Το οικόπεδο ήταν ιδιοκτησίας του αρχαιολόγου Σλήμαν που με το θάνατό του πέρασε σαν κληρονομιά στην ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου.

Αργότερα –το 1917- ένα μέρος της οικοδομήθηκε για να δοθεί στέγη σε αναπήρους πολέμου του 1912. ο υπόλοιπο παρέμεινε άχτιστο σαν «αλάνα» στην οποία έπαιζαν οι παπούδες μας και οι γονείς μας. 

Τη δεκαετία του ’80 (επι δημαρχείας Μπέη) ο Δήμος Αθηναίων το φυτεύει, βάζει παγκάκια, φωτισμό κλπ και γενικά το διαμορφώνει σε σύγχρονο χώρο αναψυχής. Αυτά γίνονται χωρίς να μεταβληθεί το ιδιοκτησιακό του καθεστώς. Δηλαδή το Δημόσιο παραμένει ο ιδιοκτήτης του αλλά το φροντίζει ο Δήμος Αθηναίων.

Αυτό το καθεστώς συνεχίζεται αδιατάρακτα μέχρι σήμερα και υπάρχουν όλα τα δημόσια έγγραφα που το πιστοποιούν.

Η ιστορία αρχίζει πριν μερικά χρόνια όταν εμφανίζονται στην περιοχή κάποιοι περίεργοι τύποι που αρχίζουν να το μετράνε κλπ. Στους γείτονες που έσπευσαν περίεργοι για το τι κάνουν εκεί, δίνεται προφορικά η απάντηση ότι είναι εκπρόσωποι «των ιδιοκτητών» και σκοπεύουν να οικοδομήσουν. Οταν τους ζητούνται έγγραφα που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς τους, τα μαζεύουν και εξαφανίζονται.

Λίγο καιρό αργότερα το σκηνικό επαναλαμβάνεται, μόνο που τώρα ως επίδοξοι ιδιοκτήτες εμφανίζονται οι εκπρόσωποι κάποιου εργολάβου, οι οποίοι όταν τους ζητούνται έγγραφα, εμφανίζουν κάποιο πρόσφατο συμβόλαιο αγοροπωλησίας, στο οποίο η εταιρεία τους εμφανίζεται ως αγοραστής και σαν πωλητές κάποιοι άγνωστοι. Σε αυτό το συμβόλαιο δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό «ιστορικό» του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του πάρκου – οικοπέδου. Δηλαδή δεν εξηγείται πως ο πωλητής βρέθηκε να το έχει στην ιδιοκτησία του. (Λέγεται ότι αναφέρει ότι: «εκεί έβοσκε τα πρόβατά του ο παππούς μας» και άλλα ευτράπελα).

Προφανώς πρόκειται για μια κλασσική στη μεθόδευσή της ιστορία καταπάτησης δημόσιας έκτασης. Δηλαδή ο καταπατητής βρίσκει κάποιον αχυράνθρωπο, με τον οποίο συντάσσει κάποιο συμβόλαιο τάχα μου μεταξύ τους αγοροπωλησίας, προκειμένου ο καταπατητής να έχει στα χέρια του κάποιο έγγραφο, έστω και σαθρό, που θα χρησιμοποιήσει σαν «μαγιά» και το οποίο φροντίζει σιγά-σιγά να το εμπλουτίσει και με άλλα όμοια ή διαφορετικά έγγραφα με τον ίδιο ή παραπλήσιο τρόπο. Ετσι μια εμφανώς δημόσια έκταση βρίσκεται στο καθεστώς της «διαμφισβητούμενης» και της «διεκδικούμενης».

Ολα αυτά βέβαια δεν γίνονται έτσι απλά. Πάντα υπάρχει ένας ή περισσότεροι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν τα στραβά μάτια ή που εφοδιάζουν τους καταπατητές με «γνωματέυσεις» ή «άδειες» ή άλλα εκ πρώτης όψεως αθώα σχετικά έγγραφα, τα οποία οι καταπατητές θα αξιοποιήσουν κατάλληλα ενώπιον Δικαστηρίων ή άλλων Αρχών.

