ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1974
δημοσιεύτηκε April 30, 2010
από Γ. ΜΕΡΙΖΙΩΤΗΣ
τροποποιήθηκε June 30, 2010
Aπό Διεθνής βιβλιοθήκη
ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1974
Αφίσσα και προκήρυξη από ομάδα των αναρχικών κατά την μεταπολίτευση
[img]
athens.indymedia
ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1974
Αφίσσα και προκήρυξη από ομάδα των αναρχικών κατά την μεταπολίτευση
[img]
athens.indymedia
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ,
δημοσιεύτηκε April 30, 2010 από Γ. ΜΕΡΙΖΙΩΤΗΣ
ΠΟΛΥΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ πού κυκλοφόρησαν τήν πρωτομαγιά τοϋ 1974 σέ 4.000 αντίτυπα ή κάθε μιά.
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ,
ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Σύντροφοι .
Στις τέσσερις άκρες του κόσμου, άπό τη Νέα Υόρκη ως τή Μόσχα και άπό τη Στοκχόλμη ως τό Μπουένος Αϊρες, στο στόμα τον προέδρου Μάο ή τον Πάπα, τον Φράνκο ή τον Μπρέζνιεφ, ή Ιδια έκκληση αντηχεί: «ΔΟΥΛΕΨΤΕ, ΔΟΥΛΕΨΤΕ και πάλι ΔΟΥΛΕΨΤΕ. ΔΟΥΛΕΨΤΕ γιά τήν πατρίδα για τον σοσιαλισμό, για τό καλό της ανθρωπότητας, για να αγοράσετε τό τελευταίο επαναστατικό προϊόν, άλλα προ πάντων ΔΟΥΛΕΨΤΕ.
0ι εξουσιαστές κάθε είδους, οι υπουργοί και οι καθηγητές, οί συνδικαλιστές και οι παπάδες, τα κομματικά, αφεντικά και ή αστυνομία, ενώθηκαν σέ μιά Ιερή Συμμαχία γιά νά πείσουν τις «μάζες» πόσο αναγκαία είναι ή εργασία, πόσο εξευγενίζει τον άνθρωπο κατ τον κάνει νά ξεχωρίζει άπό τά ζώα. Άλλα ό άνθρωπος —όπως ακριβώς και τα βόδια που πρέπει νά ευνουχιστούν γιά νά δουλέψουν καλά— δέν είναι πλασμένος γιά εργασία.
Ή φύση του τον ωθεί στην απόλαυση, στην ανάπτυξη κάθε είδος ελεύθερων δραστηριοτήτων πού υπακούουν μόνο στις επιθυμίες του καί στό πάθος του γιά ζωή και πού είναι οργανικά συνυφασμένες μέ τήν παραγωγή τών υλικών αντικειμένων πού ό ίδιος κρίνει απαραίτητα γιά τή διατήρηση και τον εμπλουτισμό της ζωής του. Απέναντι σ' αυτά, τί προσφέρει ή υπάρχουσα κοινωνία;
Τά κάτεργα της παραγωγής, τά νεκροταφεία της οικογενειακής αποτελμάτωσης, τούς γλοιώδικα χαμογελαστούς τόπους κατανάλωσης, πού άναλαμβάνουν νά τελέσουν τή θυσία μας στό βωμό τοϋ Κράτους και τοϋ Κεφαλαίου.
Ή αυτονομημένη σφαίρα της παραγωγής, τό θεμέλιο τοϋ όλου οικοδομήματος, είναι ή κοινή μοίρα και καταδίκη τών προλεταριοποιημένων ατόμων. Μέσα στήν παραγωγής ή ευχαρίστηση πού μπορεί κανείς νά αντλήσει άπό μιά δραστηριότητα δέν έχει καμιά σημασία, γιατί δέν μπορεί νά αποθηκευτεί, νά συσσωρευτεί, νά μετατραπεί σέ χρήμα και προνόμια γιά τον καπιταλιστή ή τον γραφειοκράτη. "Ή εργασία μας είναι καταναγκαστική εργασία, πού έχει πάρει τή μορφή τοϋ διαρκή εκβιασμού σέ βάρος τοϋ προλεταριοποιημένου άτομου: της μισθωτής εργασίας. ΚΑΘΕ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Ό χρόνος της εργασίας είναι τριπλά χαμένος γιά μας: Είναι χρόνος πού θά ευχαριστιόμασταν νά χρησιμοποιήσουμε στον έρωτα, στις πραγματικές επιθυμίες, στήν ελεύθερη δημιουργία. Είναι χρόνος σωματικής και ψυχικής φθοράς. Και, τέλος, καθορίζει τή μιζέρια τοϋ υπόλοιπου χρόνου τοϋ δήθεν «ελεύθερον», πού ορίζεται σάν χρόνος κατανάλωσης και επιδιόρθωσης τής ικανότητας γιά εργασία. Ή ολοκληρωτική υποταγή μας κατά τή διάρκεια της εργασίας σέ μιά εξουσία πού υπάρχει έξω άπό μας και εναντίον μας, έχει σαν συνέπεια τήν πλήρη αποξένωση από τήν σκοπιμότητα και τό προϊόν τής εργασίας μας.
