζονται για να συντρίψουν το σοσιαλισμό, να καταπνίξουν την επανάσταση; να υποδουλώσουν τους λαούς" (Ενβερ Χότζα, Έκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ. σελ. 242, Αθήνα 1976).
Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ - ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
του καθηγητή FΟΤΟ CΑΜΙ
Ρ.Σ. Τιράνων 3,10.78
Γύρω από το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης γίνεται σήμερα πολύς θόρυβος, και όλα μιλούν γι αυτό. Πάνω σ αυτό το ζήτημα διεξάγεται ένας οξύτατος ιδεολογικός αγώνας μεταξύ των μαρξιστών -λενινιστών και των διαφόρων ρεβιζιονιστών και οπορτουνιστών. Αυτός ο αγώνας άρχισε ήδη, όταν ο καπιταλισμός, στη διάρκεια του προτσές της ανάπτυξης του, πέρασε στον ιμπεριαλισμό, ένα προτσές που συνεχίζεται παραπέρα.
Ο Λένιν, ο Στάλιν και οι Μπολσεβίκοι όλων των χωρών έπρεπε να διεξάγουν έναν μεγάλο και αποφασιστικό αγώνα ενάντια στους οπορτουνιστές της 2ης Διεθνούς, οι οποίοι και στο ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης πρόδωσαν το μαρξισμό - λενινισμό.
Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ρεβιζιονιστές της 2ης Διεθνούς με επικεφαλής τον Μπερνστάΐν και Καούτσκυ προσπάθησαν με την πασιφιστική δημαγωγία να παραλύσουν τη θέληση των λαών, να αμβλύνουν την επαγρύπνηση τους και να συγκαλύψουν τις πολεμικές προετοιμασίες των ιμπεριαλιστών. Και ύστερα, στις παραμονές του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και μετά το ξέσπασμα του, πέταξαν τις φιλειρηνικές μάσκες, ψήφισαν στα κοινοβούλια των χωρών τους τις πολεμικές δαπάνες, βγήκαν ανοιχτά με το σύνθημα της "υπεράσπισης της πατρίδας", πήραν το μέρος των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων τους και έγιναν συνήγοροι του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Καούτσκυ και οι οπαδοί του προσπάθησαν να σπείρουν σύγχυση στις μάζες για να τους οδηγήσουν στο σημείο να αποδεχτούν την ιμπεριαλιστική ειρήνη και να τις απομακρύνουν από την επανάσταση. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της 11ης Διεθνούς βοήθησαν στην πράξη, με την αντεπαναστατική τους πολιτική, τους ιμπεριαλιστές να εξαπατήσουν τους λαούς και έγιναν συνυπεύθυνοι στην εξαπόλυση των δυο παγκοσμίων πολέμων.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίστηκε ένα νέο ρεβιζιονιστικό ρεύμα, ο τιτοϊσμός, και αργότερα ο χρουτσωφισμός. Οπως σε πολλά ζητήματα έτσι και στο αίτημα του πολέμου και της ειρήνης οι σύγχρονα ρεβιζιονιστές ακολούθησαν τα χνάρια των προκατόχων τους, των ρεβιζιονιστών της 2ης Διεθνούς.
Προπαγανδίζουν στους λαούς την αυταπάτη για αλλαγή της φύσης του ιμπεριαλισμού και για ειρηνικές διαθέσεις και σκοπούς των ηγετών τους, διαδίδουν τα συνθήματα του γενικού αφοπλισμού, της δημιουργίας ενός κόσμου χωρίς όπλα, χωρίς στρατό και χωρίς πόλεμο. Προσπάθησαν να απομακρύνουν τους λαούς από την επανάσταση και τους απελευθερωτικούς αγώνες με πρόσχημα την απειλή της εξαφάνισης του κόσμου. Εσβησαν κάθε διαφορά μεταξύ δίκαιων και άδικων πολέμων και διακηρύσσουν ότι στον μελλοντικό πόλεμο δε θα υπάρχουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι. Προσπάθησαν να επιβάλλουν στο προλεταριάτο και τους λαούς την ειρηνικό συνύπαρξη, τη συμφιλίωση με τους καταπιεστές και εκμεταλλευτές τους, εξάλειψαν κάθε διαχωριστική γραμμή μεταξύ των τάξεων στο όνομα της ειρήνης και την αντικατέστησαν με τη γραμμή της ενότητας με τον καθένα. Ο αστικός πασιφισμός είναι ακόμα ένα προτιμητέο όπλο και των σύγχρονων ρεβιζιονιστών. Ομως, μετά από λίγο, ξεσκίστηκε ήδη η μάσκα της φιλειρηνικής δημαγωγίας των χρουτσωωικών ρεβιζιονιστών. Η ίδια η Σοβιετική Ενωση πέρασε σε σοσιαλιμπεριαλιαστικές• κα σοσιαλσωβινιστικές θέσεις: πραγματοποίησε την ανοιχτή στρατιωτική επίθεση ενάντια στην Τσεχοσλοβακία, θέλει να απλώσει τα πλοκάμια της στις διάφορες περιοχές του κόσμου, ανάπτυσσα έναν ξέφρενο εξοπλισμό και ακολουθεί μια πολιτική μεγάλης δύναμης για -ηγεμονία και παγκόσμια κυριαρχία, ανταγωνιζόμενη με την άλλη ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, τις ΕΠΑ.
Τώρα εμφανίστηκε ένα ακόμα ρεβιζιονιστικό ρεύμα, που ισχυρίζεται, ότι υποβάλλει σε μια "μαρξιστική - λενινιστική ανάλυση" τη νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί Και σ αυτή τη βάση εμφανίστηκε με "νέα συμπεράσματα", τα οποία χαραχτηρίζει μαρξιστικά και επαναστατικά, που όμως είναι ανοιχτά αντιμαρξιστικά και αντεπαναστατικά. Αυτός είναι ο νέος κινέζικος ρεβιζιονισμός κα οπορτουνισμός, που προς τα έξω διαφέρει από το χρουτσοφικό ρεβιζιονισμό, μάλιστα εμφανίζεται σαν σημαιοφόρος στην πάλη ενάντια στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, στην πραγματικότητα όμως βρίσκεται στο ίδιο μ αυτόν χαράκωμα. Η διαφορά μεταξύ των δυο βρίσκεται στο ότι, ενώ οι χρουτσωφικοί εμφανίστηκαν με τη σημαία του αστικού πασιφισμού, με τη σημαία της ειρήνης, της ειρηνικής άμιλλας, της ειρηνικής συνύπαρξης και του ειρηνικού δρόμου, οι κινέζοι ρεβιζιονιστές με τη σημαία του πολέμου, σήκωσαν τη διάτρητη σημαία της πολεμοκαπηλίας. Υποστηρίζουν ανοιχτά το ΝΑΤΟ και την Κοινή Αγορά, τον εξοπλισμό των ΕΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης, κηρύσσουν το αναπόφευχτο ενός νέου παγκόσμιου πολέμου και ωθούν τους λαούς σε μια νέα αιματοχυσία.
Η χρουτσωφική θεωρία των "τριών πασιφισμών" και η κινέζικη θεωρία των "τριών κόσμων" είναι οι ίδιες, επειδή συγκαλύπτουν τις βασικές αντιθέσεις της εποχής μας,αρνούνται και σαμποτάρουν τον επαναστατικό και απελευθερωτικό αγώνα των λαών, σβήνουν τη διαφορά μεταξύ φίλων και εχθρών, κηρύσσουν την ταξική ειρήνη και καλούν σε ενότητα με τον καθένα, ακόμα και με τον ίδιο το διάβολο, με μόνη τη διαφορά που οι χρουτσοφικοί ρεβιζιονιστές τα κάνουν όλα αυτά στο όνομα της ειρήνης και στο όνομα της πάλης ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ενώ οι κινέζοι ρεβιζιονιστές το κάνουν και στο όνομα της πάλης ενάντια στους σοβιετικούς σοσιαλιμπεριαλιστές. Έτσι επιβεβαιώνεται η μαρξιστική -λενινιστική θέση σύμφωνα με την οποία οι ρεβιζιονιστές, όποιες κι αν είναι οι μεταξύ τους διαφορές, είτε από δεξιά είτε από αριστερά, συμφωνούν στον αντιμαρξιστικό και αντεπαναστατικό τους στόχο και σκοπό. Γι αυτό η πάλη των μαρξιστών - λενινιστών στρέφεται και πρέπει να στρέφεται ενάντια σ όλα, χωρίς εξαίρεση, τα οπορτουνιστικά και ρεβιζιονιστικά ρεύματα. Παρ όλα αυτά στις σημερινές συνθήκες, χωρίς καθόλου να υποτιμάμε την πάλη εναντίον του τιτοϊκού ρεβιζιονισμού, του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού και των ευρωκομμουνιστών, κλπ., η πάλη ενάντια στον νέο κινέζικο οπορτουνισμό αποχτά μια ιδιαίτερη σπουδαιότητα.
Οι κινέζοι ηγέτες προπαγανδίζουν ανοιχτά την αντιμαρξιστική θέση, ότι ο νέος παγκόσμιος πόλεμος είναι αναπόφευχτος. Τη διακήρυξαν στο 11ο Συνέδριό τους και στην τελευταία περίοδο των εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου, τη διακηρύσσουν από το βήμα του ΟΗΕ και την επαναλαμβάνουν στον καθένα που επισκέπτεται την Κίνα. Από τη σκοπιά των αρχών η θέση αυτή δεν έχει καμιά βάση. Είναι σωστό, ότι όσο υπάρχει ο ιμπεριαλισμός και η πολιτική του πολέμου και της επίθεσης του, υπάρχει και ο κίνδυνος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου και του ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου, που προέρχεται απ αυτό το σύστημα και αυτή την πολιτική. Αλλά αυτό είναι μόνο μια δυνατότητα. Στην εποχή μας υπάρχει και μια άλλη δυνατότητα, ακριβώς αυτή το να σταματήσουμε το χέρι των ιμπεριαλιστών και να μην επιτρέψουμε έναν καινούργιο παγκόσμιο πόλεμο.
Αλλοτε οι κινέζοι ηγέτες εκπροσωπούσαν την άποψη, ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να αποφευχτεί. Πάνω σ αυτό ανέφεραν αρκετά πολλά γεγονότα και επιχειρήματα και παράθεταν μάλιστα αποσπάσματα του Μαο Τσε Τουνγκ από την εποχή του 1946 και 1950. Είναι όμως η σημερινή παγκόσμια κατάσταση λιγότερη ευνοϊκή για τους λαούς, για τις φιλειρηνικές δυνάμεις; Δεν υπάρχει λοιπόν σήμερα η δυνατότητα, όπως έλεγε ο Στάλιν, να μπορεί να αποφευχτεί ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, αν οι λαοί πάρουν την υπόθεση της ειρήνης στα χέρια τους και την υπερασπιστούν ως το τέλος; Το να κηρύσσεις το αναπόφευχτο ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, σημαίνει ότι δεν έχεις καμιά εμπιστοσύνη στις φιλειρηνικές, δημοκρατικές, επαναστατικές δυνάμεις των λαών, σημαίνει να παραλύεις τη θέληση τους για ειρήνη και τις προσπάθειές τους να τη διασφαλίσουν, σημαίνει να ενθαρρύνεις και να προθερμαίνεις τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό, να αφήνεις ελεύθερα τα χέρια των ιμπεριαλιστών εμπρηστών πολέμου να εξαπολύσουν τον πόλεμο. Οι σημερινοί κινέζοι ρεβιζιονιστές χρειάζονται αυτή την αντιμαρξιστική θέση για να δικαιολογήσουν τις πυρετώδικες προσπάθειες τους να στρατιωτικοποιήσουν την οικονομία, να αγοράσουν όπλα από τις ΕΠΑ και τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, να αναπτύξουν γρήγορα το στρατιωτικό τους δυναμικό, με σκοπό να μετατρέψουν την Κίνα, μέσα σ ένα όσο το δυνατό σύντομο χρονικό διάστημα, σε μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι οι στρατιωτικές δαπάνες της Κίνας φτάνουν, τα τελευταία χρόνια, το 40 % των συνολικών κρατικών δαπανών, από τις οποίες το μισό ξοδεύεται για την τελειοποίηση και αύξηση του αριθμού των πυραύλων και των πυρηνικών όπλων. Από που όμως προέρχεται ο κίνδυνος ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, ο οποίος σύμφωνα με τους κινέζους είναι αναπόφευχτος; Σύμφωνα μ αυτούς αυτός ο κίνδυνος προέρχεται από τη Σοβιετική Ενωση, που είναι ο κύριος εχθρός και σχεδόν ο μοναδικός εχθρός των λαών, επειδή ο σοβιετικός ιμπεριαλισμός είναι ένας ανερχόμενος ιμπεριαλισμός, ένας καμουφλαρισμένος ιμπεριαλισμός, ένας ιμπεριαλισμός που επιδιώκει την επέχταση, ενώ ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, κατά την περιγραφή τους, "είναι ένας ιμπεριαλισμός που βρίσκεται σε κάθοδο", που "έχει χάσει τα δόντια του" και "δε μπορεί πλέον να δαγκώσει", και κατά συνέπεια, "δεν έχει επιθετικούς σκοπούς, αλλά θέλει μόνο να διατηρήσει το στάτους κβο". Η εικόνα του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων και των επιδιώξεων τους την οποία παρουσιάζουν οι κινέζοι δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, παρά τα χτυπήματα που δέχτηκε και τις ήττες που έπαθε, παραμένει ακόμα η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη του καπιταλιστικού κόσμου με ένα πολύ ισχυρό οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό, το οποίο, αν δεν είναι μεγαλύτερο, σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι μικρότερο από εκείνο του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Οι στρατιωτικές δαπάνες των ΕΠΑ απέχουν πολύ από το να μειωθούν, αλλά αντίθετα από χρόνο σε χρόνο παίρνουν τεράστιες διαστάσεις. Οι ΕΠΑ είναι η πιο μεγάλη νεοαποικιακή δύναμη της εποχής μας. Απλωσαν τα πλοκάμια τους στην οικονομία όλων των Ηπείρων. Οι στατιστικές δείχνουν, ότι στο λεγόμενο "τρίτο κόσμο" το 80 % των επενδύσεων πραγματοποιήθηκαν από τις ΕΠΑ. Είναι το κέντρο της παγκόσμιας αντίδρασης κα ο διεθνής χωροφύλακας. Ενισχύουν όλα τα αντιδραστικό καθεστώτα του κόσμου, καταπνίγουν κάθε επαναστατικό και προοδευτικό κίνημα, οργανώνουν στρατιωτικά πραξικοπήματα και προκαλούν και υποκινούν τις διαμάχες μεταξύ των κρατών. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιδιώκει να διευρύνει και να δυναμώσει τις θέσεις του σ όλες τις Ηπείρους.
Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές ηγέτες που ακολουθούν το Χρουτσώφ προσπαθούν να παρουσιάσουν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σαν λιγότερο επικίνδυνο, τον παρουσιάζουν σαν λογικό και ειρηνόφιλο, προσπαθούν να πείσουν τους λαούς ότι άλλαξε φύση, ότι δεν είναι φιλοπόλεμος, επιθετικός, καταπιεστικός και εκμεταλλευτικός. Γι αυτό όχι μόνο δεν πρέπει να τον καταπολεμήσουμε, αλλά μπορούμε και πρέπει να συμμαχήσουμε και να συνεργαστούμε μ αυτόν για να καταπολεμήσουμε το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό. Στην πραγματικότητα οι κινέζοι έχουν από καιρό ακολουθήσει το δρόμο της συμφιλίωσης, της συμμαχίας και της συνεργασίας με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και μάλιστα ολοταχώς. Σ αντίθεση μ αυτές τις απόψεις και μ αυτή την πολιτική γραμμή της κινέζικης ηγεσίας, το ΚΕΑ παρέμεινε και παραμένει σταθερά στη σωστή θέση, που ανταποκρίνεται πλέρια και εντελώς στη σημερινή πραγματικότητα στον κόσμο, ότι οι δυο υπερδυνάμεις, οι ΕΠΑ και η Σοβιετική Ενωση, τόσο όταν ανταγωνίζονται μεταξύ τους όσο και όταν συμφωνούν αποτελούν τον ίδιο κίνδυνο για τους λαούς, για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία τους, για την παγκόσμια ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια. Αυτές οι δυο οι υπερδυνάμεις είναι οι πιο μεγάλα εχθροί των λαών, της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Κατά συνέπεια δε μπορεί να στηρίζεσαι στη μια για να καταπολεμήσεις την άλλη.
Μπορεί χωρίς αμφιβολία σ ορισμένες ζώνες ή χώρες να είναι ο κύριος εχθρός η μια ή η άλλη υπερδύναμη. Ομως σε διεθνές επίπεδο είναι και οι δυο επικίνδυνες. Αλλά και στις χώρες στις οποίες ο κίνδυνος που ξεκινάει από τη μια υπερδύναμη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, δεν επιτρέπεται να καταλήξει κανείς στην αυταπάτη, ότι μπορεί να καταπολεμήσει αυτή την υπερδύναμη στηριζόμενος στην άλλη υπερδύναμη, επειδή σ αυτή την περίπτωση θα ξεφύγει από τον ένα ιμπεριαλισμό για να πέσει στα νύχια του άλλου, οικινέζα ρεβιζιονιστές σ αυτό το ζήτημα γλιστρούν στις θέσεις των ηγετών της 2ης Διεθνούς, που ήθελαν να διακρίνουν τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σύμφωνα με το ποια είναι πιο επιθετική και ποια λιγότερο επιθετική, ποια είναι καλύτερη και ποια χειρότερη. Αυτή την προδοτική στάση καταδίκαζε ο Λένιν, όταν τόνιζε: "Η σύγχρονη δημοκρατία θα παραμείνει πιστή στον εαυτό της μόνο στην περίπτωση που δε θα προσχωρήσει σε καμιά ιμπεριαλιστική αστική τάξη, στην περίπτωση που θα πει ότι "και οι δυο τους είναι η μια χειρότερη απ την άλλη", στην περίπτωση που σε κάθε χωρά θα εύχεται την αποτυχία της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης. Κάθε άλλη λύση θα είναι στην πράξη εθνικοφιλελεύθερη και δε θα έχει τίποτε το κοινό με τον αληθινό διεθνισμό" {Λένιν, τόμος 21, σελ. 135).
Ξεκινώντας ακριβώς απ αυτήν την ιδέα, ότι ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός είναι ο πιο χειρότερος, ο πιο επικίνδυνος, ο κύριος και σχεδόν μοναδικός εχθρός οι κινέζοι ρεβιζιονιστές ακολουθούν τη γραμμή της ενότητας μ όλους εκείνους που νομίζουν ότι μπορεί να ενωθούν ενάντια στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό. Στρατηγική τους είναι η ένωση με τον "τρίτο κόσμο", με το "δεύτερο κόσμο", κα με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ενάντια στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλσμό. Αυτό σημαίνει εγκατάλειψη όλων των αρχών και των επαναστατικών, δημοκρατικών και προοδευτικών ιδεών.
Σύμφωνα με τους κινέζους ηγέτες η "υπεράσπιση της πατρίδας", η "υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας" απ έναντι στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό είναι το μοναδικό πρόβλημα που βρίσκεται μπροστά στο προλεταριάτο και τους λαούς. Γι αυτούς στον κόσμο υπάρχει μόνο μια αντίθεση, εκείνη με το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, και κατά συνέπεια σαν μοναδικό σκοπό των προλετάριων και των λαών του κόσμου θέτουν τον αγώνα ενάντια στο ρώσικο σοσιλιμπεριαλισμό, ενώ ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και όλος ο παγκόσμιος καπιταλισμός μένουν ανενόχλητοι.
Σχετικά μ αυτό το ζήτημα οι κινέζοι ρεβιζιονιστές προβάλλουν το επιχείρημα, ότι στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Σοβιετική Ενωση συμμάχησε με τους αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές για να παλέψει ενάντια στον ιταλό - γερμανό - γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό. Αλλά αυτός ο ιστορικός παραλληλισμός δε βοηθάει τους κινέζους ηγέτες να περάσουν αυτή τη ρεβιζιονιστική άποψη σαν μαρξιστική. Πρώτο, η Σοβιετική Ενωση συμμάχησε με τις ΕΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία όταν ο πόλεμος είχε ήδη αρχίσει και όχι πριν, δεύτερο, ο πόλεμος ενάντια στο φασισμό ήταν ένας δίκαιος πόλεμος από την πλευρά όλων εκείνων που τον καταπολεμούσαν, τρίτο, η Σοβιετική Ενωση ποτέ δεν κάλεσε τους εργάτες να ενωθούν με την μπουρζουαζία, τους λαούς να ενωθούν με τους ιμπεριαλιστές εκμεταλλευτές και καταπιεστές, τέταρτο, η Σοβιετική Ενωση υποστήρίξε μ όλη τη δύναμη της τον αγώνα των λαών ενάντια στους φασίστες καταχτητές και ενάντια στους προδότες των χωρών για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, πέμπτο, ούτε η Σοβιετική Ενωση ούτε τα κομμουνιστικά κόμματα καλλιέργησαν ποτέ τους αυταπάτες για τους λόγους και τους σκοπούς που ώθησαν τις καπιταλιστικές δυνάμεις, τις ΕΠΑ και την Αγγλία, στον πόλεμο ενάντια στο φασισμό.
Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές εμφανίζονται ανοιχτά σαν υποκινητές του ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου, παίρνοντας το μέρος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ν ΑΤΟ. Υποστηρίζουν χωρίς επιφυλάξεις τις πολεμικές προετοιμασίες των ΕΠΑ και των χωρών της Ευρώπης. Τις καλούν να εξοπλιστούν, να υψώσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες, να επιταχύνουν τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό, να δυναμώσουν τις στρατιωτικές και οικονομικές συμμαχίες, το Ν ΑΤΟ και την Κοινή Αγορά. "... η κινέζικη γραμμή, υπογράμμισε ο σύντροφος Ενβερ Χότζα, αδυνατίζει, αποσυνθέτει το προλεταριάτο και τους λαούς, τους οδηγεί να πάρουν πάνω τους έναν αιματηρό πόλεμο, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τον εγκληματικό πόλεμο, τον μισητό από το προλεταριάτο και τους λαούς πόλεμο" {Ενβερ Χότζα, "Ιμπεριαλισμός και επανάσταση", σελ. 267).
Η γραμμή των κινέζων ρεβιζιονιστών είναι πέρα για πέρα αντμαρξιστική. "Απ την άποψη του μαρξισμού, δηλαδή του σύγχρονου επιστημονικού σοσιαλισμού, το βασικό ζήτημα που μπαίνει, όταν οι σοσιαλιστές συζητούν για το πως πρέπει να χαραχτηρίσει κανείς έναν πόλεμο και τι θέση πρέπει να πάρει απέναντι του, είναι για ποιο λόγο διεξάγεται αυτός ο πόλεμος, ποιες τάξεις τον προετοίμασαν και τον διευθύνουν" (Λένιν, τόμος 24, σελ. 394). Οι μαρξιστές - λενινιστές δεν υποστηρίζουν κάθε είδος πολέμου, αλλά μόνο τους δίκαιους, πατριωτικούς, επαναστατικούς και απελευθερωτικούς πολέμους και τοποθετούν τα αποφασιστικά ενάντια στους άδικους, ιμπεριαλιστικούς, επιθετικούς και καταπιεστικούς πολέμους. Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές θεωρούν, ότι ένας πόλεμος μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων, τις ΕΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης και των στρατιωτικών τους ομάδων, από την πλευρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ θα είναι ένας δίκαιος πόλεμος. Ο πόλεμος όμως είναι, ως γνωστό, η συνέχιση της πολιτικής. Γι αυτό, για να κρίνει κανείς τον χαραχτήρα του, πρέπει να αναλύσει την πολιτική που ακολούθησαν και ακολουθούν οι πλευρές, που μπορεί να συμμετέχουν ή συμμετέχουν ήδη σ αυτόν τον πόλεμο. Οι δυο υπερδυνάμεις, οι ΕΠΑ και η Σοβιετική Ενωση, είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ακολουθούν μια ιμπεριαλιστική πολιτική. Και οι δυο αγωνίζονται για επέχταση, ηγεμονία και παγκόσμια κυριαρχία. Γι αυτό ένας πόλεμος μεταξύ τους δε μπορεί να είναι παρά ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος για αγορές κα σφαίρες επιρροής, για ένα ξαναμοίρασμα του κόσμου μεταξύ τους ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων.
Οι κινέζοι ηγέτες ξεκινούν, κατά τα φαινόμενα, από την αντιμαρξιστική θέση, ότι αφού ο επιτιθέμενος είναι ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, αυτός διεξάγει έναν επιθετικό πόλεμο, ενώ οι ΕΠΑ και οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης που θα αμύνονται διεξάγουν έναν δίκαιο πόλεμο. Από δω και το σύνθημα τους της "υπεράσπισης της πατρίδας και της εθνικής ανεξαρτησίας" απέναντι στο ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό. Ομως ο Λένιν μας διδάσκει, ότι "... ο χαραχτήρας ενός πολέμου (αν είναι αντιδραστικός ή επαναστατικός) δεν εξαρτάται από το ποιος επιτέθηκε και σε τίνος χώρα βρίσκεται ο "εχθρός", αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί ο πόλεμος αυτός" (Λένιν, τόμος 28, σελ.271). "Αν τον πόλεμο τον διεξάγει η τάξη των εκμεταλλευτών, για να εδραιώσει την κυριαρχία της σαν τάξη, ο πόλεμος αυτός είναι εγκληματικός κα ο "αμυντισμός" σ έναν τ έ τ οι ο ν πόλεμο αποτελεί βρωμιά κα προδοσία του σοσιαλισμού" (Λένιν, τόμος 27, σελ. 313 - 314).
Ξεκινώντας απ αυτή την ιδέα, οι κινέζοι ρεβιζιονιστές υποστηρίζουν όλους τους στρατιωτικούς και οικονομικούς οργανισμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας, είναι για το δυνάμωμα του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ και της Ενωμένης Ευρώπης, που τα θεωρούν σαν οργανισμούς της ειρήνης και της άμυνας, που αντιπαρατίθενται στις απειλές του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Αυτό είναι μια κραυγαλέα διαστρέβλωση της πραγματικής φύσης των οργανώσεων αυτών. Στην πραγματικότητα τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η ΕΟΚ όσο και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κα η ΚΟΜΕΚΟΝ είναι βασικά όργανα της επιθετικής και επεχτατικής πολιτικής των δυο υπερδυνάμεων, που καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται τόσο τους λαούς της Ευρώπης όσο και τους λαούς των άλλων χωρών, καταπνίγουν την επανάσταση στις χώρες τους κα τους απελευθερωτικούς αγώνες των λαών των άλλων χωρών.
