Με αφορμή τις προχθεσινές εμπρηστικές επιθέσεις στην οικία γνωστού
αριστερού «αγωνιστή» στα Χανιά, καθώς και την επίθεση στο στέκι
(λαθρο)μεταναστών, για άλλη μια φορά επιδιώχθηκε να στοχοποιηθεί η
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, όπως έγινε και στην πρόσφατη επίθεση σε λαθρομετανάστες σε
κεντρική πλατεία των Χανίων. Είναι γνωστό στους πάντες ότι κάποιοι
ενοχλούνται από την αγωνιστική δράση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και βλέπουν
παντού Χρυσαυγίτες, προσπαθώντας να συνδέσουν παραβατικές πράξεις με το
κίνημα μας. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει σε ολόκληρη την χώρα
και φυσικά και στα Χανιά που η παρουσία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι έντονη
εδώ και πολλά χρόνια.
Δηλώνουμε ότι:
1) Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν έχει ουδέ μία εμπλοκή στα προαναφερθέντα γεγονότα.
«Μυρίζει» μάλιστα από χιλιόμετρα ότι πρόκειται για προβοκάτσια, ειδικά
η επίθεση στο στέκι (λάθρο)μεταναστών, το οποίο κατά πρόσφατη
ανακοίνωση συλλόγου μεταναστών αποτελείται από επαγγελματίες
αριστεριστές-αντιρατσιστές, έλληνες και ξένους, που το μόνο που δεν
τους απασχολεί είναι τα προβλήματα των αλλοδαπών, αλλά το χρησιμοποιούν
για μικροπολιτικούς λόγους.
2) Αν στην πόλη μας και όχι μόνο, δρουν μεμονωμένες ομάδες
αγανακτισμένων συμπολιτών μας λόγω των κοινωνικών προβλημάτων, και
κυρίως λόγω της έξαρσης της εγκληματικότητας που οφείλεται στο
μεγαλύτερο της μέρος στην ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, και δρουν κατ’
αυτόν τον τρόπο με επιθέσεις σε λαθρομετανάστες, καθώς και σε δήθεν
«αγωνιστές» αντιρατσιστές του αριστερού χώρου, αυτό δεν σημαίνει ότι
ανήκουν στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
3) Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα με συμμετοχή στις εκλογές.
Η πολιτική της δράση είναι μέσα στα πλαίσια της νομιμότητος.
4) Οι πράξεις βίας είναι καταδικαστέες από όπου και αν προέρχονται αλλά
να σταματήσει πια αυτή η «καραμέλα» περί των κακών ελλήνων ρατσιστών.
Οι πράξεις βίας προέρχονται κυρίως από τους αριστεριστές καθώς και από
την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση που εκτόξευσε στα ύψη την
εγκληματικότητα στην χώρα μας. Και δυστυχώς η δράση φέρνει πάντα
αντίδραση, γι’ αυτό είναι καιρός η πολιτεία να αντιμετωπίσει το
μεταναστευτικό με σοβαρότητα πριν η κατάσταση γίνει ανεξέλεγκτη για την
πατρίδα μας σε πολλά μέτωπα. Οι έλληνες έχουν προτεραιότητα σε αυτόν
τον τόπο. Είναι αδύνατον η μικρή μας χώρα να φτιάξει τις ζωές όλων των
κατατρεγμένων του πλανήτη.
5) Και τέλος μια απάντηση στους συκοφάντες . Τον έλληνα δεν τον
ενδιαφέρουν οι αμπελοφιλοσοφίες σας για «αυγά του φιδιού» και ανούσιες
κινδυνολογίες για την «ακροδεξιά». Ο έλληνας θέλει πίσω την πατρίδα του
την αξιοπρέπεια του, τις δουλειές που του άρπαξαν οι λαθρομετανάστες
και θέλει να μπορεί να κοιμάται ξανά ασφαλής, χωρίς όπλο στο μαξιλάρι
του μήπως και βρεθεί βιασμένος, ληστεμένος και κατακρεουργημένος ένα
πρωί.
Δελτίο τύπου απεστάλη στα ΜΜΕ
Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009
Τετάρτη, 09 Δεκεμβρίου 2009
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Απάντηση στους συκοφάντες και στην δημοσιογράφο της Νέας τηλεόρασης κ Πολύζου
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ- XANIA. Απάντηση στους συκοφάντες και στην δημοσιογράφο της Νέας τηλεόρασης κ Πολύζου
Η κ. Πολύζου στην μεσημεριανή της εκπομπή χωρίς κανένα στοιχείο δήλωσε ότι πίσω από την προχθεσινή επίθεση σε λαθρομετανάστες στα Χανιά βρίσκετε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Να υπενθυμίσουμε στην δημοσιογράφο ότι οι κατηγορίες για ποινικά κολάσιμες πράξεις δίχως αποδείξεις και μάλιστα σε μέσο μαζικής ενημέρωσης αποτελεί νομικό και δεοντολογικό παράπτωμα. Επίσης να της υπενθυμίσουμε ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι νόμιμο κόμμα με συμμετοχή στις εκλογές όπου μάλιστα στις πρόσφατες πήρε 20,000 ψήφους. Η αναπαραγωγή των δηλώσεων Χρυσοχοίδη για την πρόθεση του να θέσει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εκτός νόμου είναι αστείες και βρίσκουν μπροστά τους το ίδιο το σύνταγμα της Ελλάδος. Αλίμονο αν ο κάθε υπουργός αποφάσιζε έτσι απλά να θέτει κόμματα εκτός νόμου! Εμείς πάντως του προτείνουμε να αρχίσει από τα κόμματα της άκρας αριστεράς που τις προηγούμενες μέρες είδαμε να καταστρέφουν τα πάντα για άλλη μια φορά.
Όσον αφορά τις επιθέσεις σε λαθρομετανάστες για άλλη μια φορά δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία ανάμιξη και δεν γίνετε κάθε φορά που κάποιος ή κάποιοι αποφασίζουν να χτυπήσουν λαθρομετανάστες να φωτογραφίζεται η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Να είστε πιο προσεκτική κ. Πολύζου διότι την επόμενη φορά θα ασκήσουμε κάθε νόμιμο δικαίωμα εναντίον σας.