Ή κατανάλωση είναι έμπρακτη επιβεβαίωση τής αποξενωμένης εργασίας και ταυτόχρονα μιά απαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν εξακολούθηση της. Μέσα στό σύστημα τής μισθωτής εργασίας, ό χρόνος πού χάνουμε όταν εργαζόμαστε, οί επιθυμίες πού πρέπει νά απαρνηθούμε, ανταλλάσσονται μέ τό χ ρ ή μ α. 'Αλλά τό χρήμα επιτρέπει μόνο τήν απόκτηση αντικειμένων εκείνο πού χάσαμε στήν εργασία που ποτέ δέν μάς επιστρέφεται.
Ή μιζέρια τής κατανάλωσης αντιστοιχεί στή μιζέρια τής εργασίας. Ή υπάρχουσα κοινωνία καταδικάζει τό άτομο νά άποκτηνώνεται σέ μιά ηλίθια δραστηριότητα, για νά αποκτήσει τα ασήμαντα ή άχρηστα αντικείμενα πού παρήγαγε και νά δικαιολογήσει έτσι τήν ϊδια τήν άποχτήνωσή του. Σήμερα ή μόνη ανάγκη πού μετράει, είναι ή ανάγκη διαιώνισης τοϋ συστήματος. Άπό κει καί πέρα, εφαρμόζεται ή επιστήμη τής δημιουργίας επίπλαστων αναγκών πού υποχρεώνει τούς ανθρώπους νά βαδίζουν στό ρυθμό τής εργασίας.
"Ετσι ό άνθρωπος μετατρέπεται σέ θεατή τών αναγκών του, τώρα πιά είναι οί ανθρώπινες ανάγκες πού ανταποκρίνεται στίς ανάγκες τοϋ παραγωγικού μηχανισμού καί όχι τό αντίστροφο. Τεράστιοι τομείς τής παραγωγής απασχολούνται μέ τήν παραγωγή του αχρείαστου (παρασιτικός «τριτογενής» τομέας, πολεμική βιομηχανία, παραγωγή κηροπηγίων γιά γεύματα σκύλων στό Κολωνάκι, κρατικές και κομματικές «υπηρεσίες», κ.λ,π.).
Ποτέ μιά ανθρώπινη κοινωνία δέν είχε στη διάθεση της τόσο εντυπωσιακά μέσα και ποτέ δέν τά χρησιμοποίησε μέ τόσο παράλογο καί απάνθρωπο τρόπο. Ποτέ δέν ήταν τόσο μεγάλο τό χάσμα ανάμεσα σ' αυτό πού μπορεί νά υπάρξει καί σ' αυτό πού πράγματι υπάρχει. Άλλα καί ποτέ ή άρνηση τής υπάρχουσας κοινωνίας δέν έτεινε νά είναι τόσο γενικευμένη.
Σήμερα γίνεται φανερό ότι ή Κοινωνική Επανάσταση μπορεί νά καταργήσει τήν κυριαρχία τής οικονομίας πάνω στή ζωή και νά υλοποιήσει άμεσα τήν άρχή «εργασία όχι, απόλαυση ναι», ξεκινώντας άπό τή ριζική εξάλειψη όλων τών παρασιτικών τομέων καί συγχωνεύοντας τήν επιθυμητή παραγωγή μέσα στό σύνολο τών ελεύθερων δραστηριοτήτων.
Σύντροφοι.