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, λέει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, ξεσκέπασε διαρκώς τον εκκωφαντικό πασιφιστικό θόρυβο, που κάνουν οι δυο υπερδυνάμεις για να προκαλέσουν σύγχυση στους φιλειρηνικούς λαούς, να τους αποκοιμηθούν και να τους αιφνιδιάσουν. Το Κόμμα μας έχει επανειλημμένα τονίσει, ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, παρά τις προσπάθειες τους να αποφύγουν μια άμεση σύγκρουση, επειδή γνωρίζουν, ότι ένας πόλεμος θα σήμαινε το τέλος τους, όμως με τη δίψα τους για ηγεμονία, κυριαρχία και εκμετάλλευση βαδίζουν προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Αλλά ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν οι μαρξιστές - λενινιστές απέναντι σ έναν τέτοιο κίνδυνο;
Αυτός ο δρόμος δε μπορεί να είναι ούτε ο δρόμος της συνθηκολόγησης και της υποταγής απέναντι στους παράγοντες του ιμπεριαλιστικού πολέμου ούτε ο δρόμος της άρνησης της πάλης ενάντια τους. Οι χωρίς αρχές συμβιβασμοί και οι υποχωρήσεις των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών δεν έκαναν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό πιο ήπιο, πιο λογικό και πιο ειρηνικό, αντίθετα αυτός έγινε πιο αυθάδης και πιο επιθετικός.
Δε μπορεί να είναι ούτε ο δρόμος που ακολουθούν οι κινέζοι ρεβιζιονιστές, υποκινώντας το ένα κράτος ή ομάδες ιμπεριαλιστών ενάντια σ ένα άλλο κράτος ή ομάδες όπου καλούν με πατριωτικά συνθήματα τους εργάτες και τους αγρότες να χύσουν το αίμα τους ή,να πεθάνουν για τα συμφέροντα της μπουρζουαζίας. Η μοναδικά σωστή μαρξιστική - λενινιστική στάση απέναντι στους άδικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, και επομένως απέναντι σ έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο, είναι να τον αποφύγουν, γιατί παρ ότι είναι οι ιμπεριαλιστές εκείνοι που εξαπολύουν αυτούς τους πολέμους για τους ληστρικούς τους σκοπούς, όμως σε τελευταία ανάλυση τους πληρώνουν με το αίμα τους το προλεταριάτο και οι λαοί. "Ο μαρξισμός -λενινισμός μας διδάσκει", τόνισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, "ότι ο ιμπεριαλισμός και οι υποκινητές του πολέμου πρέπει να εξασθενίσουν δια μέσου των επαναστατικών και των απελευθερωτικών αγώνων των λαών. Αν ο ιμπεριαλιστικός επιθετικός πόλεμος δε μπορεί να αποτραπεί, τότε καθήκον των επαναστατών και του προλεταριάτου είναι να τον μετατρέψουν σε απελευθερωτικό πόλεμο" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 24ο, Αθήνα 1976).
Οι κινέζοι ηγέτες προσπαθούν να παρουσιάσουν τον πόλεμο της ιμπεριαλιστικής - καπιταλιστικής συμμαχίας, με επικεφαλής τις ΕΠΑ, συμμαχία στην οποία ανήκει και η ίδια η Κίνα, σαν έναν επαναστατικό πόλεμο, ο οποίος υπηρετεί δήθεν τη νίκη της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Τι θέλουν να πουν μ αυτό; Θέλουν με τον ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο να ανοίξουν το δρόμο στην επανάσταση; Αυτή την κατηγορία εκτοξεύουν από καρό οι αστοί ιδεολόγοι ενάντια στους κομμουνιστές.
Είναι σωστό, ότι οι πόλεμοι προκαλώντας στους λαούς βάσανα κα αναρίθμητες συμφορές δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την επανάσταση σαν μοναδικό δρόμο για να αποφύγουν τις τεράστιες συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για να ανατρέψουν το αστικό καθεστώς που είναι η πηγή αυτών των πολέμων. Ομως ο πόλεμος δεν είναι ούτε η πηγή ούτε η απαραίτητη προϋπόθεση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η επανάσταση είναι το αποτέλεσμα της δράσης των αντικειμενικών νόμων της κοινωνικής ανάπτυξης και της επαναστατικής δράσης των λαϊκών μαζών, κάτω από την καθοδήγηση της εργατικής τάξης κα του μαρξιστικού -λενινιστικού κόμματος της. Η επανάσταση δεν εξάγεται ούτε προέρχεται από τον πόλεμο ούτε από την ειρηνική συνύπαρξη.
Από την άλλη μεριά οι κομμουνιστές μαρξιστές - λενινιστές δεν είναι υπέρ της νίκης της επανάστασης μέσω ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, γιατί ένας τέτοιος πόλεμος, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες ενός πυρηνικού πολέμου, θα είχε πολύ βαριές συνέπειες για τους λαούς, για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Για τους κομμουνιστές δεν είναι αδιάφορος ο δρόμος ή τα μέσα που χρησιμοποιούνται για τη νίκη της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Είναι ενάντια στην άποψη ότι ο σκοπός δικαιολογεί κάθε μέσο.
Είναι φανερό, ότι ο μοναδικός σκοπός των κινέζων ρεβιζιονιστών, όταν υποκινούν το ξέσπασμα ενός πολέμου μεταξύ των δυο στρατιωτικών μπλοκ, του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δεν είναι να φέρουν πιο κοντά τη νίκη της επανάστασης, γιατί έχουν οριστικά παρατηθεί απ αυτή, αλλά να απομακρύνουν από τον εαυτό τους τον κίνδυνο, να αδυνατίσουν τις άλλες υπερδυνάμεις κα να μπουν οι ίδιοι επικεφαλής σαν μια νέα σοσιαλιμπεριαλιστική υπερδύναμη, επιδιώκοντας ηγεμονία κα παγκόσμια κυριαρχία.
Ομως οι ΕΠΑ και οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης δεν είναι αφελείς, όπως πιστεύουν οι κινέζοι, να ακολουθήσουν τις συμβουλές τους κα να εμπλακούν σ έναν πόλεμο με τη Σοβιετική Ενωση για να κερδίσει απ αυτό η Κίνα. Παρ όλα αυτά η κινέζικη πολιτική φέρει στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και στη δυτικοευρωπαϊκή μπουρζουαζία μεγάλα πλεονεκτήματα για να καταπιέσουν κα να στραγγαλίσουν την ταξική πάλη και την επανάσταση, να δικαιολογήσουν τις επιθετικές στρατιωτικές συμμαχίες και τα στρατιωτικά μπλοκ, να συνεχίσουν παραπέρα το στρατιωτικό εξοπλισμό, να ακολουθήσουν τη φιλοπόλεμη και επιθετική τους γραμμή. Από την άλλη αυτοί υποστηρίζουν τη σημερινή κινέζικη πολιτική για να ωθήσουν την Κίνα ενάντια στη Σοβιετική Ενωση και αντίθετα, για να μαλώνουν μόνοι τους οι δυο "κομμουνιστικοί κολοσσοί", όπως λένε, και να ωφεληθούν οι ΕΠΑ και το Ν ΑΤΟ. Σ την πραγματικότητα ο πόλεμος μπορεί να αρχίσει στην Ευρώπη μεταξύ των δυο μπλοκ, του Ν ΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αλλά μπορεί εξίσου να ξεσπάσει στην Ασία μεταξύ της Κίνας και της Σοβιετικής Ενωσης, και παντού όπου οι ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους.
Σ αυτήν την κατάσταση, όπως τονίστηκε στο 7ο Συνεδριο του ΚΕΑ, σημαντικό είναι οι λαοί να μην πέσουν σε μοιρολατρία, να μην γίνουν παθητικοί θεατές και να μην αιφνιδιαστούν, να είναι προετοιμασμένοι για το χειρότερο και να παλεύουν ώστε αυτό το κακό να μην συμβεί (σελ.240). Από τη στιγμή που ο κίνδυνος του επιθετικού πολέμου προέρχεται από τον ιμπεριαλισμό και το σοσιαλιμπεριαλισμό, ο κύριος δρόμος για την εξάλειψη αυτού του κινδύνου είναι το αδυνάτισμα και η συντριβή εκείνου του συστήματος που οδηγεί στον πόλεμο, και το βασικό μέσο γι αυτό είναι οι επαναστατικοί και απελευθερωτικοί πόλεμοι, η δε κύρια δύναμη είναι το προλεταριάτο και οι λαοί. Μόνο ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός εξαλείφουν τις κοινωνικές και οικονομικές ρίζες του πολέμου και δημιουργούν τους όρους για την αποκατάσταση της ειρήνης και της ασφάλειας των λαών.
Ρ.Σ. Τιράνων 25.10.87
Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές διακηρύσσουν και διαδίδουν πολλές θεωρητικολογίες και αντι-μαρξιστικές απόψεις για τα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης. Σκοπός τους είναι να προκαλέσουν σύγχυση και να αποπροσανατολίσουν τις εργαζόμενες μάζες και τους λαούς, να παραλύσουν τον αγώνα τους ενάντια στην ηγεμονιστική και επεχτατική πολιτική των υπερδυνάμεων. . Οι ρεβιζιονιστές σοβιετικοί ιδεολόγοι δίνουν ιδιαίτερα έμφαση στη λεγόμενη "φιλοσοφία της ειρήνευσης" που εμπεριέχεται στο "πρόγραμμα ειρήνης" που πολύ προπαγανδίζεται από τους ρεβιζιονιστές. Η ουσία των θεωριών των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για τον πόλεμο και την ειρήνη είναι η ιδέα, ότι στις σημερινές συνθήκες της ύπαρξης των πυρηνικών όπλων και "του κινδύνου εξαφάνισης της ανθρωπότητας και της ζωής σ ολόκληρο τον πλανήτη" μας, τα διδάγματα και οι θέσεις της μαρξιστικής - λενινιστικής φιλοσοφίας για τα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης έχουν, λέει, "απαρχαιωθεί", γι αυτό "δε μπορούν να χρησιμεύσουν" σαν θεωρητική φιλοσοφική βάση για τη σωστή και έγκαιρη λύση των προβλημάτων του πολέμου και της ειρήνης.
Οι θεωρητικολογίες των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για τα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης δεν έχουν τίποτε το κοινό με τη δημιουργική ανάπτυξη του μαρξισμού -λενινισμού. Η πραγματική πηγή αυτών των ρεβιζιονιστικών θεωριών και απόψεων είναι οι θεωρίες και οι καθ αυτού αστικές απόψεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στη ρεβιζιονιστική σοβιετική φιλολογία προπαγανδίζονται τόσο πολύ οι πασιφιστικές θεωρίες σχετικά με τον πόλεμο και την ειρήνη. Ανεξάρτητα από τη λενινιστική φρασεολογία και τα σοσιαλιστικά προσωπεία που χρησιμοποιούν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, στην ουσία προβάλλουν και υποστηρίζουν θέσεις και απόψεις που διακηρύσσουν και οι ιδεολόγοι και φιλόσοφοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Διαστρεβλώνοντας τα επιστημονικά κριτήρια προσδιορισμού των κυριότερων ιστορικών εποχών οι ρεβιζιονιστές ξεκινούν από το επίπεδο του εξοπλισμού και καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι "η σημερινή εποχή είναι", λέει 'η πολεμική εποχή". Ο Λένιν τονίζει, ότι οι κυριότερες εποχές της ιστορίας προσδιορίζονται από το ποιο είναι το οικονομικό - κοινωνικό σύστημα που έχει απαρχαιωθει και πάει προς το γκρεμό και ποιο είναι το οικονομικό - κοινωνικό σύστημα προς το οποίο βαδίζει η ανθρωπότητα. Από δω βγαίνει καθαρά, ότι το συμπέρασμα του συντρόφου Ενβέρ Χότζα ότι η σημερινή κοινωνία ζει στην εποχή της μετάβασης από τον ιμπεριαλισμό στο σοσιαλισμό, στην εποχή των επαναστάσεων και των εθνικό -απελευθερωτικών κινημάτων παραμένει ο μόνος επιστημονικός προσδιορισμός της εποχής μας.
Οδηγώντας ως το τέλος την άρνηση του επαναστατικού χαραχτήρα της εποχής μας οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές φτάνουν στο συμπέρασμα, ότι τώρα δεν "ισχύει" το λενινιστικό κριτήριο στον προσδιορισμό των δίκαων και των άδικων πολέμων. Από τότε που χρησιμοποιήθηκε η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, λένε, "όλοι οι πόλεμοι έχουν επιθετικό χαραχτήρα, οδηγούν στην καταστροφή της ανθρωπότητας". Μ αυτό θέλουν να σβήσουν τα επαναστατικά κα απελευθερωτικά κινήματα.
Όπως είναι γνωστό, μια από τις κυριότερες μαρξιστικές - λενινιστικές θέσεις για τον πόλεμο κα την ειρήνη είναι η θέση, ότι ο πόλεμος είναι συνέχεια με άλλα βίαια μέσα της πολιτικής, που ακολούθησαν α κυρίαρχες τάξεις πολύ πριν από τον πόλεμο. Οι πολλοί πόλεμοι που εξαπέλυσε ο ιμπεριαλισμός επιβεβαίωσαν απόλυτα την ορθότητα αυτής της μαρξιστικής -λενινιστικής θέσης.