Υ.Γ Δελτίο τύπου απεστάλει σε όλα τα ΜΜΕ της πόλης των Χανίων
Η κ. Πολύζου στην μεσημεριανή της εκπομπή χωρίς κανένα στοιχείο δήλωσε ότι πίσω από την προχθεσινή επίθεση σε λαθρομετανάστες στα Χανιά βρίσκετε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Να υπενθυμίσουμε στην δημοσιογράφο ότι οι κατηγορίες για ποινικά κολάσιμες πράξεις δίχως αποδείξεις και μάλιστα σε μέσο μαζικής ενημέρωσης αποτελεί νομικό και δεοντολογικό παράπτωμα. Επίσης να της υπενθυμίσουμε ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι νόμιμο κόμμα με συμμετοχή στις εκλογές όπου μάλιστα στις πρόσφατες πήρε 20,000 ψήφους. Η αναπαραγωγή των δηλώσεων Χρυσοχοίδη για την πρόθεση του να θέσει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εκτός νόμου είναι αστείες και βρίσκουν μπροστά τους το ίδιο το σύνταγμα της Ελλάδος. Αλίμονο αν ο κάθε υπουργός αποφάσιζε έτσι απλά να θέτει κόμματα εκτός νόμου! Εμείς πάντως του προτείνουμε να αρχίσει από τα κόμματα της άκρας αριστεράς που τις προηγούμενες μέρες είδαμε να καταστρέφουν τα πάντα για άλλη μια φορά.
Όσον αφορά τις επιθέσεις σε λαθρομετανάστες για άλλη μια φορά δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία ανάμιξη και δεν γίνετε κάθε φορά που κάποιος ή κάποιοι αποφασίζουν να χτυπήσουν λαθρομετανάστες να φωτογραφίζεται η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Να είστε πιο προσεκτική κ. Πολύζου διότι την επόμενη φορά θα ασκήσουμε κάθε νόμιμο δικαίωμα εναντίον σας.
Υ.Γ Δελτίο τύπου απεστάλει σε όλα τα ΜΜΕ της πόλης των Χανίων
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΕΦΥΛΛΑΚΗΣ: Με «τιμά» πάλι το γνωστό indymedia
Με «τιμά» πάλι το γνωστό indymedia μιας και λένε ότι με είδαν με
κουκούλα και γκλόπ δίπλα στα ΜΑΤ στα επεισόδια στα Χανιά… μάλιστα το
όργιο της φαντασιοπληξίας ξεπερνάει τα όρια αφού στα σχόλια κάτω από
την ανάρτηση με είδαν και άλλοι!!! Μιλάμε για ομαδική παράκρουση…
Έτσι απλά για να ολοκληρώσω το γελοίο της υπόθεσης και για να γελάσουμε λίγο με τα ηλίθια αναρχοάπλυτα ας σας πω ότι:
1) Εκείνη την ημέρα δεν βρισκόμουν στα Χανιά!
2) Δεν μου αρέσει όπως και σε όλους τους συναγωνιστές μου να συναγελαζόμαστε με την συγκεκριμένη αστυνομία (όχι με τον θεσμό)διότι είναι όργανο του συστήματος που αντιμαχόμαστε κι ας φαντάζονται ότι θέλουν οι κάθε λογής αναρχοάπλυτοι.
3) Εγώ προσωπικά δεν έχω ανάγκη από καμία κουκούλα, είμαι γνωστός, έχω ονοματεπώνυμο, όλοι ξέρουν που μένω, ποιες είναι οι δουλειές μου και που κινούμε… (κάποιοι με… ψάχνουν χρόνια αλλά όταν εμφανίζομαι κρύβονται).
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΕΦΥΛΛΑΚΗΣ
Έτσι απλά για να ολοκληρώσω το γελοίο της υπόθεσης και για να γελάσουμε λίγο με τα ηλίθια αναρχοάπλυτα ας σας πω ότι:
1) Εκείνη την ημέρα δεν βρισκόμουν στα Χανιά!
2) Δεν μου αρέσει όπως και σε όλους τους συναγωνιστές μου να συναγελαζόμαστε με την συγκεκριμένη αστυνομία (όχι με τον θεσμό)διότι είναι όργανο του συστήματος που αντιμαχόμαστε κι ας φαντάζονται ότι θέλουν οι κάθε λογής αναρχοάπλυτοι.
3) Εγώ προσωπικά δεν έχω ανάγκη από καμία κουκούλα, είμαι γνωστός, έχω ονοματεπώνυμο, όλοι ξέρουν που μένω, ποιες είναι οι δουλειές μου και που κινούμε… (κάποιοι με… ψάχνουν χρόνια αλλά όταν εμφανίζομαι κρύβονται).
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΕΦΥΛΛΑΚΗΣ
Τρίτη, 08 Δεκεμβρίου 2009
Αντεθνική και αντιχριστιανική προπαγάνδα στα χανιώτικα σχολεΙα!
Σε φυλλάδιο που έδωσαν να μοιράσουν οι μαθητές του Γ.Λ Ακρωτηρίου
Το πρόβλημα είναι πανελλήνιο και το έχουμε θίξει και σε προηγούμενς αναρτήσεις. Μεγάλη μερίδα καθηγητών είναι αριστεριστές και εθνομηδενιστές κατόπιν σχεδίου και είναι πλέον απροκάλυπτες οι μεθοδεύσεις τους για την πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας. Την ΟΛΜΕ καθώς και τους συλλόγους νηπιαγωγών, δασκάλων κλπ, όπου σταθείς και όπου βρεθείς θα τους δεις να πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις και δημοσιεύσεις κατά του «ρατσισμού» και υπέρ της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, υπέρ των μειονοτήτων, υπέρ των μουσουλμάνων, υπέρ της κατάργησης των εθνικών και θρησκευτικών μας συμβόλων, κατά των παρελάσεων κ.α!