Στη συνέχεια, πριν μερικούς μήνες, οι καταπατητές κάνουν το επόμενο βήμα τους. Κάνουν αγωγή στο Δήμο Αθηναίων, τον οποίο εγκαλούν γιατί τάχα μου έχει καταλάβει το «χώρο τους» και τον έχει κάνει πάρκο χωρίς να είναι ιδιοκτήτης του. Αυτό έγινε –προφανώς κατόπιν συννενόησης- με κάποιους υπαλλήλους του Δήμου, απο τους οποίους θα είχαν εξασφαλίσει τη διαβεβαίωση ότι ο Δήμος δεν θα εμφανιστεί καθόλου στο δικαστήριο, ή αν εμφανιστεί κάποιος υπάλληλος θα διαβεβαίωνε ότι ο συγκεκριμένος χώρος δέν είναι εγγεγραμμένος στη δημοτική περιουσία. Πράγμα το οποίο θα ήταν και αληθές, αφού ο ιδιοκτήτης δεν είναι ο Δήμος αλλά το Δημόσιο. Βέβαια –και εδώ είναι το πονηρό σημείο- ο εκπρόσωπος του Δήμου θα «παρέλειπε» να ψάξει ή να αναφέρει όλα τα πραγματικά περιστατικά και ιστορία της υπόθεσης. Ετσι η υπόθεση θα κατέληγε σε μια δικαστική απόφαση που θα ανέφερε ότι ο Δήμος δεν είναι ιδιοκτητης και κακώς νέμεται τον χώρο (αυτό μόνο το σημείο της απόφασης θα τους ήταν χρήσιμο και για περαιτέρω αξιοποίηση).

Σε αυτό το σημείο όμως παρεμβαίνουν οι κάτοικοι και τους χαλάνε τη σούπα και τη διαπλοκή. Μαθαίνουν που και πότε θα γίνει η δίκη και αφού φροντίζουν να αποκτήσουν όλα τα αναγκαία έγγραφα, παρουσιάζονται και κάνουν εμφανές ότι θα παρέμβουν και θα καταθέσουν οι ίδιοι υπέρ του Δημοσίου. Αυτό εκτός απο το που θα εξέθετε τους διαπλεκόμενους υπαλλήλους, θα ανέτρεπε και τους σχεδιασμούς των καταπατητών, καθώς με την απόφαση που θα έβγαινε η προσπάθεια τους αντί να πάει ένα βήμα εμπρός θα πήγαινε 100 βήματα πίσω.

Οι εργολάβοι αποφασίζουν ενώπιον του δικαστηρίου να υποχωρήσουν προσωρινά και μέχρι να «ησυχάσουν» τα πράγματα. Ετσι συνέβει το εξωφρενικό και το παράδοξο οι ενάγοντες να ζητήσουν –και να πετύχουν- αναβολή της δίκης, προκειμένου να αποφύγουν τη δυσμενή της έκβαση.

Παρ’ όλα αυτά και ενώ η υπόθεση «εκκρεμοδικεί» (έστω και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους) προχωράνε στο επόμενο τους βήμα.

Εξασφαλίζουν μια «άδεια περίφραξης» απο την πολεοδομία του Δήμου Αθηναίων. Βέβαια ο πονηρός υπάλληλος που τους την εξέδοσε (άγνωστο το όνομα του μέχρι αυτή τη στιγμή – θα το ξέρουμε όμως τη Δευτέρα το πρωϊ) φρόντισε  - με γελοίο ομολογουμένως τρόπο- να «εξασφαλίσει» τα νώτα του αν κάτι προέκυπτε και ακολουθούσε κανας έλεγχος.  Δηλαδή παράλληλα με την άδεια περίφραξης που υπέγραψε, φρόντισε αμέσως μετά να εκδόσει και ένα δεύτερο έγγραφο με το οποίο ανακαλούσε το πρώτο («...κατόπιν ενδελεχούς ελέγχου προέκυψε») και άλλα τέτοια αηδιαστικά.

Την μεν πρώτη άδεια παρέδωσε στους καταπατητές (απο το 2007 !!!) την δε ανάκλησή της όμως δυστυχώς την έχασε και δεν τους την έστειλε ποτέ, ενώ στο οικείο αστυνομικό τμήμα την έστειλε (ως ώφειλε) μόλις ...χτες!!!  Ακριβώς μάλιστα δυο ώρες αργότερα απο την εκτέλεση των έργων περίφραξης !!!