Ομως ενάντια στη θέση αυτή εγέρθηκαν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές. Οπως τονίζει ο σοβιετικός μελετητής Σρέντιν, "τα τελευταία χρόνια.οι σοβιετικοί φιλόσοφοι εξέφρασαν ανοιχτά την άποψη, ότι έχει απαρχαιωθει πια η κλασσική έννοια και η ουσία της θέσης σχετικά με τον πόλεμο σαν συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα". Ο φιλόσοφος αυτός προσπαθεί να φέρει αυτό σαν επιχείρημα: τις αλλαγές που συνέβη καν στη φύση των όπλων στη σημερινή εποχή. Πράγμα που, σύμφωνα μ αυτόν, "δεν επιτρέπει τη χρησιμοποίηση του πολέμου σαν όργανο της πολιτικής" με το πρόσχημα, ότι ένας "μεγάλος πυρηνικός πόλεμος δε θα είχε ούτε νικητές ούτε νικημένους".
Οι μαρξιστές - λενινιστές θεωρούν τον πόλεμο σαν συνέχεια της πολιτικής με βίαια μέσα και σαν συνέπεια, την ύπαρξη των τοπικών πολέμων και τον κίνδυνο του πυρηνικού πολέμου τον συνδέουν με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Από δω βγαίνει το συμπέρασμα, ότι η λύση του ζητήματος μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης μπορεί να γίνει μόνο με τη στενή σύνδεση τους με την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης, με την ανατροπή των-καπιταλιστικών σχέσεων στην παραγωγή. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που λύνει την αντίθεση μεταξύ πολέμου κα ειρήνη ο "Σ αυτή την κατάσταση", τόνιζε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "ο αγώνας των λαών και η επανάσταση είναι στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο σαν πόθος κα άμεσο καθήκον για την απελευθέρωση από την καπιταλιστική καταπίεση κα τον ιμπεριαλιστικό ζυγό, μα και σαν ιστορική αναγκαιότητα για τη συντριβή των φιλοπόλεμων σχεδίων του ιμπεριαλισμού και την αποτροπή ενός νέου γενικού πολέμου" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 109, Αθήνα 1961). Εδώ διαφέρει η μαρξιστική -λενινιστική θέση από τη θέση των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, οι οποίοι αποσπούν εντελώς τον πόλεμο και την ειρήνη από την επανάσταση και κηρύσσουν αβάσιμα, ότι ο αγώνας για την ειρήνη αποτελεί σήμερα τον βασικό παράγοντα της λύσης των προβλημάτων της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.
Όντας πυροσβέστες των επαναστατικών κινημάτων οι ρεβιζιονιστές θεωρούν τα κινήματα αυτά ανεπιθύμητα, σαν παράγοντα που ενθαρρύνουν τον πυρηνικό πόλεμο και για το λόγο αυτό στις μέρες μας πρέπει να αποτραπούν. Ολοι αυτοί οι απολογητές του ιμπεριαλισμού θέλουν να οδηγήσουν το ανερχόμενο επαναστατικό κίνημα στα κανάλια του πασιφισμού, βάζοντας την ιδέα της "ειρήνης πάσει θυσία", προβαίνοντας σε υποχωρήσεις αρχών με την άρνηση της ταξικής πάλης ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Γι αυτό διακηρύσσεται η δυνατότητα της ειρήνης στις συνθήκες του καπιταλιστικό - ρεβιζιονιστικού συστήματος.
Ομως είναι γεγονός, ότι για να ζήσει ο ιμπεριαλισμός οι λαοί πρέπει να ζουν σε υποδούλωση κα για να απελευθερωθούν οι λαοί πρέπει να ανατρέψουν τον ιμπεριαλισμό. Γι αυτό και ο αγώνας για ειρήνη είναι αδιαχώριστος από τη σημερινή παγκόσμια επαναστατική διαδικασία. Οι μαρξιστές -λενινιστές είναι τόσο ενάντια στον πασιφισμό όσο και ενάντια στην μοιρολατρία που είναι θεωρία των παλιών δυνάμεων χωρίς μέλλον. Η θεωρία της εργατικής τάξης βλέπει με αισιοδοξία την ανάπτυξη. Η επιστημονική μαρξιστική -λενινιστική θεωρία και οι εξελίξεις των διαρκώς ανερχόμενων προοδευτικών κινημάτων δείχνουν, ότι ο μόνος δρόμος σωτηρίας από το μακελειό που θέλει να ρίξει την ανθρωπότητα ο ιμπεριαλισμός μένει ή επανάσταση. Μόνο η επανάσταση θα ανατρέψει το αστικό σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και θα εξαλείψει την πηγή κάθε πολέμου. Παρά την επιδείνωση της διεθνούς κατάστασης, τόνισε ο σύντροφος Ραμίζ Αλία, η κατάσταση δεν είναι χωρίς ελπίδα. Οι δυνατότητες αποτροπής της καταστροφής υπάρχουν. Γεγονός είναι ότι σήμερα στην πολιτική της επίθεσης και του πολέμου των υπερδυνάμεων αντιτίθενται όλο και περισσότερες δυνάμεις: οι λαοί που αγωνίζονται για λευτεριά, τα απελευθερωτικά και δημοκρατικά κινήματα των λαών, ο αγώνας της εργατικής τάξης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.
ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΠΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Α.ΤΟΜΟRRI "Αλβανία Σήμερα" 3/1977
Μπροστά στον αυξανόμενο κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι, λοιπόν, καθήκον των λαών, των προλετάριων όλον των χωρών, των επαναστατών, να ξεσηκωθούν σε αγώνα ενάντια στον πόλεμο. Πρέπει να καταπολεμήσουν τις δυο υπερδυνάμεις που προετοιμάζουν τον πόλεμο και να καταπολεμήσουν και την ντόπια μονοπωλιακή μπουρζουαζία που υποστηρίξει τον πόλεμο.
ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ 7ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤ1ΚΗ ΘΕΣΗ, ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΤΟΝΙΣΕ Ο ΣΫΝΤΡΟΦΟΣ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ, ΑΥΤΟ "ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΙΣ ΠΛΑΤΙΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΜΑΖΕΣ. ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΞΑΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 237, Αθήνα 1976). ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ, ΟΙ "ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΙ" ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΡΙΝ. ΣΥΓΧΥΣΗ ΓΥΡΩ ΑΠ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΣΚΟΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
Οι μεν προσπαθούν να πείσουν τους λαούς, ότι σήμερα στον κόσμο σα συνέπεια της δημιουργίας όπλων μαζικής καταστροφής δεν είναι δυνατό να ξεσπάσει ένας παγκόσμιος πόλεμος άλλοι ισχυρίζονται, ότι είναι αναγκαίος και αναπόφευχτος, ενώ άλλοι πάλι κηρύσσουν απλά, ότι οι ηγέτες των ιμπεριαλιστικών κρατών έχουν γίνει τώρα "λογικοί" και δε θέλουν πόλεμο, κλπ., κλπ. Αντικειμενικά όλες αυτές οι θεωρίες συγκαλύπτουν τις πραγματικές αιτίες και τους πρωταίτιους των ληστρικών πολέμων, αποθαρρύνουν τους αγώνες των λαών και των εργαζομένων μαζών ενάντια στους εμπρηστές του πολέμου και ανοίγουν το δρόμο στην ιμπεριαλιστική και σοσιαλιμπεριαλιστική επίθεση.
Ο μαρξισμός -λενινισμός διδάσκει, ότι ο "πόλεμος ξεπηδάει από, την ουσία του ιμπεριαλισμού" (Λένιν, τόμος 29, σελ. 181), ότι αυτός είναι συνέπεια του βαθέματος και της όξυνσης στο έπακρο όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού. Ετσι ήταν στο παρελθόν και έτσι είναι και σήμερα. Οι ίδιες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αιτίες, που οδήγησαν στο ξέσπασμα προηγούμενων ιμπεριαλιστικών πολέμων, υπάρχουν στο σύνολο τους και σήμερα.
Στο ιμπεριαλιστικό σύστημα υπάρχουν σήμερα βαθιές ανταγωνιστικές αντιθέσεις, οξύτατοι ανταγωνισμοί για αγορές και σφαίρες επιρροής, διαρκείς οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Η ανόρθωση της οικονομίας των κατεστραμμένων στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ιμπεριαλιστικών και καπιταλιστικών κρατών όξυνε ακόμα περισσότερο τον οικονομικό συναγωνισμό και τον ανταγωνισμό για αγορές και για τη λεηλασία των λαών. Η άνοδος του ρεβιζιονισμού στην εξουσία και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ενωση οδήγησαν στη γέννηση ενός νέου κέντρου του ιμπεριαλισμού, της επίθεσης και της διεθνούς αντεπανάστασης και μιας νέας και επικίνδυνης εστίας αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων.
Η ιμπεριαλιστική συνεργασία και ο ανταγωνισμός των δυο υπερδυνάμεων, ο αχαλίνωτος εξοπλιστικός ανταγωνισμός που αυτες ακολουθούν, η επέχταση και οι αναμίξεις στις οποίες καταφεύγουν για να θέσουν υπό τον έλεγχο τους σφαίρες επιρροής και για να κατά-πνίξουν και σβήσουν παντού, στην Νοτιο - Ανατολική Ασία ή τη Μέση Ανατολή, στην Αφρική ή τη Λατινική Αμερική, τα επαναστατικά και εθνοαπελευθερωτικά κινήματα αποτελούν την πιο μεγάλη απειλή για τους λαούς, για την εξασφάλιση της ειρήνης, είναι η κυριότερη πηγή των συγκρούσεων ο τον κόσμο. Πέρα απ αυτό ο ιμπεριαλισμός, ο σοσιαλιμπεριαλισμός και ο παγκόσμιος καπιταλισμός δε συμβιβάστηκαν ποτέ με την ύπαρξη των πραγματικών σοσιαλιστικών χωρών και με την ανεξαρτησία και την ελεύθερη ανάπτυξη πολυάριθμων χωρών. Αυτοί θα προσπαθήσουν πάντα να συμπεριλάβουν όλο τον κόσμο στο σύστημα τους της εκμετάλλευσης και της δουλείας.
Η τωρινή βαθιά κρίση που έχει αγκαλιάσει το διεθνές καπιταλιστικό και ρεβιζιονιστικό σύστημα, έχει οξύνει όλες τις αντιθέσεις της σημερινής εποχής στο έπακρο. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος και η πάλη της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων στρωμάτων ενάντια στην εκμετάλλευση και τις προσπάθειες της μπουρζουαζίας να ρίξει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των μαζών καθώς και ενάντια στις αντιδραστικές διχτατορίες και την αυξανόμενη τάση προς το φασισμό έχει φθάσει σ ένα νέο επίπεδο. Νέες διαστάσεις έχει πάρει και ο αγώνας των καταπιεζομένων λαών και των αναπτυσσόμενων χωρών για να πετύχουν την εθνική απελευθέρωση, για να αποτινάξουν τον νεο αποικιακό ζυγό, για να υπερασπίσουν τον εθνικό πλούτο από την επεχτατική πολιτική και λεηλασία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σε πρώτη γραμμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Ενώ η μπουρζουαζία και ο ιμπεριαλισμός, και πρώτα απ όλα οι δυο υπερδυνάμεις, αναζητούν τη διέξοδο στην επέχταση, την επίθεση, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το φασισμό, το προλεταριάτο και οι φιλελεύθεροι λαοί ωθούνται όλο και περισσότερο στην επανάσταση και τον απελευθερωτικό αγώνα. Ακριβώς αυτή την ανάπτυξη είχε υπόψη του το 7ο Συνέδριο όταν διαπίστωνε, ότι η σημερινή διεθνής κατάσταση είναι πολύ περίπλοκη, γεμάτη αντιθέσεις και μεγάλες αντιπαραθέσεις, ανάμεσα στις οποίες οι πιο σπουδαίες αντιθέσεις είναι αυτές μεταξύ μπουρζουαζίας και προλεταριάτου, μεταξύ ιμπεριαλισμού, σοσιαλιμπεριαλισμού και μονοπωλιακής μπουρζουαζίας από τη μια πλευρά και του παγκόσμιου προλεταριάτου και των λαών που αγωνίζονται για ελευθερία, δημοκρατία και σοσιαλισμό από την άλλη. Αυτές οι αντιθέσεις και η όξυνση τους στις σημερινές συνθήκες επιβεβαιώνουν εκ νέου τις αθάνατες θέσεις των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν και Στάλιν για την ανάπτυξη της αστικής κοινωνίας και την προλεταριακή στρατηγική της επανάστασης.
Οπως έχουν αποδείξει οι κλασσικοί του μαρξισμού -λενινισμού, οι αντιδραστικοί πόλεμοι, που αποβλέπουν στη διατήρηση του παλιού κοινωνικού συστήματος ή στην αποκατάστασή του και στο να εμποδίσουν την κοινωνική πρόοδο, ξεσπούν σα συνέπεια του βαθέματος και της όξυνσης των διιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ξεσπούν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο καταπιεστικοί και καταχτητικοί πόλεμοι, που αποβλέπουν στην καταπίεση των λαών. Ολοι αυτοί οι πόλεμοι είναι άδικοι πόλεμοι, είναι ιμπεριαλιστικοί ληστρικοί πόλεμοι, γι αυτό οι μαρξιστές - λενινιστές και οι λαοί είναι αποφασιστικά εναντίον τους. Υπάρχουν όμως και δίκαιοι πόλεμοι, πόλεμοι των προοδευτικών δυνάμεων ενάντια στις αντιδραστικές δυνάμεις, επαναστατικοί απελευθερωτικοί και αμυντικοί πόλεμοι των εργαζομένων και των λαών ενάντια στην ταξική και εθνική εκμετάλλευση και καταπίεση, που είναι αναπόφευχτοι όσον καιρό υπάρχει καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός και σοσιαλιμπεριαλισμός. Αυτοί είναι πόλεμοι που υπηρετούν την κοινωνική πρόοδο και ωθούν προς τα μπρος την ιστορία. Τέτοιοι δίκαιοι πόλεμοι στη σημερινή εποχή είναι ο πόλεμος των λαών του Βιετνάμ, της Καμπότζης και του Λάος ενάντια στην επίθεση και την επέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών δυνάμεων που βρίσκονται στην υπηρεσία του, πόλεμοι που στεφανώθηκαν με τη νίκη. Είναι παραπέρα ο πόλεμος των αραβικών λαών, ιδιαίτερα εκείνος του παλαιστινιακού λαού, ενάντια στους ισραηλίτες σιωνιστές επιδρομείς κα την ανάμιξη των υπερδυνάμεων, είναι ο πόλεμος των λαών της Αζανίας, Ναμίμπιας και της Ζιμπάμπουε ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς, καθώς και ο αγώνας των άλλων αφρικανικών λαών για μια πραγματική εθνική απελευθέρωση, κλπ. Επίσης είναι οι πόλεμοι των προοδευτικών κα πατριωτικών επαναστατικών δυνάμεων ενάντια στα φιλοαμερικάνικα φασιστικά καθεστώτα στη Βραζιλία, Βολιβία, Ταϊλάνδη και Μαλαισία, η αντίσταση των λαών της Χιλής, της Αργεντινής, της Ινδονησίας ή της Ισπανίας ενάντια στα φασιστικά καθεστώτα και άλλοι δίκαιοι πόλεμοι, που ωθούν προς τα μπρος την ανάπτυξη της κοινωνίας και γι αυτό αξίζουν την υποστήριξη όλων των επαναστατικών κα προοδευτικών δυνάμεων παντού στον κόσμο.