Γι’ αυτό σας έχουμε εκεί ρε αχαΐρευτοι; Για να δηλητηριάζετε τα μυαλά των παιδιών μας; Με αφορμή τις εκδηλώσεις για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου, ένα φυλλάδιο με «αιτήματα» που κάποιοι «εγκέφαλοι» καθηγητάδες έδωσαν στα 15χρονα παιδάκια να μοιράζουν στον δρόμο έξω από το Γ.Λ Ακρωτηρίου, μέσα στα γενικά και λογικά αιτήματα των μαθητών έβαλαν και το εξής… αίτημα:
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ!
Τους γονείς και την ελληνική κοινωνία τους ρωτήσατε; Επειδή εσείς είσαστε άθεοι αριστεροί με το ζόρι να αλλοιώσετε την κοινωνία και τις παραδόσεις μας; Όσο για τους ξένους μαθητές είναι φιλοξενούμενοι, εκείνοι θα πρέπει να προσαρμοστούν στην κοινωνία που τους φιλοξενεί και όχι η κοινωνία σε εκείνους… Δεν είμαστε θρησκόληπτοι ούτε χριστιανομονομάχοι, αλλά αλίμονο κάποιοι πράγματα πρέπει να διατηρούνται ώστε να υπάρχει κοινωνική συνοχή και εθνική ταυτότητα. Ας μας δώσει μια απάντηση ο διευθυντής του Γ.Λ Ακρωτηρίου για το ποιος νους και για ποιο λόγο έβαλε μέσα στα αιτήματα των παιδιών και το συγκεκριμένο αίτημα και με ποια δικαιοδοσία.
Υ.Γ. Σας αφιερώνουμε εξαιρετικά και την παρακάτω είδηση.
ΠΑΚΙΣΤΑΝ: ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΒΙΑΣΑΝ ΟΜΑΔΙΚΑ ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟ ΕΠΕΙΔΗ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ TOΥ!
Στη Μαντι Μπαχαβαλντιν του Πακιστάν ο 16χρονος χριστιανός Ιμράν Μασίχ κακοποιήθηκε και βιάστηκε ομαδικά από μουσουλμάνους επειδή αρνήθηκε να αλλάξει την πίστη του όταν τον απήγαγαν. Όλα ξεκίνησαν όταν ο 16χρονος χριστιανός έπαιζε ανέμελα κρίκετ σε μια παιδική χαρά μαζί με τον μουσουλμάνο φίλο του Νάβεντ. Τότε ο μουσουλμάνος απεκάλεσε τον Ιμράν με ένα υποτιμητικό προσωνύμιο με το οποίο αποκαλούν τους χριστιανούς στο Πακιστάν. Ο χριστιανός τότε αντέδρασε και τσακώθηκε με τον φίλο του. Τότε εμφανίστηκε ο πατέρας του μουσουλμάνουο οποίοςοδήγησε τον 16χρονο χριστιανό στο σπίτι τους με την αιτιολογία ότι θέλει να συμφιλιώσει τους δύο φίλους… Σε αυτό το σημείο άρχισε ο εφιάλτης του 16χρονου χριστιανού σύμφωνα με την έρευνα της οργάνωσης “Ακτίνες της Ανάπτυξης”. Μέσα στο σπίτι του μουσουλμάνου φίλου του ήταν μια παρέα μουσουλμάνων φίλων του πατέρα του πολλοί από τους οποίους ήταν κάτω από την επήρεια αλκοόλ. Αυτοί απαίτησαν από τον Ιμράν να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος. Αυτός περήφανα αρνήθηκε να υποκύψει στις πιέσεις, μένοντας πιστός στη χριστιανική θρησκεία του. Η άρνηση του να αλλαξοπιστήσει εξόργισε του μουσουλμάνους και αυτοί άρχισαν να τον χτυπάνε σε όλο του το σώμα ώστε να τον αναγκάσουν να ασπαστεί την μουσουλμανική θρησκεία. Η πίστη του Ιμράν όμως στο Χριστό ήταν τόσο δυνατή ώστε καμία πίεση δεν μπορούσε να την αλλάξει… Τότε οι δημοκρατικοί και ανεκτικοί Πακιστανοί μουσουλμάνοι άρχισαν να βιάζουν ομαδικά για όλη τη νύχτα τον 16χρονο χριστιανό, ο οποίος έκανε το “έγκλημα” να μην αλλάζει την πίστη του. Κατόπι τον πέταξαν έξω αναίσθητο όπου τον βρήκε η οικογένεια του. Όταν ο Ιμράν συνήλθε εξιστόρησε στους δικούς του τι είχε συμβεί. Τότε η οικογένεια του πήγε αρχικά στο νοσοκομείο για να ζητήσει ιατρική εξέταση και κατόπι στην αστυνομία να καταγγείλει το περιστατικό. Όμως στο προοδευτικό νοσοκομείο του Πακιστάν αρνήθηκαν να κάνουν ιατρική εξέταση με την αιτιολογία ότι η οικογένεια του Ιμράν έλεγε ψέματα, ενώ η ανεκτική πακιστανική αστυνομία για να προχωρήσει σε έρευνα τους ζητούσε ιατρική εξέταση και τους έστελνε πίσω στο νοσοκομείο… Επιπλέον όπως κατήγγειλε η οικογένεια του 16χρονου χριστιανού στην οργάνωση “Ακτίνες της Ανάπτυξης” ανώτατοι αστυνομικοί, άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και μέλη του περιφερειακού συμβουλίου του Πουντζαμπ άρχισαν να τους απειλούν ώστε να συμβιβαστούν και να αποσύρουν τις κατηγορίες. Ενώ η τοπική αστυνομία συνέταξε μια ψεύτικη έρευνα σύμφωνα με την οποία ο Ιμράν κατηγορούνταν για την κλοπή 833 δολαρίων και ενός κινητού… Την ίδια ώρα οι πακιστανικές υπηρεσίες υγείας αρνήθηκαν κάθε βοήθεια στην περίθαλψη του 16χρονου χριστιανού και η φτωχή οικογένεια του Ιμράν αναγκάζεται να πληρώνει μόνη της την ιατροφαρμακευτικές ανάγκες.