Στις τέσσερις άκρες τοϋ κόσμου, άπό τή Νέα Υόρκη ως τή Μόσχα καί άπό τή Στοκχόλμη ως τό Μπουένος "Αϊρες, ή Πρωτομαγιά είναι ήμερα αργίας, καταχωρημένη δίπλα στό Πάσχα καί τήν Ανάληψη σάν «γιορτή τής εργασίας» — δηλαδή γιορτή τής μισθωτής σκλαβιάς. Ακολουθώντας τό παράδειγμα τοϋ Χίτλερ, τοϋ Πεταίν και τοϋ Φράνκο, οί περισσότερες κυβερνήσεις τή μετέτρεψαν σέ επίσημη αργία (καί ή κυβέρνηση τοϋ Παπαδόπουλου δέν αποτέλεσε εξαίρεση). Στίς Δυτικές χώρες ή Πρωτομαγιά γιορτάζεται μέ συγκεντρώσεις — τελετουργίες καί πορείες — λιτανείες, όπου τά πάντα είναι αυστηρά προκαθορισμένα μιά καί ή υποταγή τής πειθήνιας ανθρώπινης μάζας είναι δεδομένη.
Στίς χώρες τοϋ κρατικού καπιταλισμού (Ρωσία, Κίνα, Κούβα κλπ..), οί γραφειοκράτες ιδιοκτήτες τοϋ προλεταριάτου δέν διστάζουν νά οργανώνουν επιβλητικές στρατιωτικές παρελάσεις καί νά παρουσιάζουν τίς τελειότερες μηχανές θανάτου.
Ή Πρωτομαγιά δέν ήταν πάντοτε μιά τέτοια θλιβερή μασκαράτα καί θριαμβολογία τών κάθε λογής εξουσιαστών. "Εχοντας ξεκινήσει στά τέλη τοϋ περασμένου αιώνα σάν διαμαρτυρία γιά τήν έκτέλεσή πέντε αναρχικών εργατών ατό Σικάγο, μετατράπηκε άπό τούς εργάτες όλων τών χωρών σέ ήμερα επιβεβαίωσης τής διεθνούς ταξικής τους αλληλεγγύης καί σέ γενική δοκιμή τοϋ πολέμου εναντίον τών καταπιεστών καί εκμεταλλευτών τους. Έπί πολλές δεκαετίες οί λακέδες τοϋ Κράτους καί τοϋ Κεφαλαίου ζούσαν μέ τον εφιάλτη της.
Στό πλησίασμα της έκριναν αναγκαίο νά κινητοποιήσουν όλες τίς δυνάμεις καταστολής, τούς χαφιέδες καί τις φυλακές τους, τά ξίφη καί τά πολυβόλα τους, γιά νά δαμάσουν αυτή τήν πρόκληση εναντίον τής υπάρχουσας Κοινωνίας. Ή ήττα τών εργατικών επαναστάσεων στίς αρχές τον αιώνα μας επέτρεψε όμως στο Κεφάλαιο νά αφομοιώσει τήν Πρωτομαγιά, πού έτσι μετατράπηκε σέ τελετουργική κατανάλωση λίγης εκτόνωσης: τήν επομένη ήμερα οί εργάτες μπορούν νά χτυπήσουν κάρτα στό εργοστάσιο τους καί νά εργαστούν μέ νέες δυνάμεις!
Σύντροφοι. ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΖΟΥΜΕ!
Όμάδα αναρχικών εργαζομένων
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ,
ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Σύντροφοι .
Στις τέσσερις άκρες του κόσμου, άπό τη Νέα Υόρκη ως τή Μόσχα και άπό τη Στοκχόλμη ως τό Μπουένος Αϊρες, στο στόμα τον προέδρου Μάο ή τον Πάπα, τον Φράνκο ή τον Μπρέζνιεφ, ή Ιδια έκκληση αντηχεί: «ΔΟΥΛΕΨΤΕ, ΔΟΥΛΕΨΤΕ και πάλι ΔΟΥΛΕΨΤΕ. ΔΟΥΛΕΨΤΕ γιά τήν πατρίδα για τον σοσιαλισμό, για τό καλό της ανθρωπότητας, για να αγοράσετε τό τελευταίο επαναστατικό προϊόν, άλλα προ πάντων ΔΟΥΛΕΨΤΕ.
