Happy birthday, dear NATO…

Η πολεμοκάπηλη φιέστα για τα εξηντάχρονα του ΝΑΤΟ γιορτάστηκε όπως ακριβώς έπρεπε. Δηλαδή, όχι εν μέσω επευφημιών, αλλά με διαδηλώσεις, συγκρούσεις, δακρυγόνα και φωτιές… Αν και την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο (Δευτέρα 6 Απριλίου) οι εντυπώσεις είναι ακόμα πολύ νωπές και η εμπειρία που αποκομίσαμε από τη διεθνή αντινατοϊκή διαδήλωση δεν έχει ακόμα κατασταλάξει, η γενική πολιτική αίσθηση είναι ότι οι διαδηλωτές-ριες πέτυχαν τον κεντρικό στόχο τους και μετέτρεψαν την 4^η Απρίλη 2009 σε αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να είναι: Μια μέρα ντροπής, μια μέρα μνήμης για τα εκατομμύρια θύματα του αμερικάνικου και δυτικοευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Επιχειρώντας να επικεντρωθούμε στα βασικότερα σημεία της εμπειρίας του Στρασβούργου (με τον κίνδυνο πάντοτε να παραλείψουμε σημαντικές πτυχές των γεγονότων), πρέπει οπωσδήποτε να σταθούμε:

Πρώτον, στην ουσιαστική απαγόρευση των αντινατοϊκών κινητοποιήσεων. Ο Λουδοβίκος Σαρκοζί είχε δηλώσει ότι δεν ήθελε να δει ούτε ένα διαδηλωτή μέσα στην πόλη του Στρασβούργου, και οι αστυνομίες της Γαλλίας και της Γερμανίας έσπευσαν να εφαρμόσουν την αυτοκρατορική επιθυμία. Είκοσι πέντε χιλιάδες αστυνομικοί και στρατιώτες από τη Γαλλία και τη Γερμανία επιστρατεύτηκαν για την προστασία της φιέστας, το κέντρο του Στρασβούργου αποκλείστηκε με αστυνομικά οδοφράγματα και επιτρεπόταν η πρόσβαση μόνο σε όσους είχαν ειδική διαπίστευση, η διαδήλωση της 4^ης Απριλίου εξοβελίστηκε σε ένα νησάκι χιλιόμετρα έξω από το κέντρο του Στρασβούργου, στους διαδηλωτές απαγορεύτηκε η πορεία σε κατοικημένες περιοχές και επιτράπηκε μόνο μια διαδρομή μέσα στα όρια του νησιού, τις μέρες που προηγήθηκαν τα ΜΑΤ αντιμετώπισαν με δακρυγόνα και συλλήψεις οποιαδήποτε πορεία δεν είχε την άδεια της αστυνομίας.

Δεύτερον, στη βίαιη καταστολή από την αστυνομία της διαδήλωσης της 4^ης Απριλίου. Οι αστυνομίες της Γαλλίας και της Γερμανίας απαγόρευσαν τελικά ακόμα και όσα είχαν επιτρέψει, δεν τήρησαν ακόμα και όσα είχαν συμφωνήσει. Περίπου 10.000 γερμανοί διαδηλωτές αποκλείστηκαν από τα γερμανικά ΜΑΤ και δεν πέρασαν ποτέ τη Γέφυρα της Ευρώπης, που ενώνει το Στρασβούργο με τη γερμανική πόλη Κίελ. Οι διαδηλωτές-ριες που συμμετείχαμε στο μπλόκο του ακτιβίστικου ριζοσπαστικού συνασπισμού BLΟCK NATO (από τους πολύ λίγους που κατάφεραν να διαδηλώσουν στο κέντρο της πόλης) αποκλείστηκαν επίσης από τη γαλλική αστυνομία και δεν έφτασαν ποτέ στο χώρο της διαδήλωσης. Ο κύριος κορμός της διαδήλωσης δέχτηκε βροχή δακρυγόνων από τα ελικόπτερα της γαλλικής αστυνομίας και τα CRS (γαλλικά ΜΑΤ) με αποτέλεσμα τελικά να μην ακολουθήσει ακόμα και τη διαδρομή που είχε καθορίσει η αστυνομία. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε αρκετές περιπτώσεις η αστυνομία παγίδευε τη διαδήλωση υποδεικνύοντας υποτιθέμενες ελεύθερες κατευθύνσεις που εντέλει αποδεικνύονταν αποκλεισμένες από τα CRS. Με το που πλησίαζαν αστυνομικά μπλόκα, οι διαδηλωτές δέχονταν νέο μπαράζ δακρυγόνων. Πρέπει να σημειώσουμε ότι όλη την ημέρα τα CRS έριξαν τόνους δακρυγόνων και δεκάδες πλαστικές σφαίρες θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές των διαδηλωτών.

Τρίτον, στη μαζική παρουσία των αντινατοϊκών διαδηλωτών και το αγωνιστικό σθένος που επέδειξαν. Αν και η διαδήλωση ποτέ δεν αναπτύχθηκε σε πλήρη έκταση και ήταν χιλιάδες αυτοί που εγκλοβίστηκαν στα αστυνομικά μπλόκα, μπορούμε να κάνουμε λόγο για μια πολύ μεγάλη κινητοποίηση που μπορεί να έφτασε ακόμα και τις 30.000. Το νούμερο είναι σημαντικό αν σκεφτούμε ότι στη Δυτική Ευρώπη το ΝΑΤΟ θεωρείται πιο «δύσκολο» θέμα για τα κινήματα και την Αριστερά και οι αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις συγκεντρώνουν μικρότερες δυνάμεις από τις αντίστοιχες που γίνονται, π.χ. για τους G8. Όλες αυτές οι χιλιάδες διαδηλωτών-ριών αψήφησαν το κλίμα τρόμου που είχε δημιουργηθεί τις προηγούμενες μέρες και δεν λύγισαν από την αστυνομική βία δείχνοντας τη δύναμη και το πολιτικό βάθος του διεθνούς αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

Κλείνοντας αυτό το σύντομο σημείωμα, θα πρέπει να αναφερθούμε και στο ζήτημα της βίας με σαφή και ξεκάθαρο τρόπο. Στο Στρασβούργο, τη σύγκρουση την προκάλεσε η αστυνομία απαγορεύοντας ουσιαστικά τη διαδήλωση και προβοκάροντας συνεχώς τους διαδηλωτές. Το κίνημα είχε κάθε δικαίωμα να αντισταθεί σε αυτή την απαγόρευση και να διεκδικήσει το δικαίωμά του να διαδηλώσει ελεύθερα χρησιμοποιώντας όλα τα αναγκαία μέσα. Οι όποιες άστοχες επιθέσεις σε κτίρια δεν πρέπει να θολώσουν αυτή τη γενική εικόνα. Και ούτε πρέπει να μας κάνουν να παραβλέψουμε ότι η γαλλική και γερμανική Αριστερά δεν έκαναν όλα όσα έπρεπε ενάντια στις αστυνομικές απαγορεύσεις.