Ενώ λοιπόν σε πολλές μουσουλμανικές χώρες οι χριστιανοί καταδιώκονται βίαια και βρίσκονται υπό διωγμό με την ανοχή και την στήριξη πολλών μουσουλμανικών κρατών, τους ευρωπαίους προοδευτικούς τους πειράζουν τα θρησκευτικά μας σύμβολα μέσα στην ίδια μας την πατρίδα καθώς και το δημοψήφισμα για τους μιναρέδες των Ελβετών…
Το πρόβλημα είναι πανελλήνιο και το έχουμε θίξει και σε προηγούμενς αναρτήσεις. Μεγάλη μερίδα καθηγητών είναι αριστεριστές και εθνομηδενιστές κατόπιν σχεδίου και είναι πλέον απροκάλυπτες οι μεθοδεύσεις τους για την πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας. Την ΟΛΜΕ καθώς και τους συλλόγους νηπιαγωγών, δασκάλων κλπ, όπου σταθείς και όπου βρεθείς θα τους δεις να πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις και δημοσιεύσεις κατά του «ρατσισμού» και υπέρ της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, υπέρ των μειονοτήτων, υπέρ των μουσουλμάνων, υπέρ της κατάργησης των εθνικών και θρησκευτικών μας συμβόλων, κατά των παρελάσεων κ.α!
Γι’ αυτό σας έχουμε εκεί ρε αχαΐρευτοι; Για να δηλητηριάζετε τα μυαλά των παιδιών μας; Με αφορμή τις εκδηλώσεις για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου, ένα φυλλάδιο με «αιτήματα» που κάποιοι «εγκέφαλοι» καθηγητάδες έδωσαν στα 15χρονα παιδάκια να μοιράζουν στον δρόμο έξω από το Γ.Λ Ακρωτηρίου, μέσα στα γενικά και λογικά αιτήματα των μαθητών έβαλαν και το εξής… αίτημα:
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ!
Τους γονείς και την ελληνική κοινωνία τους ρωτήσατε; Επειδή εσείς είσαστε άθεοι αριστεροί με το ζόρι να αλλοιώσετε την κοινωνία και τις παραδόσεις μας; Όσο για τους ξένους μαθητές είναι φιλοξενούμενοι, εκείνοι θα πρέπει να προσαρμοστούν στην κοινωνία που τους φιλοξενεί και όχι η κοινωνία σε εκείνους… Δεν είμαστε θρησκόληπτοι ούτε χριστιανομονομάχοι, αλλά αλίμονο κάποιοι πράγματα πρέπει να διατηρούνται ώστε να υπάρχει κοινωνική συνοχή και εθνική ταυτότητα. Ας μας δώσει μια απάντηση ο διευθυντής του Γ.Λ Ακρωτηρίου για το ποιος νους και για ποιο λόγο έβαλε μέσα στα αιτήματα των παιδιών και το συγκεκριμένο αίτημα και με ποια δικαιοδοσία.
Υ.Γ. Σας αφιερώνουμε εξαιρετικά και την παρακάτω είδηση.
ΠΑΚΙΣΤΑΝ: ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΒΙΑΣΑΝ ΟΜΑΔΙΚΑ ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟ ΕΠΕΙΔΗ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ TOΥ!
Στη Μαντι Μπαχαβαλντιν του Πακιστάν ο 16χρονος χριστιανός Ιμράν Μασίχ κακοποιήθηκε και βιάστηκε ομαδικά από μουσουλμάνους επειδή αρνήθηκε να αλλάξει την πίστη του όταν τον απήγαγαν. Όλα ξεκίνησαν όταν ο 16χρονος χριστιανός έπαιζε ανέμελα κρίκετ σε μια παιδική χαρά μαζί με τον μουσουλμάνο φίλο του Νάβεντ. Τότε ο μουσουλμάνος απεκάλεσε τον Ιμράν με ένα υποτιμητικό προσωνύμιο με το οποίο αποκαλούν τους χριστιανούς στο Πακιστάν. Ο χριστιανός τότε αντέδρασε και τσακώθηκε με τον φίλο του. Τότε εμφανίστηκε ο πατέρας του μουσουλμάνουο οποίοςοδήγησε τον 16χρονο χριστιανό στο σπίτι τους με την αιτιολογία ότι θέλει να συμφιλιώσει τους δύο φίλους… Σε αυτό το σημείο άρχισε ο εφιάλτης του 16χρονου χριστιανού σύμφωνα με την έρευνα της οργάνωσης “Ακτίνες της Ανάπτυξης”. Μέσα στο σπίτι του μουσουλμάνου φίλου του ήταν μια παρέα μουσουλμάνων φίλων του πατέρα του πολλοί από τους οποίους ήταν κάτω από την επήρεια αλκοόλ. Αυτοί απαίτησαν από τον Ιμράν να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος. Αυτός περήφανα αρνήθηκε να υποκύψει στις πιέσεις, μένοντας πιστός στη χριστιανική θρησκεία του. Η άρνηση του να αλλαξοπιστήσει εξόργισε του μουσουλμάνους και αυτοί άρχισαν να τον χτυπάνε σε όλο του το σώμα ώστε να τον αναγκάσουν να ασπαστεί την μουσουλμανική θρησκεία. Η πίστη του Ιμράν όμως στο Χριστό ήταν τόσο δυνατή ώστε καμία πίεση δεν μπορούσε να την αλλάξει… Τότε οι δημοκρατικοί και ανεκτικοί Πακιστανοί μουσουλμάνοι άρχισαν να βιάζουν ομαδικά για όλη τη νύχτα τον 16χρονο χριστιανό, ο οποίος έκανε το “έγκλημα” να μην αλλάζει την πίστη του. Κατόπι τον πέταξαν έξω αναίσθητο όπου τον βρήκε η οικογένεια του. Όταν ο Ιμράν συνήλθε εξιστόρησε στους δικούς του τι είχε συμβεί. Τότε η οικογένεια του πήγε αρχικά στο νοσοκομείο για να ζητήσει ιατρική εξέταση και κατόπι στην αστυνομία να καταγγείλει το περιστατικό. Όμως στο προοδευτικό νοσοκομείο του Πακιστάν αρνήθηκαν να κάνουν ιατρική εξέταση με την αιτιολογία ότι η οικογένεια του Ιμράν έλεγε ψέματα, ενώ η ανεκτική πακιστανική αστυνομία για να προχωρήσει σε έρευνα τους ζητούσε ιατρική εξέταση και τους έστελνε πίσω στο νοσοκομείο… Επιπλέον όπως κατήγγειλε η οικογένεια του 16χρονου χριστιανού στην οργάνωση “Ακτίνες της Ανάπτυξης” ανώτατοι αστυνομικοί, άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και μέλη του περιφερειακού συμβουλίου του Πουντζαμπ άρχισαν να τους απειλούν ώστε να συμβιβαστούν και να αποσύρουν τις κατηγορίες. Ενώ η τοπική αστυνομία συνέταξε μια ψεύτικη έρευνα σύμφωνα με την οποία ο Ιμράν κατηγορούνταν για την κλοπή 833 δολαρίων και ενός κινητού… Την ίδια ώρα οι πακιστανικές υπηρεσίες υγείας αρνήθηκαν κάθε βοήθεια στην περίθαλψη του 16χρονου χριστιανού και η φτωχή οικογένεια του Ιμράν αναγκάζεται να πληρώνει μόνη της την ιατροφαρμακευτικές ανάγκες.