Οσον καιρό,λοιπόν, υπάρχουν διάφορα είδη πολέμων, ο προσδιορισμός του χαραχτήρα τους και σ αυτή τη βάση ο καθορισμός της στάσης απέναντι τους έχει αρχιακή σημασία. Οδηγός σ αυτό το ζήτημα είναι τα λενινιστικά διδάγματα. "Ο χαραχτήρας ενός πολέμου (αν είναι αντιδραστικός ή επαναστατικός)", λέει ο Λένιν, "δεν εξαρτάται από το ποιος επιτέθηκε και σε τίνος χώρα βρίσκεται ο "εχθρός", αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί ο πόλεμος αυτός" (Λένιν, τόμος 28, σελ. 271). Ξεκινώντας απ αυτή την ταξική σκοπιά οι κομμουνιστές υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τους δίκαιους πολέμους για ελευθερία και ανεξαρτησία δηλαδή τους επαναστατικούς πολέμους και καταδικάζουν τους άδικους πολέμους, τους ιμπεριαλιστικούς και αντιδραστικούς πολέμους.
Το 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ μίλησε για την χωρίς επιφυλάξεις υποστήριξη των λαών και των επαναστατικών τους πολέμων. Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα τόνισε: "Ευρύ μέτωπο πάλης ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό και τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιπροσωπεύουν σήμερα η Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Οι λαοί αυτών των ηπείρων κάνουν μεγάλες και ολόπλευρες προσπάθειες για το δυνάμωμα της πολιτικής ανεξαρτησίας, για την απόσπαση από την αποικιοκρατική και νεοαποικιοκρατική κυριαρχία" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 201, Αθήνα 1976).
"Πρέπει να στηριχθούμε στην κινητοποίηση και στη δύναμη των λαών, στην ενότητα όλων εκείνων που επιθυμούν να αποτινάξουν τον ιμπεριαλιστικό - ρεβιζιονιστικό ζυγό. Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας του παγκόσμιου προλεταριάτου και όλων των πραγματικά αντιιμπεριαλιστικών και φιλοπρόοδων δυνάμεων, οι οποίες με πάλη θα συντρίψουν τα επιθετικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και σοσιαλιμπεριαλιστών υποκινητών του πολέμου.
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και ο αλβανικός λαός, συνεπείς στη μαρξιστική -λενινιστική τους γραμμή, ήταν και είναι ενάντια στις δυο υπερδυνάμεις, ενάντια στο ληστρικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στη μονοπωλιακή αστική τάξη και τη διεθνή αντίδραση. Γι αυτό-και στο μέλλον δε θα αψηφήσουν τις δυνάμεις τους και θα παλέψουν μαζί με όλους τους άλλους αντιιμπεριαλιστικούς και αντισοσιαλιμπεριαλιστικούς λαούς, με όλα τα μαρξιστικά -λενινιστικά κόμματα, με όλους τους επαναστάτες και το παγκόσμιο προλεταριάτο, με όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους για να αποτύχουν τα σχέδια και οι μανούβρες των εχθρών, να θριάμβευσα η υπόθεση της λευτεριάς και της ασφάλειας των λαών. Η χώρα μας θα βρεθεί σε κάθε στιγμή πλάι σ όλους εκείνους τους λαούς, που απειλείται η λευτεριά, η ανεξαρτησία και καταπατείται το δίκιο τους. Αυτή τη στάση τη διακηρύξαμε συνεχώς και όχι μόνο σε καλούς καιρούς, μα και σε δύσκολους καιρούς, οι λαοί της γης να είναι βέβαιοι ότι η σοσιαλιστική Αλβανία είναι μ αυτούς και δε φοβάται τις θυσίες" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 242 - 243, Αθήνα 1976).
Το ΚΕΑ πήρε πάντα αποφασιστική θέση ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ενάντια στους αντιδραστικούς πολέμους. Το 7ο Συνέδριο μίλησε εκ νέου με έμφαση ενάντια σε τέτοιους πολέμους. Πέρα απ αυτό, το Συνέδριο έδειξε επίσης συγκεκριμένα, που βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος για το ξέσπασμα ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου και ποιοι είναι οι πρωταίτια. Καταδίκασε τις δυο υπερδυνάμεις, τη Σοβιετική Ενωση και τις ΕΠΑ, που ακολουθούν μια ανοιχτά επιθετική πολιτική και μεταξύ τους ανταγωνίζονται για σφαίρες επιρροής, για αγορές, ηγεμονία και παγκόσμια κυριαρχία. Γι αυτό οι δυο υπερδυνάμεις είναι για την ανθρωπότητα και τους λαούς οι πιο μεγάλοι και κύριοι εχθροί, το ίδιο κτηνώδεις και το ίδιο επικίνδυνες για την παγκόσμια ειρήνη. "Οι δυο υπερδυνάμεις", είπε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "χωριστά ή ενωμένες, στο ίδιο μέτρο και στον ίδιο βαθμό, εκπροσωπούν τον κυριότερο εχθρό για το σοσιαλισμό, για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία των εθνών τη μεγαλύτερη δύναμη για την υπεράσπιση των καταπιεσπκών και εκμεταλλευτικών συστημάτων, τον άμεσο κίνδυνο για να ρίξουν την ανθρωπότητα σ έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 208, Αθήνα 1976).
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας παίρνοντας υπόψη τα λενινιστικά διδάγματα για τον πόλεμο κρατάει μια καθαρή και αποφασιστική στάση. Λέει ανοιχτά, ότι οι δυο υπερδυνάμεις προετοιμάζουν τον πόλεμο, ότι οι ΕΠΑ και η Σοβιετική Ενωση είναι επιθετικές δυνάμεις και παραμένουν εχθροί των λαών και γι αυτό καμιά απ αυτές δεν μπορεί να είναι υποστηριχτής της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας τους. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων, η επιδίωξη τους να εξασφαλίσουν κάθε φορά σφαίρες επιρροής, η ηγεμονιστική και επεχτατική τους πολιτική ωθεί τη μια καθώς και την άλλη υπερδύναμη στον πόλεμο. Και όποια απ τις δυο υπερδυνάμεις κι αν θα αρχίσει τον πόλεμο ενάντια στην ομάδα κρατών της άλλης υπερδύναμης, αυτός ο πόλεμος θα είναι οπωσδήποτε ένας πόλεμος μεταξύ δυο ιμπεριαλιστικών συνασπισμών. Γι αυτό το Κόμμα μας αγωνίζεται τόσο ενάντια στον πόλεμο που προετοιμάζουν οι ΕΠΑ όσο ενάντια στον πόλεμο που προετοιμάζει η Σοβιετική Ενωση, αγωνίζεται τόσο ενάντια στο Ν ΑΤΟ όσο και ενάντια στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, γιατί και τα δυο είναι σήμερα όργανα πολέμου.
Παίρνοντας υπόψη τις πυρετώδικες προετοιμασίες των δυο υπερδυνάμεων για πόλεμο τίθεται δίκαια το ερώτημα: Τι πρέπει να κάνουν οι λαοί, οι προλετάριοι και οι επαναστάτες; Πρέπει να αφήσουν ανενόχλητους τους ιμπεριαλιστές να ανάψουν φωτιά στον κόσμο ή πρέπει να καταπολεμήσουν τα πολεμικά σχέδια τους, τις επιθετικές τους ενέργειες και την κυρίαρχη μπουρζουαζία κάθε χώρας, η οποία συμμαχεί με το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό ή τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και υπηρετεί τα φιλοπόλεμα σχέδια τους;
Το 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, που πραγματεύτηκε, στη βάση του μαρξισμού -λενινισμού,αυτό το ζήτημα, έδωσε σ αυτό μια ξεκάθαρη και αρχιακή απάντηση. Υπέδειξε, ότι παρ ότι οι ιμπεριαλιστές και οι σοσιαλιμπεριαλιστές κινούνται προς την κατεύθυνση ενός αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού πολέμου — που όμως δε μπορεί να ειπωθεί, αν ξεσπάσει στην Ευρώπη, στην Ασία ενάντια στη ΛΔ Κίνας ή στη Μ. Ανατολή-όμως οι υπερδυνάμεις δεν έχουν εντελώς ελεύθερα τα χέρια να ενεργήσουν όπως θέλουν. Σήμερα οι πραγματικές σοσιαλιστικές χώρες, το παγκόσμιο προλεταριάτο και οι λαοί που είναι ενάντια στους πολέμους, ενάντια στις ηγεμονιστικές επιδιώξεις και την ιμπεριαλιστική και σοσιαλιμπεριαλιστική καταπίεση, αποτελούν μια ισχυρή δύναμη που είναι σε θέση να τους χαλιναγωγήσουν. Ομως για να γίνει αυτό, σημασία έχει για τους λαούς, όπως τονίστηκε στο 7ο Συνέδριο, 'να μην πέσουν σε μοιρολατρία, να μη μετατραπούν σε αδρανείς παρατηρητές και να μην αιφνιδιαστούν, να είναι προετοιμασμένοι για το χειρότερο και να παλεύουν ώστε αυτό το κακό να μην συμβεί" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 240, Αθήνα 1976).
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας ήταν και είναι ενάντια στις αντιλήψεις των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, που συνδέουν τη δυνατότητα της αποτροπής του πολέμου με την παραίτηση από κάθε επαναστατικό και εθνικό- απελευθερωτικό πόλεμο, που αποκαθιστούν την ταξική συμφιλίωση, που κάνουν συμβιβασμούς στους εχθρούς και συνθηκολογούν μπροστά τους. Ταυτόχρονα είναι και ενάντια στην αντίληψη, που θεωρεί το ξέσπασμα των επιθετικών παγκόσμιων πολέμων σαν αναγκαίο και αναπόφευχτο, γιατί αυτή η αντίληψη δεν παίρνει υπόψη της τη δύναμη του σοσιαλισμού και το παγκόσμιο προλεταριάτο, τη δύναμη των λαών και του αγώνα τους. Το Κόμμα μας εκπροσωπεί τη θέση, ότι οι επιθετικοί πόλεμοι μπορούν να εμποδιστούν, όταν το προλεταριάτο και οι λαοί όλου του κόσμου δεν αφήσουν ανενόχλητους τους ιμπεριαλιστές και σοσιαλιμπεριαλιστές να ανάψουν φωτιά σ όλη τη γη.
Μπροστά στον αυξανόμενο κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου το καθήκον των λαών, των προλετάριων όλων των χωρών και των επαναστατών είναι να ξεσηκωθούν σε αγώνα ενάντια στον πόλεμο. Πρέπει να καταπολεμηθούν τις δυο υπερδυνάμεις, που προετοιμάζουν τον πόλεμο, καθώς και τη ντόπια μπουρζουαζία, η οποία τον υποστηρίζει. Και σ αυτό το ζήτημα οδηγός είναι τα διδάγματα του Λένιν: "Αν ο πόλεμος αυτός είναι αντιδραστικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αν δηλαδή διεξάγεται ανάμεσα σε δυο παγκόσμιες ομάδες της ιμπεριαλιστικής, καταπιεστικής, ληστρικής αντιδραστικής αστικής τάξης, τότε κάθε αστική τάξη (ακόμα και μιας μικρής χώρας) μετατρέπεται σε μέτοχο της ληστείας, και το καθήκον μου, καθήκον εκπροσώπου του επαναστατικού προλεταριάτου, είναι να ετοιμάσω την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση, μοναδική σωτηρία από τις φρικαλεότητες του παγκόσμιου μακελιού. Δεν πρέπει να κρίνω από την άποψη της "δικής μου" χώρας (γιατί έτσι κρίνει ένας άθλιος κουφιοκεφαλάκιας μικροαστός εθνικιστής, που δεν καταλαβαίνει, ότι είναι παιχνιδάκι στα χέρια της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης), αλλά από την άποψη της συμμετοχής μου στην προετοιμασία, στη προπαγάνδιση, στην επιτάχυνση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Να τι είναι διεθνισμός, να ποιο είναι το καθήκον του διεθνιστή, του επαναστάτη εργάτη, του αληθινού σοσιαλιστή" (Λένιν, τόμος 28, σελ. 271 - 272). Αυτό σημαίνει, ότι οι λαοί, συμπεριλαμβανομένων και του αμερικάνικου και σοβιετικού λαού, του γερμανικού και του πολωνικού λαού, των επαναστατών στην Ισπανία, στη Γερμανία ή στην Τσεχοσλοβακία, κλπ. , πρέπει να ξεσηκωθούν ενάντια στις προετοιμασίες για ένα επιθετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στη φιλοπόλεμη πολιτική και τις πολεμικές ενέργειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού σε Ανατολή και Δύση καθώς και ενάντια σ αυτούς που υποστηρίζουν τον πόλεμο, τη μονοπωλιακή μπουρζουαζία και τις ρεβιζιονιστικές κλίκες κάθε χώρας, Στην επαναστατική του πάλη ενάντια στον πόλεμο, το προλεταριάτο, που ο καθοδηγητικός του ρόλος είναι αναμφισβήτητος, πρέπει να στηριχτεί στις πλατιές λαϊκές μάζες και τα στρώματα , που είναι ενάντια στον πόλεμο, καθώς και στην αντιιμπεριαλιστική πάλη των άλλων λαών, ιδιαίτερα των λαών της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Αυτή είναι η λενινιστική επαναστατική στάση.
