ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ
δημοσιεύτηκε February 10, 2010
από anonymous
τροποποιήθηκε February 10, 2010
Το να είναι κανείς γεμάτος ελπίδα σε δύσκολους καιρούς δεν είναι απλώς κάτι ανόητα ρομαντικό. Βασίζεται στο γεγονός ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι μόνο μια ιστορία σκληρότητας, αλλά και συμπόνιας, θυσίας, θάρρους, καλοσύνης.
Αυτό που επιλέγουμε να τονίσουμε από αυτό το πολύπλοκο κουβάρι της ιστορίας θα καθορίσει τις ζωές μας. Αν βλέπουμε μόνο το χειρότερο, θα καταστρέψει την ικανότητά μας να κάνουμε κάτι.
Αν θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές και εκείνους τους τόπους -και υπάρχουν τόσοι πολλοί- όπου οι άνθρωποι έχουν συμπεριφερθεί θαυμάσια, αυτό θα μας δίνει ενέργεια για δράση και, τουλάχιστον, τη δυνατότητα να στρέψουμε τη σβούρα του κόσμου σε διαφορετική κατεύθυνση.
Και αν δράσουμε, έστω και σε μικρή κλίμακα, δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποιο μεγάλο ουτοπικό μέλλον. Το μέλλον είναι μια άπειρη διαδοχή από παρόντα, και το να ζούμε τώρα όπως πιστεύουμε ότι πρέπει να ζουν τα ανθρώπινα όντα, σε πείσμα όλου του κακού που μας περιστοιχίζει, είναι ήδη μια υπέροχη νίκη.
Χάουαρντ Ζιν
http://kibi-blog.blogspot.com/
.
δημοσιεύτηκε February 10, 2010 από anonymous
Έχεις την ευκαιρία να γραφτείς στην παγκόσμια ιστορία. Και θα σου το εξηγήσω: Όλες αυτές οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο γνωρίζουν ξαφνικά τη δημοκρατία κι αρχίζουν να εξελίσσονται. Η δημοκρατία είναι αμερικανική εφεύρεση και μόνο εμείς θα έπρεπε να την εκμεταλλευόμαστε.
Θα έπρεπε να χρεώνουμε για τα δικαιώματα. Θα έπρεπε να τη νοικιάζουμε. Μέχρι να βρεθεί τρόπος γι’ αυτό, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εξελίξουμε αυτές τις χώρες προς όφελός μας.
Γιατί να αφήσουμε κάποιον άλλον να βγάλει κέρδος από αυτό; Κοίτα να δεις, στη δεκαετία του ’80 αυτή η τεχνική ήταν πολύ δημοφιλής: αγόραζες με ομολογίες μια εταιρεία που ήταν τελείως σκατά και επιτάχυνες την εξέλιξή της για να ξεπληρώσεις τις ομολογίες. Αυτό κάναμε και συνεχίσαμε να κάνουμε ώσπου δεν υπήρχαν πια τόσο σκατά εταιρείες.
Τότες σκεφτήκαμε: Και γιατί να περιοριστούμε σε εταιρείες; Γιατί να μη μαζέψουμε μερικές χώρες που είναι τελείως σκατά, να τις σουλουπώσουμε και να τις πουλήσουμε με τεράστιο κέρδος; Ένα σου λέω: υπάρχουν πάρα πολύ κακομούτσουνοι που χρειάζονται λίφτινγκ. Και τώρα πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου αν έχεις κότσια για να παίξεις αυτό το παιχνίδι. Έχεις τα κότσια για να γραφείς στην ιστορία; Είσαι αρκετά άντρας για να αρπάξεις την ευκαιρία από τα μαλλιά;
Πο Μπρόνσον, «Οι κανονιέρηδες»