Ενώ λοιπόν σε πολλές μουσουλμανικές χώρες οι χριστιανοί καταδιώκονται βίαια και βρίσκονται υπό διωγμό με την ανοχή και την στήριξη πολλών μουσουλμανικών κρατών, τους ευρωπαίους προοδευτικούς τους πειράζουν τα θρησκευτικά μας σύμβολα μέσα στην ίδια μας την πατρίδα καθώς και το δημοψήφισμα για τους μιναρέδες των Ελβετών…
Δευτέρα, 07 Δεκεμβρίου 2009
Επεισόδια και στα Χανιά από τους αναρχοάπλυτους με φωτιές σε κάδους και ζημιές σε περιουσίες πολιτών. Παρόλα αυτά ο Χρυσοχοίδης αλλού βλέπει φαντάσματα...
Επεισόδια και στα Χανιά από τους αναρχοάπλυτους με φωτιές σε κάδους και
ζημιές σε περιουσίες πολιτών. Παρόλα αυτά ο Χρυσοχοίδης αλλού βλέπει
φαντάσματα. Δήλωσε:
….»Προσωπικά δεν έχω καμία βεντέτα ούτε με τους αναρχικούς ούτε με κανέναν άλλον χώρο, πλην όσων αντιστρατεύονται τις αξίες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η προσωπική μου αντιπαράθεση είναι μόνο με ναζιστές, ρατσιστές και τρομοκράτες, με όποια ιδεολογική μεταμφίεση και αν εμφανίζονται.”
….»Προσωπικά δεν έχω καμία βεντέτα ούτε με τους αναρχικούς ούτε με κανέναν άλλον χώρο, πλην όσων αντιστρατεύονται τις αξίες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η προσωπική μου αντιπαράθεση είναι μόνο με ναζιστές, ρατσιστές και τρομοκράτες, με όποια ιδεολογική μεταμφίεση και αν εμφανίζονται.”
Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2009
βιασμός στα Χανιά από λαθρομετανάστη...
θύμα βιασμού στα Χανιά και η υποκρισία μερικών…
Βιασμός από λαθρομετανάστη έγινε προχθές στα Χανιά. Ιρακινός βίασε 40χρονη. Ο δράστης συνελήφθηκε. Τις ίδιες ώρες το στέκι μεταναστών και οι κάθε λογής αντιρατσιστές, αριστεριστές αναρχικοί, εθνομηδενιστές της πόλης μας έκαναν πάλι συγκεντρώσεις κατά του… ρατσισμού! Για τα εγκλήματα των ξένων άχνα όμως! Όπως και τα ΜΜΕ της πόλης μας που έγραψαν το θέμα απλά ως ένα συμβάν του αστυνομικού δελτίου, χωρίς κανένα σχόλιο, την ίδια ώρα που σχεδόν καθημερινά δίνουν ολοσέλιδα για την αντιρατσιστική προπαγάνδα που κάνουν μερικοί γραφικοί τύποι στα Χανιά μαζί με φοιτητάριους αριστεριστές και ελάχιστους αναρχομηδενιστές.
Θα επικηρύξει με ένα (1) ευρώ έστω ο κύριος Χρυσοχοϊδης τον καταζητούμενο Αφγανό βιαστή;
Στις 12 Νοεμβρίου ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Χρυσοχοϊδης αποφάσισε να διαχειριστεί τους φόρους μας, την εργασία μας δηλαδή, και έδωσε εντολή να επικηρυχτούν οι δράστες της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα με ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ! Τρεις εβδομάδες μετά, στο κέντρο της Αθήνας τρεις Αφγανοί λαθρομετανάστες βιάζουν μια 27χρονη κοπέλα. Ο τρίτος καταζητείται. Το ερώτημα που γεννιέται είναι το εξής: Θα επικηρύξει με ένα (1) ευρώ έστω ο κύριος Χρυσοχοϊδης τον καταζητούμενο Αφγανό βιαστή;
Βιασμός από λαθρομετανάστη έγινε προχθές στα Χανιά. Ιρακινός βίασε 40χρονη. Ο δράστης συνελήφθηκε. Τις ίδιες ώρες το στέκι μεταναστών και οι κάθε λογής αντιρατσιστές, αριστεριστές αναρχικοί, εθνομηδενιστές της πόλης μας έκαναν πάλι συγκεντρώσεις κατά του… ρατσισμού! Για τα εγκλήματα των ξένων άχνα όμως! Όπως και τα ΜΜΕ της πόλης μας που έγραψαν το θέμα απλά ως ένα συμβάν του αστυνομικού δελτίου, χωρίς κανένα σχόλιο, την ίδια ώρα που σχεδόν καθημερινά δίνουν ολοσέλιδα για την αντιρατσιστική προπαγάνδα που κάνουν μερικοί γραφικοί τύποι στα Χανιά μαζί με φοιτητάριους αριστεριστές και ελάχιστους αναρχομηδενιστές.