Ομως στην ιστορία είναι και μια άλλη στάση γνωστή, εκείνη των προδοτών της 2ης Διεθνούς, που παρέβλεπαν τον ιμπεριαλισμό της δικής τους χώρας, που πέρασαν με το μέρος του και που εξασφάλισαν κάθε βοήθεια στην ευρωπαϊκή μπουρζουαζία στον ιμπεριαλιστικό της πόλεμο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Είναι γνωστό, το πως τους στιγμάτισε ο Λένιν. "Οι σοσιαλσωβινιστές", έλεγε ο Λένιν, "πρόδωσαν το σοσιαλισμό και τη Διεθνή, με τη συμμετοχή στις κυβερνήσεις, που διεξάγουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με την ψήφιση των πιστώσεων ή των δανείων..., με την αντίδραση στον επαναστατικό αγώνα στην ίδια τους τη χώρα" {Λένιν, τόμος 24, σελ. 58).
Οι πραγματικοί κομμουνιστές και επαναστάτες καταπολεμούν και απορρίπτουν τη σοσιαλσωβινιστική στάση και στιγματίζουν έντονα, παντού όπου και αν είναι, τους ιμπεριαλιστές και τους σοσιαλιμπεριαλιστές εμπρηστές πολέμου, ξεσκεπάζουν τις επιθετικές ενέργειες τους καi καλούν τους λαούς και τους επαναστάτες και των δυο επιθετικών μπλοκ να σαμποτάρουν τον πόλεμο και να αγωνιστούν για την καταστροφή των βάσεων που έχουν εγκαταστήσει στις διάφορες χώρες στην Ανατολή και στη Δύση οι δυο υπερδυνάμεις.
Αν οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές ή οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές, παρά τον αγώνα και την αντίσταση των λαών, αρχίσουν τον πόλεμο, τότε το προλεταριάτο και οι επαναστάτες δεν πρέπει να υποταχτούν στα σχέδια των εχθρών. Οι λαοί και οι επαναστάτες πρέπει πολύ περισσότερο να αντιταχθούν τόσο στους ιμπεριαλιστές και σοσιαλιμπεριαλιστές όσο και στην πολεμοχαρή μονοπωλιακή μπουρζουαζία της κάθε χώρας και να ταχθούν αποφασιστικά υπέρ της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σ ένα επαναστατικό απελευθερωτικό πόλεμο. "Αν ο ιμπεριαλιστικός επιθετικός πόλεμος", λέει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "δε μπορεί να αποτραπεί, τότε καθήκον των επαναστατών και του προλεταριάτου είναι να τον μετατρέψουν σε απελευθερωτικό πόλεμο" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ, 240, Αθήνα 1976).
Αλλά για να γίνει η δυνατότητα αυτή πραγματικότητα, είναι καθήκον των πραγματικά επαναστατικών και πατριωτικών δυνάμεων να προετοιμάσουν το προλεταριάτο και τους λαούς για κάθε ενδεχόμενο. Σ αυτά τα πλαίσια πρέπει να κάνουν επίσης συμμαχίες και να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις σε εσωτερική και παγκόσμια κλίμακα.
Μια τέτοια σταθερή αρχιακή στάση κινητοποιεί και ενώνει όλους αυτούς που είναι εναντίον των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κα συμβάλλει στην αποτελεσματική εκμετάλλευση των εσω-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων προς όφελος της επανάστασης και της απελευθέρωσης των λαών κα απομονώνει τις υπερδυνάμεις.
"Για μας τους μαρξιστές -λενινιστές", είπε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, "είναι απαραίτητο να εργαστούμε ώστε να ζωογονήσουμε το επαναστατικό πνεύμα στις μάζες ταυ προλεταριάτου κα των στενότερων συμμάχων του, της αγροτιάς, των εργαζομένων μαζών, των προοδευτικών ανθρώπων κα των πατριωτών. Αυτό πρέπει να το κάνουμε οπωσδήποτε, γιατί όλοι οι εχθροί συναγωνίζονται για να συντρίψουν το σοσιαλισμό, να καταπνίξουν την επανάσταση; να υποδουλώσουν τους λαούς" (Ενβερ Χότζα, Έκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ. σελ. 242, Αθήνα 1976).
Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ - ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
του καθηγητή FΟΤΟ CΑΜΙ
Ρ.Σ. Τιράνων 3,10.78
Γύρω από το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης γίνεται σήμερα πολύς θόρυβος, και όλα μιλούν γι αυτό. Πάνω σ αυτό το ζήτημα διεξάγεται ένας οξύτατος ιδεολογικός αγώνας μεταξύ των μαρξιστών -λενινιστών και των διαφόρων ρεβιζιονιστών και οπορτουνιστών. Αυτός ο αγώνας άρχισε ήδη, όταν ο καπιταλισμός, στη διάρκεια του προτσές της ανάπτυξης του, πέρασε στον ιμπεριαλισμό, ένα προτσές που συνεχίζεται παραπέρα.
Ο Λένιν, ο Στάλιν και οι Μπολσεβίκοι όλων των χωρών έπρεπε να διεξάγουν έναν μεγάλο και αποφασιστικό αγώνα ενάντια στους οπορτουνιστές της 2ης Διεθνούς, οι οποίοι και στο ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης πρόδωσαν το μαρξισμό - λενινισμό.
Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ρεβιζιονιστές της 2ης Διεθνούς με επικεφαλής τον Μπερνστάΐν και Καούτσκυ προσπάθησαν με την πασιφιστική δημαγωγία να παραλύσουν τη θέληση των λαών, να αμβλύνουν την επαγρύπνηση τους και να συγκαλύψουν τις πολεμικές προετοιμασίες των ιμπεριαλιστών. Και ύστερα, στις παραμονές του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και μετά το ξέσπασμα του, πέταξαν τις φιλειρηνικές μάσκες, ψήφισαν στα κοινοβούλια των χωρών τους τις πολεμικές δαπάνες, βγήκαν ανοιχτά με το σύνθημα της "υπεράσπισης της πατρίδας", πήραν το μέρος των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων τους και έγιναν συνήγοροι του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Καούτσκυ και οι οπαδοί του προσπάθησαν να σπείρουν σύγχυση στις μάζες για να τους οδηγήσουν στο σημείο να αποδεχτούν την ιμπεριαλιστική ειρήνη και να τις απομακρύνουν από την επανάσταση. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της 11ης Διεθνούς βοήθησαν στην πράξη, με την αντεπαναστατική τους πολιτική, τους ιμπεριαλιστές να εξαπατήσουν τους λαούς και έγιναν συνυπεύθυνοι στην εξαπόλυση των δυο παγκοσμίων πολέμων.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίστηκε ένα νέο ρεβιζιονιστικό ρεύμα, ο τιτοϊσμός, και αργότερα ο χρουτσωφισμός. Οπως σε πολλά ζητήματα έτσι και στο αίτημα του πολέμου και της ειρήνης οι σύγχρονα ρεβιζιονιστές ακολούθησαν τα χνάρια των προκατόχων τους, των ρεβιζιονιστών της 2ης Διεθνούς.
Προπαγανδίζουν στους λαούς την αυταπάτη για αλλαγή της φύσης του ιμπεριαλισμού και για ειρηνικές διαθέσεις και σκοπούς των ηγετών τους, διαδίδουν τα συνθήματα του γενικού αφοπλισμού, της δημιουργίας ενός κόσμου χωρίς όπλα, χωρίς στρατό και χωρίς πόλεμο. Προσπάθησαν να απομακρύνουν τους λαούς από την επανάσταση και τους απελευθερωτικούς αγώνες με πρόσχημα την απειλή της εξαφάνισης του κόσμου. Εσβησαν κάθε διαφορά μεταξύ δίκαιων και άδικων πολέμων και διακηρύσσουν ότι στον μελλοντικό πόλεμο δε θα υπάρχουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι. Προσπάθησαν να επιβάλλουν στο προλεταριάτο και τους λαούς την ειρηνικό συνύπαρξη, τη συμφιλίωση με τους καταπιεστές και εκμεταλλευτές τους, εξάλειψαν κάθε διαχωριστική γραμμή μεταξύ των τάξεων στο όνομα της ειρήνης και την αντικατέστησαν με τη γραμμή της ενότητας με τον καθένα. Ο αστικός πασιφισμός είναι ακόμα ένα προτιμητέο όπλο και των σύγχρονων ρεβιζιονιστών. Ομως, μετά από λίγο, ξεσκίστηκε ήδη η μάσκα της φιλειρηνικής δημαγωγίας των χρουτσωωικών ρεβιζιονιστών. Η ίδια η Σοβιετική Ενωση πέρασε σε σοσιαλιμπεριαλιαστικές• κα σοσιαλσωβινιστικές θέσεις: πραγματοποίησε την ανοιχτή στρατιωτική επίθεση ενάντια στην Τσεχοσλοβακία, θέλει να απλώσει τα πλοκάμια της στις διάφορες περιοχές του κόσμου, ανάπτυσσα έναν ξέφρενο εξοπλισμό και ακολουθεί μια πολιτική μεγάλης δύναμης για -ηγεμονία και παγκόσμια κυριαρχία, ανταγωνιζόμενη με την άλλη ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, τις ΕΠΑ.
Τώρα εμφανίστηκε ένα ακόμα ρεβιζιονιστικό ρεύμα, που ισχυρίζεται, ότι υποβάλλει σε μια "μαρξιστική - λενινιστική ανάλυση" τη νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί Και σ αυτή τη βάση εμφανίστηκε με "νέα συμπεράσματα", τα οποία χαραχτηρίζει μαρξιστικά και επαναστατικά, που όμως είναι ανοιχτά αντιμαρξιστικά και αντεπαναστατικά. Αυτός είναι ο νέος κινέζικος ρεβιζιονισμός κα οπορτουνισμός, που προς τα έξω διαφέρει από το χρουτσοφικό ρεβιζιονισμό, μάλιστα εμφανίζεται σαν σημαιοφόρος στην πάλη ενάντια στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, στην πραγματικότητα όμως βρίσκεται στο ίδιο μ αυτόν χαράκωμα. Η διαφορά μεταξύ των δυο βρίσκεται στο ότι, ενώ οι χρουτσωφικοί εμφανίστηκαν με τη σημαία του αστικού πασιφισμού, με τη σημαία της ειρήνης, της ειρηνικής άμιλλας, της ειρηνικής συνύπαρξης και του ειρηνικού δρόμου, οι κινέζοι ρεβιζιονιστές με τη σημαία του πολέμου, σήκωσαν τη διάτρητη σημαία της πολεμοκαπηλίας. Υποστηρίζουν ανοιχτά το ΝΑΤΟ και την Κοινή Αγορά, τον εξοπλισμό των ΕΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης, κηρύσσουν το αναπόφευχτο ενός νέου παγκόσμιου πολέμου και ωθούν τους λαούς σε μια νέα αιματοχυσία.
Η χρουτσωφική θεωρία των "τριών πασιφισμών" και η κινέζικη θεωρία των "τριών κόσμων" είναι οι ίδιες, επειδή συγκαλύπτουν τις βασικές αντιθέσεις της εποχής μας,αρνούνται και σαμποτάρουν τον επαναστατικό και απελευθερωτικό αγώνα των λαών, σβήνουν τη διαφορά μεταξύ φίλων και εχθρών, κηρύσσουν την ταξική ειρήνη και καλούν σε ενότητα με τον καθένα, ακόμα και με τον ίδιο το διάβολο, με μόνη τη διαφορά που οι χρουτσοφικοί ρεβιζιονιστές τα κάνουν όλα αυτά στο όνομα της ειρήνης και στο όνομα της πάλης ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ενώ οι κινέζοι ρεβιζιονιστές το κάνουν και στο όνομα της πάλης ενάντια στους σοβιετικούς σοσιαλιμπεριαλιστές. Έτσι επιβεβαιώνεται η μαρξιστική -λενινιστική θέση σύμφωνα με την οποία οι ρεβιζιονιστές, όποιες κι αν είναι οι μεταξύ τους διαφορές, είτε από δεξιά είτε από αριστερά, συμφωνούν στον αντιμαρξιστικό και αντεπαναστατικό τους στόχο και σκοπό. Γι αυτό η πάλη των μαρξιστών - λενινιστών στρέφεται και πρέπει να στρέφεται ενάντια σ όλα, χωρίς εξαίρεση, τα οπορτουνιστικά και ρεβιζιονιστικά ρεύματα. Παρ όλα αυτά στις σημερινές συνθήκες, χωρίς καθόλου να υποτιμάμε την πάλη εναντίον του τιτοϊκού ρεβιζιονισμού, του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού και των ευρωκομμουνιστών, κλπ., η πάλη ενάντια στον νέο κινέζικο οπορτουνισμό αποχτά μια ιδιαίτερη σπουδαιότητα.
