ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

     Όταν ο Μιχάλης Μακρυγιάννης, που κρατείται στις ελληνικές φυλακές για ληστείες και αποδράσεις από το έτος 1986, θέλησε να κάνει χρήση 94-97 Π.Κ. για συγχώνευση των ποινών του το 2002 διεκδικώντας το αυτονόητο, αυτό που θα έκανε και ο τελευταίος έλληνας ή αλλοδαπός κρατούμενος, από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η ταλαιπωρία του.

     Το δικαστήριο αντί να συγχωνεύσει τις αποδράσεις μεταξύ τους και να με φυλακίσει γι αυτές, επέβαλλε να τις εκτίσω αθροιστικά, δηλαδή ολόκληρες μετά την έκτιση των άλλων ποινών μου, σύμφωνα με το άρθρο 173 Παρ. 1 του Π.Κ. ενώ οι αποδράσεις αυτές είχαν τελεστεί με τον παλιό νόμο που δεν υπήρχε αθροιστικό παρά μόνο φυλάκιση μετατρέψιμη σε χρήμα.

     Στην περίπτωσή μου έπρεπε να ισχύσει ο ηπιότερος νόμος και όχι να καταστεί δυσμενεστέρα η θέση μου. Το δικαστήριο αυτό δε διόρθωσε ποτέ το λάθος του, παρόλες τις οχλήσεις μου. Πληρώνω μέχρι τώρα το λάθος αυτό. Τελικά αναγκάστηκα να κάνω το Δεκέμβριο του 2008 νέα συγχώνευση, μήπως και διορθωθεί το λάθος, απλώς όμως συγχωνεύουν τις άλλες ποινές και αυτές δεν τις αγγίζουν.

     Με βάση τα πιο πάνω, αναγκάστηκα να τις πληρώσω αλλά και πάλι δεν τις αφαιρούν από τη συνολική ποινή μου, με αντιφατική αιτιολογία ότι αποτελούν μέρος της παλιάς συγχώνευσης, ενώ οι αποδράσεις αυτές παραμένουν ασυγχώνευτες.

     Αποτελεί πρωτοφανές γεγονός στην ποινική νομολογία να πληρώνει κάποιος τα δικά τους λάθη, τις ποινές του που η πληρωμένη εξαγορά θεωρείται τρόπος έκτισης της ποινής και παρόλα αυτά να αφήνουν να τις εκτίσει στο τέλος.

     Η αθροιστική έκτιση των 31 μηνών μετά λήξεως, με το τέλος της ποινής μου, αποτελεί εξόντωση, τη στιγμή μάλιστα που τις έχω πληρώσει. Το κράτος εξαντλεί την εκδικητική του μανία αποβλέποντας στην εξόντωσή μου με χιλιάδες δικαιολογίες που επιβαρύνουν την υπό όρων απόλυσή μου.

Μιχάλης Μακρυγιάννης

Κρατούμενος στις φυλακές Λαρίσης

Παράσταση Αλληλεγγύης :

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 4/12 ώρα 9:00 π.μ.    ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