Καταλαβαίνετε το μέγεθος της ασυδοσίας και της διαπλοκής που υπάρχει σε αυτή την υπηρεσία που ονομάζεται «Πολεοδομία Δήμου Αθηναίων».

Ετσι, και με βάση την άδεια περίφραξης οι εργολάβοι / καταπατητές πήγαν χτες –Παρασκευή απόγευμα- να περιφράξουν το χώρο του πάρκου.

Οταν οι κάτοικοι και παρά τις ελπίδες τους επενέβησαν, οδηγήθηκαν όλοι μαζί στο τμήμα για να δοθούν εξηγήσεις. Εκεί και ενώ εκράυγαζαν «για το δίκιο τους» κραδαίνωντας την άδεια περίφραξης της Πολεοδομίας και αφού τα πράγματα άρχισαν να «σκουραίνουν» και για τους μπάτσους που τους υποστήριζαν καθώς ήταν φανερό ότι και ευθύνες θα προέκυπταν για τους υπαλλήλους της Πολεοδομίας αλλά και για τους μπάτσους που δήλωναν άγνοια για την ανάκληση και ενώ βέβαια οι «εργασίες περίφραξης» συνεχίζονταν κάτω απο την προστασία μπράβων και αστυνομικών....

ξαφνικά και αφού ειδοποιήθηκαν ότι τα έργα περίφραξης ολοκληρώθηκαν...!

.... Φτάνει ξαφνικά στο αστυνομικό τμήμα.... η ανάκληση της απόφασης περίφραξης !!!

Ενώπιον της απρόσμενης αυτής εξέλιξης.

Περιχαρείς όλοι, (μπάτσοι, μπράβοι, καταπατητές, εργολάβοι) δήλωσαν στους κατοικους ότι:

- Η περίφραξη που μόλις είχε ολοκληρωθεί , είχε γίνει κατά λάθος.

- Για το λάθος αυτό δεν προέκυπτε ευθύνη υπαλλήλου, καθώς αυτός που πήρε την λάθος απόφαση ....την είχε ανακαλέσει !!!

- Η περίφραξη που είχε υψωθεί στο μεταξύ ήταν νόμιμη καθ όλη τη διάρκεια των έργασιών, ...κατέστη όμως παράνομη ευθύς αμέσως μετά την ολοκλήρωσή τους και δεν μπορούσε να καθαιρεθεί με άλλο πλην του νομίμου τρόπου, της προσφυγής των ενδιαφερομένων κατοίκων ενώπιων των αρμοδίων δικαστηρίων,  Αρχών κλπ κλπ. Διότι ήτο πασιφανές, ότι, το αδίκημα που διέπραξαν οι εργολάβοι, αφ ενός μεν ήταν καθ όλα νόμιμο κατα τη διάρκεια εκτέλεσής του αφ ετέρου δε, ίσχυε η πάλαι ποτέ συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή «περι στιγμιαίου» όπου ως γνωστό η παρανομία μιας πράξης αίρεται όλως προσωρινώς και για το εξαιρετικά  περιορισμένο χρονικό διάστημα που είναι απαραίτητο για την ολοκλήρωσή της, επανέρχεται δε (η παρανομία) δριμύτερη και εν τω μεγαλείω της ευθύς αμέσως μετά. Συνεπώς: Οποιος τολμούσε εφεξής να παρανομήσει πειράζοντας ή υπερπηδώντας τον περιφραγμένο απο τους καταπατητές δημόσιο χώρο, θα αντιμετώπιζε βαρειές τις συνέπειες του Νόμου και την αποφασιστική στάση της Αστυνομίας η οποία με συχνές περιπολίες θα επέβλεπε στενά πλέον το χώρο, συνεπικουρούμενη και απο μια ολιγομελή ομάδα αγνώστων φουσκωτών οι οποίοι παρέμειναν επι τόπου σε μια επίπονη προσπάθεια διατήρησης της νομιμότητας.