Θα επικηρύξει με ένα (1) ευρώ έστω ο κύριος Χρυσοχοϊδης τον καταζητούμενο Αφγανό βιαστή;
Στις 12 Νοεμβρίου ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Χρυσοχοϊδης αποφάσισε να διαχειριστεί τους φόρους μας, την εργασία μας δηλαδή, και έδωσε εντολή να επικηρυχτούν οι δράστες της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα με ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ! Τρεις εβδομάδες μετά, στο κέντρο της Αθήνας τρεις Αφγανοί λαθρομετανάστες βιάζουν μια 27χρονη κοπέλα. Ο τρίτος καταζητείται. Το ερώτημα που γεννιέται είναι το εξής: Θα επικηρύξει με ένα (1) ευρώ έστω ο κύριος Χρυσοχοϊδης τον καταζητούμενο Αφγανό βιαστή;
Τρίτη, 01 Δεκεμβρίου 2009
1η Δεκεμβρίου 1913... Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα...
Κατά την επανάσταση του 1821-1830
οι Κρήτες αγωνίστηκαν σκληρά, όπως και οι λοιποί Έλληνες, εν τούτοις
είδαν με πόνο απερίγραπτο να μην συμπεριλαμβάνονται στα όρια του
ελεύθερου κράτους, όπως αυτά καθορίστηκαν από το πρωτόκολλο του
Λονδίνου του 1830.
Και αυτό γιατί έτσι θέλησε η ευρωπαϊκή διπλωματία και κυρίως η Αγγλία. Η αγγλική εξωτερική πολιτική δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι κάποια στιγμή δεν ήταν εύκολο γι’ αυτήν, ή ακόμη χειρότερο, αδύνατο, να χρησιμοποιεί ο στόλος της το λιμάνι της Σούδας. Ο στόχος αυτός συνδυαζόταν με το έτερο δόγμα της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως ανάχωμα στην πάγια επιδίωξη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, της καθόδου δηλαδή της Ρωσίας στη ζεστή θάλασσα, το Αιγαίο.
Και δεν εναντιώθηκε μόνο το 1830 η ευρωπαϊκή διπλωματία στην ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αλλά πάντοτε όταν...
οι Κρήτες επαναστατούσαν κατά της τουρκικής κυριαρχίας για τον ίδιο σκοπό. Τούτο έγινε το 1841, το 1858, στη γιγαντομαχία του 1866-1868, το 1878, το 1889. Παράλληλα η προπαγάνδα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προσπάθησε να καλλιεργήσει στους Κρήτες, κυρίως στους εξέχοντες, μίαν αντίληψη αυτονομίας και ανεξαρτησίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Αντίληψη που βρήκε ευήκοα ώτα και που δημιούργησε πολλά προβλήματα κατά την επανάσταση του 1866. Στην πλειονότητά τους όμως οι Κρήτες απέκρουσαν μια τέτοια λύση.
Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα το κρητικό ζήτημα αποκτά οξύτητα εξαιτίας του «Ανατολικού Ζητήματος». Η Αγγλία θεωρεί την Κρήτη εκ των ων ουκ άνευ για την θαλάσσια οδό προς τις Ινδίες.
Το 1895 ξεκινά μία νέα επανάσταση, η λεγόμενη μεταπολιτευτική με επικεφαλής τον Μανούσο Κούνδουρο. Ο Κούνδουρος γνωρίζοντας τις διπλωματικές επιδιώξεις των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων θεωρούσε την αυτονομία της Κρήτης ως πρώτο βήμα για την ένωση της με την Ελλάδα.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν αντίθετη σε κάθε αυτονομιστική κίνηση, γιατί πίστευε ότι υπήρχε ο κίνδυνος να περιέλθει η Κρήτη σε κάποια ξένη δύναμη, οπότε θα χανόταν οριστικά για την Ελλάδα.
Οι Τούρκοι προέβησαν σε σφαγές και βιαιότητες που προκάλεσαν την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τελικά επεβλήθη νέος Οργανισμός που έγινε αποδεκτός από την επαναστατική επιτροπή.Η Τουρκική διοίκηση όμως αμέσως άρχισε να υπονομεύει το νέον Οργανισμό με φόνους και βιοπραγίες.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις από την άλλη μεριά προσπαθούν να αποτρέψουν την επέκταση των ταραχών και η ελληνική κυβέρνηση από την άλλη στέλνει πολεμικά πλοία υπό την αρχηγία του πρίγκιπα Γεωργίου για να εμποδίσουν τη μεταφορά του τουρκικού στρατού στο νησί. Την 1η Φεβρουαρίου 1987 φτάνει στην Κρήτη ο συνταγματάρχης Τιμολέων Βάσσος, ο οποίος στο όνομα του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου του Α’ καταλαμβάνει την Κρήτη και κηρύσσει την Ένωσή της με την Ελλάδα.
Σκληρές μάχες διεξάγονται. Η Κρήτη και πάλι στα όπλα για την ελευθερία της. Τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων χωρίς οίκτο κανονιοβολούν ανελέητα στις 7 Φεβρουαρίου 1897 το επαναστατικό στρατόπεδο που είχε οργανώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο ακρωτήρι Χανίων. Πράξη που ξεσήκωσε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη υπέρ των Κρητών.
