Το απόγευμα, κατά τις 5.00, πήγαμε στα Καλύβια, ξέροντας ότι κάπου εκεί υπάρχει φωτιά, με σκοπό να βοηθήσουμε - και έχοντας κουραστεί να ακούμε τι γίνεται σε όλη την Ελλάδα και να μην κάνουμε κάτι. Στο 37ο χλμ της Λεωφόρου προς το Λαύριο, ακριβώς πριν τη διασταύρωση προς Πέτα (χωριό μετά τα Καλύβια), σταματήσαμε στο σημείο που είδαμε συνεργεία της τηλεόρασης, κι αφού ήδη είχαμε δει φωτιές στα βουνά εκατέρωθεν του δρόμου. Στην αρχή, κανείς δεν μπορούσε να μας πει αν κάπου οργανώνονται εθελοντικές ομάδες για βοήθεια. Τυχαία, είδαμε ένα παλικάρι, με μουτζούρες στα χέρια, που είχε μόλις κατέβει από το διπλανό βουνό. Τον ρωτήσαμε, μας είπε ότι υπάρχει κόσμος επάνω και ναι, να πάμε για βοήθεια.

 

Ανεβήκαμε την πλαγιά (μαζί με πέντε ακόμα παιδιά, που είχαν προηγουμένως πάει στη φωτιά του Υμηττού), που η μισή ήταν ήδη καμμένη και μετά από 10 λεπτά είδαμε εθελοντές και πυροσβέστες σε ένα χωματόδρομο να σβήνουν τη φωτιά που έκαιγε πουρνάρια και χαμηλά πεύκα... Το επόμενο βουνό καιγόταν επίσης, ολόκληρο, και τα πυροσβεστικά αεροπλάνα έκαναν σποραδικές ρίψεις στην πλευρά που δεν βλέπαμε εμείς (πίσω, προς Λαγονήσι).

 

Μετά από λίγο, το νερό του πυροσβεστικού τελείωσε, έφυγε για να πάει να γεμίσει και μείναμε 10-12 άτομα να παλεύουμε να μην επεκταθεί η φωτιά. Πρακτικά, αυτό σήμαινε ότι κάποιος με αλυσοπρίονο έκοβε χαμηλά κλαδιά και οι υπόλοιπο τα απομακρύναμε, σβήναμε με κλαδιά όπου έβγαινε φλόγα, δυο πιο προνοητικοί που είχαν φέρει φτυάρι (γιατί το πυροσβεστικό όχημα δεν είχε ούτε για δείγμα!)  έριχναν χώμα από τα άκαφτα στα καμμένα για να σβήνουν τυχόν φλόγες.

 

Δεν υπήρχε ωστόσο, τίποτα να κάνουμε για να σταματήσουμε τη φωτιά όταν έκαιγε πουρνάρια ή χαμηλά πεύκα που λαμπάδιαζαν σχεδόν αμέσως. Οταν γύρισε το πυροσβεστικό όχημα, κι αφού είχαμε λίγο ρισκάρει προσπαθώντας να σβήσουμε τη φωτιά κοντά μας που προχωρούσε,  ήταν θέμα λεπτών να σβηστεί η φωτιά που πλησίαζε το χωματόδρομο όπου βρισκόμασταν. Αν τον περνούσε, θα έφτανε ως το δρόμο.Σημείωση: με λίγη καλή θέληση, άνθρωποι τελείως διαφορετικοί μπορούν να συνεργαστούν και να αποτρέπουν ο ένας τον άλλο από επικίνδυνα ρίσκα.

