Μόλις γύρισα από την Κερατέα (περισσότερα αργότερα). Αυτό που έχω να πω είναι ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να πάμε στα σημεία που υπάρχουν πυρκαγιές για να βοηθήσουμε υπό τους εξής ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΥΣ όρους:

- Παίρνουμε πόσιμο νερό (αρκετό), φτυάρια και τσάπες. ΦΟρέστε πρόχειρα ρούχα και ανθεκτικά παπούτσια. Πείτε το σε φίλους, αλλά όλοι με το μυαλό μες στο κεφάλι.

- Πάμε στην περιοχή που έχει πυρκαγιά. Δεν πλησιάζουμε στα μέτωπα, αλλά βρίσκουμε - ρωτώντας - που δρουν οι πυροσβέστες ή ρωτάμε αν ο δήμος οργανώνει κάπου εθελοντικές ομάδες.

- Οταν βρεθούμε κοντά σε πυροσβεστικό όχημα, καθόμαστε μαζί τους έτοιμοι να βοηθήσουμε ΟΤΑΝ χρειαστεί. Μπορεί να χρειαστεί να απλώσουμε μάνικα, να την κρατάμε ψηλά για να μην ακουμπάει στα καμμένα και τρυπήσει, να φυλάμε σε περιοχές που έχει σβήσει η φωτιά για να μην υπάρξει αναζωπύρωση. Τα πυροσβεστικά οχήματα δεν έχουν πάντα αρκετό πλήρωμα και μια χείρα βοηθείας είναι πολύτιμη

- Η διαδικασία σβησίματος πυρκαγιάς είναι, εκτός από επικίνδυνη, πολύ κουραστική. Οταν φεύγαμε από την Κερατέα, μετά από πέντε ώρες, οι ομοίως κατάκοποι πυροσβέστες μας έλεγαν να καθήσουμε εφόσον μπορούμε και αντέχουμε μέχρι να πάνε να γεμίσουν και να γυρίσουν.

Κάντε το. Παρά την κούραση, γυρνώντας νιώθεις πως κάτι έκανες, αντί να κάθεσαι απλώς να στεναχωριέσαι ακούγοντας ειδήσεις...