Το Μάρτιο του 1897 οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις αποβιβάζουν στη μεγαλόνησο στρατό και την καταλαμβάνουν. Στα Χανιά οι Ιταλοί στο Ρέθυμνο οι Ρώσοι στο Ηράκλειο οι Άγγλοι και στο Λασίθι οι Γάλλοι. Προτείνουν δε ως λύση την αυτονομία της Κρήτης υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Πρόταση που οι Κρήτες δεν αποδέχτηκαν καταρχήν όπως και η ελληνική κυβέρνηση.Ο ατυχής όμως για την Ελλάδα ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 (8 Απριλίου – 8 Μαΐου) αναγκάζει την Ελλάδα να ανακαλέσει τις δυνάμεις της από την Κρήτη.
Οι Κρήτες βλέπουν και πάλι το όνειρό τους για την Ένωση να σβήνει. Μετά από τρεις συνελεύσεις – Αρμένοι Αποκορώνου, Αρχάνες και Μελιδόνι Μυλοποτάμου 16 Οκτωβρίου 1897 – αποδέχονται τη λύση της αυτονομίας που προτείνουν οι Ευρωπαίοι.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1898 αποβιβάζεται στο νησί ο ύπατος αρμοστής των Δυνάμεων, πρίγκιπας Γεώργιος, δευτερότοκος υιός του βασιλιά Γεωργίου.Οι Κρήτες τον υποδέχονται με άκρατο ενθουσιασμό και εκλαμβάνουν την παρουσία του στο νησί ως έναν αρραβώνα για την Ένωση. Πολύ γρήγορα όμως οι ελπίδες τους διαψεύδονται. Οι Δυνάμεις ούτε για μια στιγμή δεν αφήνουν περιθώρια για μία τέτοια λύση και στην επίσημη διακοίνωσή τους στο αίτημα του πρίγκιπα για Ένωση δηλώνουν ότι αυτό είναι αδύνατο (Φεβρουάριος 1901).
Ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος διαφώνησε με την πολιτική που ακολουθούσε ο πρίγκιπας για να επιτευχθεί η ένωση. Ο πρίγκιπας στήριζε τις ελπίδες του στους συγγενικούς δεσμούς που είχε με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Αντίθετα ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος είχε την άποψη ότι η πορεία προς την Ένωση έπρεπε να είναι σταδιακή. Είχε την απόλυτη βεβαιότητα ότι η άμεση επίτευξη της ένωσης ήταν αδύνατη, διότι γνώριζε ποιες ήταν οι μακροπρόθεσμες επιδιώξεις των δυνάμεων. Πίστευε και υποστήριζε ότι έπρεπε πρώτα να ολοκληρωθεί η αυτονομία. Να αποκτήσει η Κρήτη δικιά της πολιτοφυλακή. Να απαλλαγεί από τα ξένα στρατεύματα και να εκλέγει ο κρητικός λαός τον κυβερνήτη του.
Ο Βενιζέλος απολύθηκε από την Κρητική Κυβέρνηση (Μάρτιος 1901) και συκοφαντήθηκε στην Κρήτη και στην Ελλάδα ότι είναι ανθενωτικός και ότι επιθυμεί η Κρήτη να ανακηρυχθεί σε ηγεμονία.Η οξύτατη αυτή πολιτική κρίση οδήγησε τελικά σε ένοπλο αγώνα, στο κίνημα του Θερίσου, 10 Μαρτίου 1905.
Ο ένοπλος αγώνας κράτησε ως το Νοέμβριο του 1905. Οι Δυνάμεις χορήγησαν αμνηστία και δέχτηκαν να κατέλθει στην Κρήτη μία επιτροπή να ερευνήσει επιτόπου την κατάσταση και να προτείνει λύσεις. Η επιτροπή στις 30 Μαρτίου 1906 υποβάλλει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την έκθεσή της στην οποία μεταξύ των άλλων σημειώνει … το μόνο φάρμακο στην επικίνδυνη σημερινή κατάσταση είναι η ένωση της Κρήτης με το βασίλειο της Ελλάδος …
Παράλληλα αναγνωρίστηκε στο βασιλιά της Ελλάδας το δικαίωμα να προτείνει αυτός στις Δυνάμεις τον ύπατο αρμοστή.
Ύπατος αρμοστής διορίστηκε ο έμπειρος και μετριοπαθής πολιτικός Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του το Σεπτέμβριο του 1906.
Προηγουμένως η Συντακτική Συνέλευση που προήλθε από τις εκλογές του Μαΐου 1906 είχε κηρύξεις και αυτή την Ένωση της Κρήτης.
Τον Ιούλιο του 1908 άρχισε η αποχώρηση των ξένων στρατιωτικών αγημάτων με προοπτική να ολοκληρωθεί μετά από ένα έτος. Παράλληλα είχε οργανωθεί η κρητική πολιτοφυλακή. Έτσι σιγά – σιγά το αυτόνομο καθεστώς της Κρήτης αποδεσμευόταν από τον έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων, πράγμα που προοιωνιζόταν ότι ο κρητικός λαός, όταν η συγκυρία θα ήταν ευνοϊκή θα μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή του.
Τον Ιούνιο του 1908 ξεσπά στην Μακεδονία το κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει το Τουρκικό Σύνταγμα. Οι υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λαοί πανηγύρισαν διότι πίστεψαν ότι αρχίζει γι’ αυτούς μια νέα ελπιδοφόρα περίοδος.Η Βουλγαρία έσπευσε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από την τουρκική επικυριαρχία και η Αυστρία να προσαρτήσει τις επαρχίες Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Οι Κρήτες απογοητευμένοι από την παρελκυστική πολιτική των Δυνάμεων θεώρησαν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το κίνημα των Νεοτούρκων ως μία κατάλληλη ευκαιρία να κηρύξουν την Ένωση.Έτσι στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 η Κυβέρνηση της Κρήτης εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο κήρυξε την ένωση της Κρήτης.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.