0ι εξουσιαστές κάθε είδους, οι υπουργοί και οι καθηγητές, οί συνδικαλιστές και οι παπάδες, τα κομματικά, αφεντικά και ή αστυνομία, ενώθηκαν σέ μιά Ιερή Συμμαχία γιά νά πείσουν τις «μάζες» πόσο αναγκαία είναι ή εργασία, πόσο εξευγενίζει τον άνθρωπο κατ τον κάνει νά ξεχωρίζει άπό τά ζώα. Άλλα ό άνθρωπος —όπως ακριβώς και τα βόδια που πρέπει νά ευνουχιστούν γιά νά δουλέψουν καλά— δέν είναι πλασμένος γιά εργασία.
Ή φύση του τον ωθεί στην απόλαυση, στην ανάπτυξη κάθε είδος ελεύθερων δραστηριοτήτων πού υπακούουν μόνο στις επιθυμίες του καί στό πάθος του γιά ζωή και πού είναι οργανικά συνυφασμένες μέ τήν παραγωγή τών υλικών αντικειμένων πού ό ίδιος κρίνει απαραίτητα γιά τή διατήρηση και τον εμπλουτισμό της ζωής του. Απέναντι σ' αυτά, τί προσφέρει ή υπάρχουσα κοινωνία;
Τά κάτεργα της παραγωγής, τά νεκροταφεία της οικογενειακής αποτελμάτωσης, τούς γλοιώδικα χαμογελαστούς τόπους κατανάλωσης, πού άναλαμβάνουν νά τελέσουν τή θυσία μας στό βωμό τοϋ Κράτους και τοϋ Κεφαλαίου.
Ή αυτονομημένη σφαίρα της παραγωγής, τό θεμέλιο τοϋ όλου οικοδομήματος, είναι ή κοινή μοίρα και καταδίκη τών προλεταριοποιημένων ατόμων. Μέσα στήν παραγωγής ή ευχαρίστηση πού μπορεί κανείς νά αντλήσει άπό μιά δραστηριότητα δέν έχει καμιά σημασία, γιατί δέν μπορεί νά αποθηκευτεί, νά συσσωρευτεί, νά μετατραπεί σέ χρήμα και προνόμια γιά τον καπιταλιστή ή τον γραφειοκράτη. "Ή εργασία μας είναι καταναγκαστική εργασία, πού έχει πάρει τή μορφή τοϋ διαρκή εκβιασμού σέ βάρος τοϋ προλεταριοποιημένου άτομου: της μισθωτής εργασίας. ΚΑΘΕ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Ό χρόνος της εργασίας είναι τριπλά χαμένος γιά μας: Είναι χρόνος πού θά ευχαριστιόμασταν νά χρησιμοποιήσουμε στον έρωτα, στις πραγματικές επιθυμίες, στήν ελεύθερη δημιουργία. Είναι χρόνος σωματικής και ψυχικής φθοράς. Και, τέλος, καθορίζει τή μιζέρια τοϋ υπόλοιπου χρόνου τοϋ δήθεν «ελεύθερον», πού ορίζεται σάν χρόνος κατανάλωσης και επιδιόρθωσης τής ικανότητας γιά εργασία. Ή ολοκληρωτική υποταγή μας κατά τή διάρκεια της εργασίας σέ μιά εξουσία πού υπάρχει έξω άπό μας και εναντίον μας, έχει σαν συνέπεια τήν πλήρη αποξένωση από τήν σκοπιμότητα και τό προϊόν τής εργασίας μας.
Ή κατανάλωση είναι έμπρακτη επιβεβαίωση τής αποξενωμένης εργασίας και ταυτόχρονα μιά απαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν εξακολούθηση της. Μέσα στό σύστημα τής μισθωτής εργασίας, ό χρόνος πού χάνουμε όταν εργαζόμαστε, οί επιθυμίες πού πρέπει νά απαρνηθούμε, ανταλλάσσονται μέ τό χ ρ ή μ α. 'Αλλά τό χρήμα επιτρέπει μόνο τήν απόκτηση αντικειμένων εκείνο πού χάσαμε στήν εργασία που ποτέ δέν μάς επιστρέφεται.