Μετά απ όλα αυτά οι κάτοικοι συγκλονισμένοι απο τη μεγαλωσύνη των επιχειρημάτων που τους εκσφενδονίστηκαν κατακούταλα  απεχώρησαν απο το αστυνομικό τμήμα και επέστρεψαν στο πάρκο όπου είχε αρχίσει στο μεταξύ να μαζέύεται κόσμος.

Εκεί όμως και ενώ συνεχιζόταν η μεταξύ μας συζήτηση, η περίφραξη η οποία μας άκουγε σιωπηλή και ακίνητη όλο αυτό το διάστημα χωρίς να βγάζει άχνα και χωρίς ούτε κατ ελάχιστο να κάνει κάτι που θα μας έκανε να υποψιαστούμε τις προθέσεις της, με μια ξαφνική κίνηση -και προφανώς ευρισκόμενη υπο το καθεστώς κάποιου ισχυρότατου αυτοκτονικού ιδεασμού- ξεριζώθηκε απο το έδαφος, συμπαρασύρωντας ακόμα και τους πασάλους της και βγάζοντας μια ανατριχιαστική κραυγή απόγνωσης που έμοιαζε με συριγμό, άρχισε να κατρακυλάει την κατηφόρα, με μεγάλη ταχύτητα, εξαφανιζόμενη μετά απο λίγο απο τα μάτια μας στα στενά του Κουκακίου, τόσο γρήγορα που κανείς απο μας δεν πρόλαβε να κάνει κάτι για τη διάσωση τοσο της ίδιας της περίφραξης, αλλά και της διατήρησης της έννομης τάξης, η σοβαρότης της οποίας εκινδύνευε να δεχτεί σφόδρό πλήγμα γελοιοποίησης.

Η ανατριχιαστική σκηνή της οποίας γίναμε όλοι αψευδείς μάρτυρες, αλλά και η έγκαιρη ομολογουμένως άφιξη των αστυνομικών δυνάμεων που προσέτρεξαν στο χώρο του τραγικού συμβάντος επέβαλαν τη σύνταξη –επι τόπου- κάποιου εγγράφου – αναφοράς για το τραγικό γεγονός.

Και αφού η περίφραξη ανεζητήθη επιμόνως πλην επι ματαίω ώστε να δόσει τις προσήκουσες εξηγήσεις , αλλά ακόμα και αν ανευρίσκετο η  αποκατάστασή της ήταν πλέον αδύνατος –μιας και είχε παρέλθει το ομολογουμένως ισχνόν χρονικό διάστημα που θα μπορούσε να γίνει νόμιμα-

...καταλήξαμε (σε μια σπάνια περίπτωση ομοψυχίας λαού και αστυνομίας) ότι: ΟΥΔΕΜΙΑ ΠΕΡΙΦΡΑΞΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΚΑΘΩΣ ΟΥΔΕΜΙΑ ΠΕΡΙΦΡΑΞΗ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ στον χωρο αυτο

Η επόμενη πράξη αυτής της απρόσμενης τραγωδίας πρόκειται να παιχτεί τη Δευτέρα το μεσημέρι κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων, όταν θα τεθεί –εκτός Ημερησίας Διάταξης- απο την «Ανοιχτή Πόλη» το θέμα των ευθυνών της Πολεοδομίας που εξέδοσε την παράνομη άδεια περίφραξης (κακώς βέβαια γιατί ο άνθρωπος αναγνώρισε το λάθος και το ανακάλεσε),  αλλά και των ευθυνών της Δημοτικής Αρχής Κακλαμάνη ο οποίος απασχολημένος ολημερίς να βάζει μπουλντόζες να γκρεμίζουν οικοδομικά τετράγωνα για να τα κάνει πάρκα, δεν φρόντισε να προχωρήσει στις συνεννοήσεις με το Δημόσιο που θα κατοχύρωναν το χώρο σαν κοινόχρηστο.

Οποιος απο σας θέλει να διασκεδάσει τζάμπα να πάει στη συνεδρίαση,  αφού φροντίσει να εξασφαλίσει πρόσκληση – έχουν γίνει ανάρπαστες-  και αν μπορεί να έχει και κανα μαγνητόφωνο. 

Να το βάζουμε μετά να γελάμε, γιατί η άνοιξη μας μπήκε λίγουλάκι μελαγχολικά φέτος...