Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009 

Δελτίο τύπου

Να καταργήσουμε την κόλαση της φυλακής

Οι αγώνες για τα δικαιώματα των κρατουμένων, μέσα κι έξω από τα κελιά, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή, απλά ανεστάλησαν πέρσι ενόψει των απατηλών, τελικά, δεσμεύσεων των κυβερνώντων για τη βελτίωση των συνθηκών μέσω μέτρων αποσυμφόρησης. Οι αγώνες αυτοί είναι που εξαναγκάζουν τη νέα κυβέρνηση στην κατάθεση νομοσχεδίου για τη βελτίωση του σωφρονιστικού συστήματος. Βρισκόμαστε μπροστά σε επικείμενες εξελίξεις στο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει την κατάσταση των φυλακών και πρέπει να γίνει σαφές ότι οι εξελίξεις αυτές έρχονται ως αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων των κρατουμένων και του μαζικού κινήματος αλληλεγγύης.

Αυτό που γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο είναι η επιτακτική ανάγκη για λιγότερη φυλακή. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στις εξοντωτικές ποινές, στις μεγάλες περιοχές συμπεριφοράς που παραμένουν ακατανόητα ποινικοποιημένες, στις προφυλακίσεις, στην ταξική δικαιοσύνη όπου οι φτωχοί είναι “άξιοι της έγκλειστης μοίρας τους”.

Στο πλαίσιο της Πανελλαδικής Ημέρας Ενάντια στις Φυλακές, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στη Θεσσαλονίκη διοργάνωσε, την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, μηχανοκίνητη πορεία στις φυλακές Διαβατών και, την Τρίτη 24 Νοεμβρίου, πραγματοποίησε εκδήλωση με θέμα “Οι κυβερνήσεις πέφτουν – Οι φυλακές μένουν”, με φιλοξενούμενους ομιλητές πρώην κρατούμενους, συγγενείς δικηγόρους και αλληλέγγυους/ες.

Συνοψίζοντας τα προτάγματα και της φετινής Πανελλαδικής Ημέρας Ενάντια στις Φυλακές και συνεχίζοντας τους αγώνες, ακόμα και σε χρονικές περιόδους μη-οξυμένες, τονίζουμε ότι

·         η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι τόσο ισχυρότερη, όσο περισσότερο καταπιεσμένοι και κοινωνικά αδύναμοι είναι αυτοί που τη χρειάζονται

·         δεν μπορούμε και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να υπάρχει κανένα άβατο (οι φυλακές, ένα παραπάνω) έξω και πάνω από κάθε κοινωνικό έλεγχο

·         οι φυλακές μπορεί να αποτελούν τις αποθήκες του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα είναι και η βιτρίνα, μέσα από την οποία όλη η κοινωνία διακρίνει τη βαρβαρότητα του «σωφρονιστικού πολιτισμού» της

Ταυτόχρονα, χωρίς να απεμπολούμε κανένα από τα αιτήματα των ίδιων των κρατουμένων, θεωρούμε ότι, στη σημερινή συγκυρία, πρέπει να αναδειχθεί ιδιαίτερα το ζήτημα των φυλακών ανηλίκων. Ακριβώς επειδή η ύπαρξή τους συνιστά κοινωνικό έγκλημα, θεωρούμε ότι το αίτημα για «Κανένα παιδί μέσα σε κελί» πρέπει να είναι επιτακτικό και αδιαπραγμάτευτο.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