Ή μιζέρια τής κατανάλωσης αντιστοιχεί στή μιζέρια τής εργασίας. Ή υπάρχουσα κοινωνία καταδικάζει τό άτομο νά άποκτηνώνεται σέ μιά ηλίθια δραστηριότητα, για νά αποκτήσει τα ασήμαντα ή άχρηστα αντικείμενα πού παρήγαγε και νά δικαιολογήσει έτσι τήν ϊδια τήν άποχτήνωσή του. Σήμερα ή μόνη ανάγκη πού μετράει, είναι ή ανάγκη διαιώνισης τοϋ συστήματος. Άπό κει καί πέρα, εφαρμόζεται ή επιστήμη τής δημιουργίας επίπλαστων αναγκών πού υποχρεώνει τούς ανθρώπους νά βαδίζουν στό ρυθμό τής εργασίας.
"Ετσι ό άνθρωπος μετατρέπεται σέ θεατή τών αναγκών του, τώρα πιά είναι οί ανθρώπινες ανάγκες πού ανταποκρίνεται στίς ανάγκες τοϋ παραγωγικού μηχανισμού καί όχι τό αντίστροφο. Τεράστιοι τομείς τής παραγωγής απασχολούνται μέ τήν παραγωγή του αχρείαστου (παρασιτικός «τριτογενής» τομέας, πολεμική βιομηχανία, παραγωγή κηροπηγίων γιά γεύματα σκύλων στό Κολωνάκι, κρατικές και κομματικές «υπηρεσίες», κ.λ,π.).
Ποτέ μιά ανθρώπινη κοινωνία δέν είχε στη διάθεση της τόσο εντυπωσιακά μέσα και ποτέ δέν τά χρησιμοποίησε μέ τόσο παράλογο καί απάνθρωπο τρόπο. Ποτέ δέν ήταν τόσο μεγάλο τό χάσμα ανάμεσα σ' αυτό πού μπορεί νά υπάρξει καί σ' αυτό πού πράγματι υπάρχει. Άλλα καί ποτέ ή άρνηση τής υπάρχουσας κοινωνίας δέν έτεινε νά είναι τόσο γενικευμένη.
Σήμερα γίνεται φανερό ότι ή Κοινωνική Επανάσταση μπορεί νά καταργήσει τήν κυριαρχία τής οικονομίας πάνω στή ζωή και νά υλοποιήσει άμεσα τήν άρχή «εργασία όχι, απόλαυση ναι», ξεκινώντας άπό τή ριζική εξάλειψη όλων τών παρασιτικών τομέων καί συγχωνεύοντας τήν επιθυμητή παραγωγή μέσα στό σύνολο τών ελεύθερων δραστηριοτήτων.
Σύντροφοι.
Στις τέσσερις άκρες τοϋ κόσμου, άπό τή Νέα Υόρκη ως τή Μόσχα καί άπό τή Στοκχόλμη ως τό Μπουένος "Αϊρες, ή Πρωτομαγιά είναι ήμερα αργίας, καταχωρημένη δίπλα στό Πάσχα καί τήν Ανάληψη σάν «γιορτή τής εργασίας» — δηλαδή γιορτή τής μισθωτής σκλαβιάς. Ακολουθώντας τό παράδειγμα τοϋ Χίτλερ, τοϋ Πεταίν και τοϋ Φράνκο, οί περισσότερες κυβερνήσεις τή μετέτρεψαν σέ επίσημη αργία (καί ή κυβέρνηση τοϋ Παπαδόπουλου δέν αποτέλεσε εξαίρεση). Στίς Δυτικές χώρες ή Πρωτομαγιά γιορτάζεται μέ συγκεντρώσεις — τελετουργίες καί πορείες — λιτανείες, όπου τά πάντα είναι αυστηρά προκαθορισμένα μιά καί ή υποταγή τής πειθήνιας ανθρώπινης μάζας είναι δεδομένη.
Στίς χώρες τοϋ κρατικού καπιταλισμού (Ρωσία, Κίνα, Κούβα κλπ..), οί γραφειοκράτες ιδιοκτήτες τοϋ προλεταριάτου δέν διστάζουν νά οργανώνουν επιβλητικές στρατιωτικές παρελάσεις καί νά παρουσιάζουν τίς τελειότερες μηχανές θανάτου.