Οι κινέζοι ηγέτες προπαγανδίζουν ανοιχτά την αντιμαρξιστική θέση, ότι ο νέος παγκόσμιος πόλεμος είναι αναπόφευχτος. Τη διακήρυξαν στο 11ο Συνέδριό τους και στην τελευταία περίοδο των εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου, τη διακηρύσσουν από το βήμα του ΟΗΕ και την επαναλαμβάνουν στον καθένα που επισκέπτεται την Κίνα. Από τη σκοπιά των αρχών η θέση αυτή δεν έχει καμιά βάση. Είναι σωστό, ότι όσο υπάρχει ο ιμπεριαλισμός και η πολιτική του πολέμου και της επίθεσης του, υπάρχει και ο κίνδυνος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου και του ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου, που προέρχεται απ αυτό το σύστημα και αυτή την πολιτική. Αλλά αυτό είναι μόνο μια δυνατότητα. Στην εποχή μας υπάρχει και μια άλλη δυνατότητα, ακριβώς αυτή το να σταματήσουμε το χέρι των ιμπεριαλιστών και να μην επιτρέψουμε έναν καινούργιο παγκόσμιο πόλεμο.
Αλλοτε οι κινέζοι ηγέτες εκπροσωπούσαν την άποψη, ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να αποφευχτεί. Πάνω σ αυτό ανέφεραν αρκετά πολλά γεγονότα και επιχειρήματα και παράθεταν μάλιστα αποσπάσματα του Μαο Τσε Τουνγκ από την εποχή του 1946 και 1950. Είναι όμως η σημερινή παγκόσμια κατάσταση λιγότερη ευνοϊκή για τους λαούς, για τις φιλειρηνικές δυνάμεις; Δεν υπάρχει λοιπόν σήμερα η δυνατότητα, όπως έλεγε ο Στάλιν, να μπορεί να αποφευχτεί ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, αν οι λαοί πάρουν την υπόθεση της ειρήνης στα χέρια τους και την υπερασπιστούν ως το τέλος; Το να κηρύσσεις το αναπόφευχτο ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, σημαίνει ότι δεν έχεις καμιά εμπιστοσύνη στις φιλειρηνικές, δημοκρατικές, επαναστατικές δυνάμεις των λαών, σημαίνει να παραλύεις τη θέληση τους για ειρήνη και τις προσπάθειές τους να τη διασφαλίσουν, σημαίνει να ενθαρρύνεις και να προθερμαίνεις τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό, να αφήνεις ελεύθερα τα χέρια των ιμπεριαλιστών εμπρηστών πολέμου να εξαπολύσουν τον πόλεμο. Οι σημερινοί κινέζοι ρεβιζιονιστές χρειάζονται αυτή την αντιμαρξιστική θέση για να δικαιολογήσουν τις πυρετώδικες προσπάθειες τους να στρατιωτικοποιήσουν την οικονομία, να αγοράσουν όπλα από τις ΕΠΑ και τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, να αναπτύξουν γρήγορα το στρατιωτικό τους δυναμικό, με σκοπό να μετατρέψουν την Κίνα, μέσα σ ένα όσο το δυνατό σύντομο χρονικό διάστημα, σε μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι οι στρατιωτικές δαπάνες της Κίνας φτάνουν, τα τελευταία χρόνια, το 40 % των συνολικών κρατικών δαπανών, από τις οποίες το μισό ξοδεύεται για την τελειοποίηση και αύξηση του αριθμού των πυραύλων και των πυρηνικών όπλων. Από που όμως προέρχεται ο κίνδυνος ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, ο οποίος σύμφωνα με τους κινέζους είναι αναπόφευχτος; Σύμφωνα μ αυτούς αυτός ο κίνδυνος προέρχεται από τη Σοβιετική Ενωση, που είναι ο κύριος εχθρός και σχεδόν ο μοναδικός εχθρός των λαών, επειδή ο σοβιετικός ιμπεριαλισμός είναι ένας ανερχόμενος ιμπεριαλισμός, ένας καμουφλαρισμένος ιμπεριαλισμός, ένας ιμπεριαλισμός που επιδιώκει την επέχταση, ενώ ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, κατά την περιγραφή τους, "είναι ένας ιμπεριαλισμός που βρίσκεται σε κάθοδο", που "έχει χάσει τα δόντια του" και "δε μπορεί πλέον να δαγκώσει", και κατά συνέπεια, "δεν έχει επιθετικούς σκοπούς, αλλά θέλει μόνο να διατηρήσει το στάτους κβο". Η εικόνα του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων και των επιδιώξεων τους την οποία παρουσιάζουν οι κινέζοι δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, παρά τα χτυπήματα που δέχτηκε και τις ήττες που έπαθε, παραμένει ακόμα η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη του καπιταλιστικού κόσμου με ένα πολύ ισχυρό οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό, το οποίο, αν δεν είναι μεγαλύτερο, σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι μικρότερο από εκείνο του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Οι στρατιωτικές δαπάνες των ΕΠΑ απέχουν πολύ από το να μειωθούν, αλλά αντίθετα από χρόνο σε χρόνο παίρνουν τεράστιες διαστάσεις. Οι ΕΠΑ είναι η πιο μεγάλη νεοαποικιακή δύναμη της εποχής μας. Απλωσαν τα πλοκάμια τους στην οικονομία όλων των Ηπείρων. Οι στατιστικές δείχνουν, ότι στο λεγόμενο "τρίτο κόσμο" το 80 % των επενδύσεων πραγματοποιήθηκαν από τις ΕΠΑ. Είναι το κέντρο της παγκόσμιας αντίδρασης κα ο διεθνής χωροφύλακας. Ενισχύουν όλα τα αντιδραστικό καθεστώτα του κόσμου, καταπνίγουν κάθε επαναστατικό και προοδευτικό κίνημα, οργανώνουν στρατιωτικά πραξικοπήματα και προκαλούν και υποκινούν τις διαμάχες μεταξύ των κρατών. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιδιώκει να διευρύνει και να δυναμώσει τις θέσεις του σ όλες τις Ηπείρους.
Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές ηγέτες που ακολουθούν το Χρουτσώφ προσπαθούν να παρουσιάσουν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σαν λιγότερο επικίνδυνο, τον παρουσιάζουν σαν λογικό και ειρηνόφιλο, προσπαθούν να πείσουν τους λαούς ότι άλλαξε φύση, ότι δεν είναι φιλοπόλεμος, επιθετικός, καταπιεστικός και εκμεταλλευτικός. Γι αυτό όχι μόνο δεν πρέπει να τον καταπολεμήσουμε, αλλά μπορούμε και πρέπει να συμμαχήσουμε και να συνεργαστούμε μ αυτόν για να καταπολεμήσουμε το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό. Στην πραγματικότητα οι κινέζοι έχουν από καιρό ακολουθήσει το δρόμο της συμφιλίωσης, της συμμαχίας και της συνεργασίας με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και μάλιστα ολοταχώς. Σ αντίθεση μ αυτές τις απόψεις και μ αυτή την πολιτική γραμμή της κινέζικης ηγεσίας, το ΚΕΑ παρέμεινε και παραμένει σταθερά στη σωστή θέση, που ανταποκρίνεται πλέρια και εντελώς στη σημερινή πραγματικότητα στον κόσμο, ότι οι δυο υπερδυνάμεις, οι ΕΠΑ και η Σοβιετική Ενωση, τόσο όταν ανταγωνίζονται μεταξύ τους όσο και όταν συμφωνούν αποτελούν τον ίδιο κίνδυνο για τους λαούς, για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία τους, για την παγκόσμια ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια. Αυτές οι δυο οι υπερδυνάμεις είναι οι πιο μεγάλα εχθροί των λαών, της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Κατά συνέπεια δε μπορεί να στηρίζεσαι στη μια για να καταπολεμήσεις την άλλη.
Μπορεί χωρίς αμφιβολία σ ορισμένες ζώνες ή χώρες να είναι ο κύριος εχθρός η μια ή η άλλη υπερδύναμη. Ομως σε διεθνές επίπεδο είναι και οι δυο επικίνδυνες. Αλλά και στις χώρες στις οποίες ο κίνδυνος που ξεκινάει από τη μια υπερδύναμη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, δεν επιτρέπεται να καταλήξει κανείς στην αυταπάτη, ότι μπορεί να καταπολεμήσει αυτή την υπερδύναμη στηριζόμενος στην άλλη υπερδύναμη, επειδή σ αυτή την περίπτωση θα ξεφύγει από τον ένα ιμπεριαλισμό για να πέσει στα νύχια του άλλου, οικινέζα ρεβιζιονιστές σ αυτό το ζήτημα γλιστρούν στις θέσεις των ηγετών της 2ης Διεθνούς, που ήθελαν να διακρίνουν τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σύμφωνα με το ποια είναι πιο επιθετική και ποια λιγότερο επιθετική, ποια είναι καλύτερη και ποια χειρότερη. Αυτή την προδοτική στάση καταδίκαζε ο Λένιν, όταν τόνιζε: "Η σύγχρονη δημοκρατία θα παραμείνει πιστή στον εαυτό της μόνο στην περίπτωση που δε θα προσχωρήσει σε καμιά ιμπεριαλιστική αστική τάξη, στην περίπτωση που θα πει ότι "και οι δυο τους είναι η μια χειρότερη απ την άλλη", στην περίπτωση που σε κάθε χωρά θα εύχεται την αποτυχία της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης. Κάθε άλλη λύση θα είναι στην πράξη εθνικοφιλελεύθερη και δε θα έχει τίποτε το κοινό με τον αληθινό διεθνισμό" {Λένιν, τόμος 21, σελ. 135).
Ξεκινώντας ακριβώς απ αυτήν την ιδέα, ότι ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός είναι ο πιο χειρότερος, ο πιο επικίνδυνος, ο κύριος και σχεδόν μοναδικός εχθρός οι κινέζοι ρεβιζιονιστές ακολουθούν τη γραμμή της ενότητας μ όλους εκείνους που νομίζουν ότι μπορεί να ενωθούν ενάντια στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό. Στρατηγική τους είναι η ένωση με τον "τρίτο κόσμο", με το "δεύτερο κόσμο", κα με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ενάντια στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλσμό. Αυτό σημαίνει εγκατάλειψη όλων των αρχών και των επαναστατικών, δημοκρατικών και προοδευτικών ιδεών.
Σύμφωνα με τους κινέζους ηγέτες η "υπεράσπιση της πατρίδας", η "υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας" απ έναντι στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό είναι το μοναδικό πρόβλημα που βρίσκεται μπροστά στο προλεταριάτο και τους λαούς. Γι αυτούς στον κόσμο υπάρχει μόνο μια αντίθεση, εκείνη με το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, και κατά συνέπεια σαν μοναδικό σκοπό των προλετάριων και των λαών του κόσμου θέτουν τον αγώνα ενάντια στο ρώσικο σοσιλιμπεριαλισμό, ενώ ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και όλος ο παγκόσμιος καπιταλισμός μένουν ανενόχλητοι.
Σχετικά μ αυτό το ζήτημα οι κινέζοι ρεβιζιονιστές προβάλλουν το επιχείρημα, ότι στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Σοβιετική Ενωση συμμάχησε με τους αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές για να παλέψει ενάντια στον ιταλό - γερμανό - γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό. Αλλά αυτός ο ιστορικός παραλληλισμός δε βοηθάει τους κινέζους ηγέτες να περάσουν αυτή τη ρεβιζιονιστική άποψη σαν μαρξιστική. Πρώτο, η Σοβιετική Ενωση συμμάχησε με τις ΕΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία όταν ο πόλεμος είχε ήδη αρχίσει και όχι πριν, δεύτερο, ο πόλεμος ενάντια στο φασισμό ήταν ένας δίκαιος πόλεμος από την πλευρά όλων εκείνων που τον καταπολεμούσαν, τρίτο, η Σοβιετική Ενωση ποτέ δεν κάλεσε τους εργάτες να ενωθούν με την μπουρζουαζία, τους λαούς να ενωθούν με τους ιμπεριαλιστές εκμεταλλευτές και καταπιεστές, τέταρτο, η Σοβιετική Ενωση υποστήρίξε μ όλη τη δύναμη της τον αγώνα των λαών ενάντια στους φασίστες καταχτητές και ενάντια στους προδότες των χωρών για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, πέμπτο, ούτε η Σοβιετική Ενωση ούτε τα κομμουνιστικά κόμματα καλλιέργησαν ποτέ τους αυταπάτες για τους λόγους και τους σκοπούς που ώθησαν τις καπιταλιστικές δυνάμεις, τις ΕΠΑ και την Αγγλία, στον πόλεμο ενάντια στο φασισμό.
Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές εμφανίζονται ανοιχτά σαν υποκινητές του ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου, παίρνοντας το μέρος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ν ΑΤΟ. Υποστηρίζουν χωρίς επιφυλάξεις τις πολεμικές προετοιμασίες των ΕΠΑ και των χωρών της Ευρώπης. Τις καλούν να εξοπλιστούν, να υψώσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες, να επιταχύνουν τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό, να δυναμώσουν τις στρατιωτικές και οικονομικές συμμαχίες, το Ν ΑΤΟ και την Κοινή Αγορά. "... η κινέζικη γραμμή, υπογράμμισε ο σύντροφος Ενβερ Χότζα, αδυνατίζει, αποσυνθέτει το προλεταριάτο και τους λαούς, τους οδηγεί να πάρουν πάνω τους έναν αιματηρό πόλεμο, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τον εγκληματικό πόλεμο, τον μισητό από το προλεταριάτο και τους λαούς πόλεμο" {Ενβερ Χότζα, "Ιμπεριαλισμός και επανάσταση", σελ. 267).