 

Οταν ήρθε το πυροσβεστικό όχημα με 2,5 τόνους νερός και σβήστηκαν οι κοντινές εστίες, αποφασίσαμε να περάσουμε στην πίσω πλευρά του λόφου και κατόπιν να περάσουμε στο επόμενο βουνό. Κάποια στιγμή, μας βοήθησε και μικρότερο πυροσβεστικό όχημα (με 500 λίτρα νερό, δεν έφτανε για τίποτα). Εκεί ήταν που χρειαστήκαμε ακόμη περισσότερο οι εθελοντές (γι' αυτό έγραψα κι αυτό

): χρειάζομασταν και οι 12-15 που ήμασταν για να τραβήξουμε τη μάνικα μέσα από τα καμμένα που σβήναμε και να προχωράμε. Απλώσαμε 19 "καλαμάτες" (μικρές μάνικες) σε μήκος 380 μέτρων και σχεδόν σβήσαμε και τις δυο πλαγιές. Και γράφω σχεδόν, γιατί η μάνικα τελείωσε, και μετά από λίγο και το νερό, όταν πια κοντεύαμε να φτάσουμε στην επόμενη κορφή. Μια απίστευτα κουραστική διαδικασία, αφού οι μάνικες είναι βαριές, οι κινήσεις πρέπει στο δύσκολο έδαφος να είναι γρήγορες, η συνεννόηση γίνεται με φωνές.

 

Αφού σώθηκε το νερό, και είχε ήδη βραδιάσει (είχε πάει 10 η ώρα), τελικά φύγαμε, κατεβαίνοντας την ίδια πλαγιά. Πιστεύαμε ότι κάτι είχαμε κάνει, αλλά φεύγοντας είδαμε τι συνέβαινε στις πίσω πλευρές. Τώρα μαθαίνω ότι η φωτιά πλησιάζει στα Καλύβια, και τα απειλεί... Παρ' όλα αυτά, πιστεύω πως βοηθήσαμε, αλλιώς η φωτιά θα είχε φτάσει στο δρόμο.

 

Μακάρι να ήταν πολύ περισσότεροι εθελοντές δίπλα στους πυροσβέστες, παντού...

 

Μερικά πράγματα ακομα:

 

- Η φωτιά έκαιγε πλαγιές όπου υπήρχαν δρόμοι που είχε διανοίξει η ΔΕΗ για να εγκαταστήσει πυλώνες (κάτω από τρεις τέτοιους πυλώνες υπερηψηλής τάσης σβήναμε φωτιές). Οι πυροσβέστες (που είχαν έρθει από τη Δάφνη και την Καλλιθέα) δεν είχαν ιδέα πώς να φτάσουν σε αυτούς τους δρόμους. Αν ήξεραν, θα ήταν απείρως ευκολότερο και γρηγορότερο να σβηστούν οι φωτιές... ΣΗμειωτέον, πως ο αέρας ήταν "ευνοϊκός", με τη έννοια ότι η φωτιά σερνόταν, δεν προχωρούσε με τον αέρα, αλλά καίγοντας χαμηλή βλάστηση (πουρνάρια κια χαμηλά πεύκα)

 

- Κάποιος ρώτησε τι γίνεται με τa GPS που είχαν δοθεί στην Πυροσβεστική στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μας είπαν πως δεν λειτουργούσαν...

 

- Ο κόσμος που ήμασταν μαζί, ήταν από μάλλον εύπορους (το λέω λόγω της μάρκας αυτοκινήτου που είδαμε), μέχρι ελάχιστοι (2-3) κάτοικοι κοντινών οικισμών. Οι περισσότεροι ήμασταν από Αθήνα...

 

- Επειδή όλα αυτά θα συνεχίσουν και αύριο, μάλλον δεν θα πάω σε τυχόν συγκέντρωση. Ας τ' αφήσουμε για μεθαύριο, για μια βδομάδα μετά.

 

- Εν τέλει, είδα με τα μάτια μου την έλλειψη μέσων της πυροσβεστικής.  Δυο οχήματα παλεύαν χωρίς συνεννόηση μεταξύ τους (καλά καλά, ασύρματους δεν είχαν), δεν υπήρχε σχέδιο, δεν υπήρχαν αρκετοί πυροσβέστες να μπουν στη μάχη. ΓΙ' αυτό ξαναλέω, ευτυχώς που ήμασταν εκεί....

 

Συγχωρέστε μου τυχόν ασυνταξίες και ασάφειες. Ραντεβού αύριο, γιατί αυτό το πράγμα δεν φαίνεται να τελειώνει.