Ή Πρωτομαγιά δέν ήταν πάντοτε μιά τέτοια θλιβερή μασκαράτα καί θριαμβολογία τών κάθε λογής εξουσιαστών. "Εχοντας ξεκινήσει στά τέλη τοϋ περασμένου αιώνα σάν διαμαρτυρία γιά τήν έκτέλεσή πέντε αναρχικών εργατών ατό Σικάγο, μετατράπηκε άπό τούς εργάτες όλων τών χωρών σέ ήμερα επιβεβαίωσης τής διεθνούς ταξικής τους αλληλεγγύης καί σέ γενική δοκιμή τοϋ πολέμου εναντίον τών καταπιεστών καί εκμεταλλευτών τους. Έπί πολλές δεκαετίες οί λακέδες τοϋ Κράτους καί τοϋ Κεφαλαίου ζούσαν μέ τον εφιάλτη της.
Στό πλησίασμα της έκριναν αναγκαίο νά κινητοποιήσουν όλες τίς δυνάμεις καταστολής, τούς χαφιέδες καί τις φυλακές τους, τά ξίφη καί τά πολυβόλα τους, γιά νά δαμάσουν αυτή τήν πρόκληση εναντίον τής υπάρχουσας Κοινωνίας. Ή ήττα τών εργατικών επαναστάσεων στίς αρχές τον αιώνα μας επέτρεψε όμως στο Κεφάλαιο νά αφομοιώσει τήν Πρωτομαγιά, πού έτσι μετατράπηκε σέ τελετουργική κατανάλωση λίγης εκτόνωσης: τήν επομένη ήμερα οί εργάτες μπορούν νά χτυπήσουν κάρτα στό εργοστάσιο τους καί νά εργαστούν μέ νέες δυνάμεις!
Σύντροφοι. ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΖΟΥΜΕ!
Όμάδα αναρχικών εργαζομένων
ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ
δημοσιεύτηκε April 30, 2010 από anonymous
Γ. ΜΕΡΙΖΙΩΤΗΣ
ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Σήμερα στίς 12 μέ 1 τό μεσημέρι, ανάμεσα στά Χαφτεία καί τό Πολυτεχνείο, ή αστυνομία χτύπησε μέ τεθωρακισμένα κι εκατοντάδες άστννομικούς μέ κράνη τήν «ομάδα αναρχικών εργαζομένων», πού ξεκινώντας άπό τήν όδό Τοσίτσα καί κρατώντας πανώ μέ τό σύνθημα: «πρωτομαγιά: ήμερα τών εργατών, ήμερα εναντίον τής μισθωτής εργασίας» καί άλλα, άρχισε μιά πορεία προς τό κέντρο τής Αθήνας.
Δέν ζητήσαμε καί δέν πρόκειται νά ζητήσουμε ποτέ άπό κανέναν τήν άδεια, γιά νά καθορίσουμε τό χρόνο καί τό χώρο όπου θα εκφραστούμε καί θά ζήσουμε.
Απέναντι στήν κρατική βία αντιτάξαμε τήν αυτοάμυνα μας. Οί δολοφόνοι τοϋ Νοέμβρη χτύπησαν μέ πρωτοφανή αγριότητα όσους συμμετείχαν στήν πορεία καί όσους συμπαραστάθηκαν στήν αντίσταση τους.
Ζητάμε τήν συμπαράσταση όλων τών εργαζομένων κι όλων τών ελεύθερων ανθρώπων για κείνους πού αιμόφυρτοι σύρθηκαν στίς κλούβες καί κρατούνται σέ άγνωστο τόπο καί κάτω άπόάγνωστες συνθήκες.
ώρα 3,30 — 1 τον Μάη
Έξι μήνες
δημοσιεύτηκε April 30, 2010 από Γ. ΜΕΡΙΖΙΩΤΗΣ
Έξι μήνες από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μεσουρανούσης της χούντας του Ιωαννίδη οι σύντροφοι τολμάνε και κάνουν συγκέντρωση δίπλα στο Πολυτεχνείο. ΣΣημαντικό ντοκουμέντο. Φόρος τιμής στους πρωτεργάτες. Σημαντικό ντοκουμέντο. Φόρος τιμής στους πρωτεργάτες.
(ο υποφαινόμενος ήταν 13 χρονών)
(ο υποφαινόμενος ήταν 13 χρονών)
καποιο λάθος κάνετε
δημοσιεύτηκε May 3, 2010 από anonymous
η αφίσα αυτή είναι του 1975 κι όχι του 1974