Η γραμμή των κινέζων ρεβιζιονιστών είναι πέρα για πέρα αντμαρξιστική. "Απ την άποψη του μαρξισμού, δηλαδή του σύγχρονου επιστημονικού σοσιαλισμού, το βασικό ζήτημα που μπαίνει, όταν οι σοσιαλιστές συζητούν για το πως πρέπει να χαραχτηρίσει κανείς έναν πόλεμο και τι θέση πρέπει να πάρει απέναντι του, είναι για ποιο λόγο διεξάγεται αυτός ο πόλεμος, ποιες τάξεις τον προετοίμασαν και τον διευθύνουν" (Λένιν, τόμος 24, σελ. 394). Οι μαρξιστές - λενινιστές δεν υποστηρίζουν κάθε είδος πολέμου, αλλά μόνο τους δίκαιους, πατριωτικούς, επαναστατικούς και απελευθερωτικούς πολέμους και τοποθετούν τα αποφασιστικά ενάντια στους άδικους, ιμπεριαλιστικούς, επιθετικούς και καταπιεστικούς πολέμους. Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές θεωρούν, ότι ένας πόλεμος μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων, τις ΕΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης και των στρατιωτικών τους ομάδων, από την πλευρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ θα είναι ένας δίκαιος πόλεμος. Ο πόλεμος όμως είναι, ως γνωστό, η συνέχιση της πολιτικής. Γι αυτό, για να κρίνει κανείς τον χαραχτήρα του, πρέπει να αναλύσει την πολιτική που ακολούθησαν και ακολουθούν οι πλευρές, που μπορεί να συμμετέχουν ή συμμετέχουν ήδη σ αυτόν τον πόλεμο. Οι δυο υπερδυνάμεις, οι ΕΠΑ και η Σοβιετική Ενωση, είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ακολουθούν μια ιμπεριαλιστική πολιτική. Και οι δυο αγωνίζονται για επέχταση, ηγεμονία και παγκόσμια κυριαρχία. Γι αυτό ένας πόλεμος μεταξύ τους δε μπορεί να είναι παρά ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος για αγορές κα σφαίρες επιρροής, για ένα ξαναμοίρασμα του κόσμου μεταξύ τους ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων.
Οι κινέζοι ηγέτες ξεκινούν, κατά τα φαινόμενα, από την αντιμαρξιστική θέση, ότι αφού ο επιτιθέμενος είναι ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, αυτός διεξάγει έναν επιθετικό πόλεμο, ενώ οι ΕΠΑ και οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης που θα αμύνονται διεξάγουν έναν δίκαιο πόλεμο. Από δω και το σύνθημα τους της "υπεράσπισης της πατρίδας και της εθνικής ανεξαρτησίας" απέναντι στο ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό. Ομως ο Λένιν μας διδάσκει, ότι "... ο χαραχτήρας ενός πολέμου (αν είναι αντιδραστικός ή επαναστατικός) δεν εξαρτάται από το ποιος επιτέθηκε και σε τίνος χώρα βρίσκεται ο "εχθρός", αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί ο πόλεμος αυτός" (Λένιν, τόμος 28, σελ.271). "Αν τον πόλεμο τον διεξάγει η τάξη των εκμεταλλευτών, για να εδραιώσει την κυριαρχία της σαν τάξη, ο πόλεμος αυτός είναι εγκληματικός κα ο "αμυντισμός" σ έναν τ έ τ οι ο ν πόλεμο αποτελεί βρωμιά κα προδοσία του σοσιαλισμού" (Λένιν, τόμος 27, σελ. 313 - 314).
Ξεκινώντας απ αυτή την ιδέα, οι κινέζοι ρεβιζιονιστές υποστηρίζουν όλους τους στρατιωτικούς και οικονομικούς οργανισμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας, είναι για το δυνάμωμα του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ και της Ενωμένης Ευρώπης, που τα θεωρούν σαν οργανισμούς της ειρήνης και της άμυνας, που αντιπαρατίθενται στις απειλές του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Αυτό είναι μια κραυγαλέα διαστρέβλωση της πραγματικής φύσης των οργανώσεων αυτών. Στην πραγματικότητα τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η ΕΟΚ όσο και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κα η ΚΟΜΕΚΟΝ είναι βασικά όργανα της επιθετικής και επεχτατικής πολιτικής των δυο υπερδυνάμεων, που καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται τόσο τους λαούς της Ευρώπης όσο και τους λαούς των άλλων χωρών, καταπνίγουν την επανάσταση στις χώρες τους κα τους απελευθερωτικούς αγώνες των λαών των άλλων χωρών.
Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, λέει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, ξεσκέπασε διαρκώς τον εκκωφαντικό πασιφιστικό θόρυβο, που κάνουν οι δυο υπερδυνάμεις για να προκαλέσουν σύγχυση στους φιλειρηνικούς λαούς, να τους αποκοιμηθούν και να τους αιφνιδιάσουν. Το Κόμμα μας έχει επανειλημμένα τονίσει, ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, παρά τις προσπάθειες τους να αποφύγουν μια άμεση σύγκρουση, επειδή γνωρίζουν, ότι ένας πόλεμος θα σήμαινε το τέλος τους, όμως με τη δίψα τους για ηγεμονία, κυριαρχία και εκμετάλλευση βαδίζουν προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Αλλά ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν οι μαρξιστές - λενινιστές απέναντι σ έναν τέτοιο κίνδυνο;
Αυτός ο δρόμος δε μπορεί να είναι ούτε ο δρόμος της συνθηκολόγησης και της υποταγής απέναντι στους παράγοντες του ιμπεριαλιστικού πολέμου ούτε ο δρόμος της άρνησης της πάλης ενάντια τους. Οι χωρίς αρχές συμβιβασμοί και οι υποχωρήσεις των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών δεν έκαναν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό πιο ήπιο, πιο λογικό και πιο ειρηνικό, αντίθετα αυτός έγινε πιο αυθάδης και πιο επιθετικός.
Δε μπορεί να είναι ούτε ο δρόμος που ακολουθούν οι κινέζοι ρεβιζιονιστές, υποκινώντας το ένα κράτος ή ομάδες ιμπεριαλιστών ενάντια σ ένα άλλο κράτος ή ομάδες όπου καλούν με πατριωτικά συνθήματα τους εργάτες και τους αγρότες να χύσουν το αίμα τους ή,να πεθάνουν για τα συμφέροντα της μπουρζουαζίας. Η μοναδικά σωστή μαρξιστική - λενινιστική στάση απέναντι στους άδικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, και επομένως απέναντι σ έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο, είναι να τον αποφύγουν, γιατί παρ ότι είναι οι ιμπεριαλιστές εκείνοι που εξαπολύουν αυτούς τους πολέμους για τους ληστρικούς τους σκοπούς, όμως σε τελευταία ανάλυση τους πληρώνουν με το αίμα τους το προλεταριάτο και οι λαοί. "Ο μαρξισμός -λενινισμός μας διδάσκει", τόνισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, "ότι ο ιμπεριαλισμός και οι υποκινητές του πολέμου πρέπει να εξασθενίσουν δια μέσου των επαναστατικών και των απελευθερωτικών αγώνων των λαών. Αν ο ιμπεριαλιστικός επιθετικός πόλεμος δε μπορεί να αποτραπεί, τότε καθήκον των επαναστατών και του προλεταριάτου είναι να τον μετατρέψουν σε απελευθερωτικό πόλεμο" (Ενβέρ Χότζα, Εκθεση στο 7ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 24ο, Αθήνα 1976).
Οι κινέζοι ηγέτες προσπαθούν να παρουσιάσουν τον πόλεμο της ιμπεριαλιστικής - καπιταλιστικής συμμαχίας, με επικεφαλής τις ΕΠΑ, συμμαχία στην οποία ανήκει και η ίδια η Κίνα, σαν έναν επαναστατικό πόλεμο, ο οποίος υπηρετεί δήθεν τη νίκη της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Τι θέλουν να πουν μ αυτό; Θέλουν με τον ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο να ανοίξουν το δρόμο στην επανάσταση; Αυτή την κατηγορία εκτοξεύουν από καρό οι αστοί ιδεολόγοι ενάντια στους κομμουνιστές.
Είναι σωστό, ότι οι πόλεμοι προκαλώντας στους λαούς βάσανα κα αναρίθμητες συμφορές δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την επανάσταση σαν μοναδικό δρόμο για να αποφύγουν τις τεράστιες συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για να ανατρέψουν το αστικό καθεστώς που είναι η πηγή αυτών των πολέμων. Ομως ο πόλεμος δεν είναι ούτε η πηγή ούτε η απαραίτητη προϋπόθεση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η επανάσταση είναι το αποτέλεσμα της δράσης των αντικειμενικών νόμων της κοινωνικής ανάπτυξης και της επαναστατικής δράσης των λαϊκών μαζών, κάτω από την καθοδήγηση της εργατικής τάξης κα του μαρξιστικού -λενινιστικού κόμματος της. Η επανάσταση δεν εξάγεται ούτε προέρχεται από τον πόλεμο ούτε από την ειρηνική συνύπαρξη.
Από την άλλη μεριά οι κομμουνιστές μαρξιστές - λενινιστές δεν είναι υπέρ της νίκης της επανάστασης μέσω ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, γιατί ένας τέτοιος πόλεμος, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες ενός πυρηνικού πολέμου, θα είχε πολύ βαριές συνέπειες για τους λαούς, για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Για τους κομμουνιστές δεν είναι αδιάφορος ο δρόμος ή τα μέσα που χρησιμοποιούνται για τη νίκη της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Είναι ενάντια στην άποψη ότι ο σκοπός δικαιολογεί κάθε μέσο.
Είναι φανερό, ότι ο μοναδικός σκοπός των κινέζων ρεβιζιονιστών, όταν υποκινούν το ξέσπασμα ενός πολέμου μεταξύ των δυο στρατιωτικών μπλοκ, του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δεν είναι να φέρουν πιο κοντά τη νίκη της επανάστασης, γιατί έχουν οριστικά παρατηθεί απ αυτή, αλλά να απομακρύνουν από τον εαυτό τους τον κίνδυνο, να αδυνατίσουν τις άλλες υπερδυνάμεις κα να μπουν οι ίδιοι επικεφαλής σαν μια νέα σοσιαλιμπεριαλιστική υπερδύναμη, επιδιώκοντας ηγεμονία κα παγκόσμια κυριαρχία.
Ομως οι ΕΠΑ και οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης δεν είναι αφελείς, όπως πιστεύουν οι κινέζοι, να ακολουθήσουν τις συμβουλές τους κα να εμπλακούν σ έναν πόλεμο με τη Σοβιετική Ενωση για να κερδίσει απ αυτό η Κίνα. Παρ όλα αυτά η κινέζικη πολιτική φέρει στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και στη δυτικοευρωπαϊκή μπουρζουαζία μεγάλα πλεονεκτήματα για να καταπιέσουν κα να στραγγαλίσουν την ταξική πάλη και την επανάσταση, να δικαιολογήσουν τις επιθετικές στρατιωτικές συμμαχίες και τα στρατιωτικά μπλοκ, να συνεχίσουν παραπέρα το στρατιωτικό εξοπλισμό, να ακολουθήσουν τη φιλοπόλεμη και επιθετική τους γραμμή. Από την άλλη αυτοί υποστηρίζουν τη σημερινή κινέζικη πολιτική για να ωθήσουν την Κίνα ενάντια στη Σοβιετική Ενωση και αντίθετα, για να μαλώνουν μόνοι τους οι δυο "κομμουνιστικοί κολοσσοί", όπως λένε, και να ωφεληθούν οι ΕΠΑ και το Ν ΑΤΟ. Σ την πραγματικότητα ο πόλεμος μπορεί να αρχίσει στην Ευρώπη μεταξύ των δυο μπλοκ, του Ν ΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αλλά μπορεί εξίσου να ξεσπάσει στην Ασία μεταξύ της Κίνας και της Σοβιετικής Ενωσης, και παντού όπου οι ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους.
Σ αυτήν την κατάσταση, όπως τονίστηκε στο 7ο Συνεδριο του ΚΕΑ, σημαντικό είναι οι λαοί να μην πέσουν σε μοιρολατρία, να μην γίνουν παθητικοί θεατές και να μην αιφνιδιαστούν, να είναι προετοιμασμένοι για το χειρότερο και να παλεύουν ώστε αυτό το κακό να μην συμβεί (σελ.240). Από τη στιγμή που ο κίνδυνος του επιθετικού πολέμου προέρχεται από τον ιμπεριαλισμό και το σοσιαλιμπεριαλισμό, ο κύριος δρόμος για την εξάλειψη αυτού του κινδύνου είναι το αδυνάτισμα και η συντριβή εκείνου του συστήματος που οδηγεί στον πόλεμο, και το βασικό μέσο γι αυτό είναι οι επαναστατικοί και απελευθερωτικοί πόλεμοι, η δε κύρια δύναμη είναι το προλεταριάτο και οι λαοί. Μόνο ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός εξαλείφουν τις κοινωνικές και οικονομικές ρίζες του πολέμου και δημιουργούν τους όρους για την αποκατάσταση της ειρήνης και της ασφάλειας των λαών.