Οι Νεότουρκοι όμως αντέδρασαν δυναμικά, επιθυμώντας την πρώτη διπλωματική επιτυχία τους, εκτιμώντας ότι ούτε οι Δυνάμεις επιθυμούσαν διακαώς την Ένωση. Έτσι οι Δυνάμεις στη διακοίνωσή τους προς την Τουρκία τον Ιανουάριο του 1909 υπογράμμιζαν ότι για να πραγματοποιηθεί η Ένωση απαιτείται πάντοτε η σύμφωνη γνώμη της Πύλης.
Τον Ιούλιο του 1909 φεύγει από την Κρήτη και ο τελευταίος ευρωπαίος στρατιώτης. Η ευρωπαϊκή αυτή χειρονομία, στην ουσία της συμβολική, αναπτέρωσε το ηθικό των Κρητών.
Δυστυχώς η διεθνής συγκυρία και η πλήρης αδυναμία της Ελλάδας να επιβάλει τη θέλησή της δεν ευνοούσαν την ενωτική λύση. Τον επόμενο μήνα, 4 Αυγούστου 1909, οι Δυνάμεις ζητούν από την Εκτελεστική Επιτροπή να κατεβάσει από όλα τα δημόσια κτίρια την ελληνική σημαία και η τουρκική κυβέρνηση απαιτεί από την ελληνική να αποδοκιμάσει την Ένωση, απειλώντας διακοπή διπλωματικών σχέσεων, πράγμα που υποχρέωσε την Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση των Δυνάμεων, οι οποίες στις 18 Αυγούστου 1909 κατέβασαν βιαίως την ελληνική σημαία από το φρούριο του Φιρκά Χανίων. Δυστυχώς πέρα από τη θέληση του κρητικού λαού υπήρχαν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα που στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν επέτρεπαν τη δικαίωση των εθνικών πόθων των Κρητών.
Στις 15 Αυγούστου 1909 ξεσπά στην Ελλάδα τι κίνημα στο Γουδί. Το κρητικό ζήτημα πλεγμένο στη δίνη των ευρωπαϊκών συμφερόντων έθετε στην κρητική πολιτική ηγεσία το ερώτημα: εμμονή στην πραξικοπηματική επιβολή της Ένωσης ή συνεννόηση με τις Δυνάμεις. Ο Βενιζέλος έκλινε με τη δεύτερη άποψη.
Τον Αύγουστο του 1910 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αφήνει το νησί και αρχίζει την ενεργό πολιτική δράση του στην Ελλάδα. Είχε πια εδραία πεποίθηση, ότι το κρητικό ζήτημα θα λυθεί και οι πόθοι του κρητικού λαού θα εκπληρωθούν μόνο τότε όταν η Ελλάδα θα ήταν σε θέση να επιβάλει την Ένωση με στρατιωτικά μέσα. Έτσι από τη στιγμή που ανέλαβε την ελληνική κυβέρνηση αμέσως ξεκίνησε τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Το Μάρτιο του 1912 διεξήχθησαν εκλογές στην ελεύθερη Ελλάδα και την αυτόνομη Κρήτη. Μία αντιπροσωπεία από Κρήτες βουλευτές αποφασίζουν να έλθει στην ελληνική πρωτεύουσα και να συμμετάσχουν στις εργασιές του ελληνικού κοινοβουλίου.
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να ματαιώσει μία τέτοια απόφαση. Γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ποιες συνέπειες για το εθνικό θέμα μπορούσε να έχει μια τέτοια πράξη. Θα έδινε αφορμή στην Τουρκία να απειλήσει πόλεμο κατά της Ελλάδας ή ακόμη ανακατοχή της Κρήτης, ενώ η Ελλάδα δε είχε ολοκληρώσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες της.
Όταν το πράγμα έφτασε στα άκρα ο Βενιζέλος δεν δίστασε να λάβει βίαια μέτρα για να εμποδίσει την είσοδο των Κρητών βουλευτών στην Ελληνική Βουλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση διέκοψε τις εργασίες της Βουλής για τον Οκτώβριο 1912.
Στις 5 Οκτωβρίου 1912 ξεκινά ο Α’ βαλκανικός πόλεμος. Τα βαλκανικά κράτη Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο και Βουλγαρία κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία, παρά τις συντονισμένες και επίμονες προσπάθειες της ευρωπαϊκής διπλωματίας να τον αποτρέψει .
Με την έναρξη του πολέμου και τις πρώτες νίκες των ελληνικών όπλων οι πόρτες του ελληνικού κοινοβουλίου άνοιξαν και υποδέχθηκαν τους Κρήτες Βουλευτές. Στις 11 Οκτωβρίου 1912 υπογράφεται Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ο Στέφανος Δραγούμης διορίστηκε Γενικός Διοικητής της Κρήτης.
Με την πράξη αυτή de facto η Κρήτη έγινε τμήμα του Ελληνικού Κράτους δηλ. de facto συντελέστηκε η Ένωση. H de june ένωση, από άποψη διεθνούς δικαίου, συντελέστηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 17 Μαΐου 1913 μεταξύ της Τουρκίας και των εμπόλεμων βαλκανικών κρατών. Με το άρθρο 4 της συνθήκης… Η Αυτού μεγαλειότης, ο αυτοκράτωρ των Οθωμανών δηλοί ότι εκχωρεί εις τας Αυτών μεγαλειότητας τους συμμάχους ηγεμόνας την νήσον Κρήτην και ότι παραιτείται υπέρ αυτών πάντων των ων εκέκτητο επί της νήσου ταύτης κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων…
Αργότερα με την κύρωση της Ελληνοτουρκικής συνθήκης ειρήνης του Νοεμβρίου του 1913 ( νόμος 4213 της 11/14 Νοεμβρίου 1913) η Κρήτη περιήλθε οριστικά στην Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη βουλή … η ελληνική Κυβέρνησις ανέμενε δια την προσάρτησιν την επικύρωσιν της συνθήκης των Αθηνών, ήτις προεπιβεβαιούσα την συνθήκην του Λονδίνου, αποτελεί και την τελευταίαν λέξην επι του ζητήματος τούτου … και συνεχίζει μόνον με την συνθήκην των Αθηνών, κυρούσαν τα πρωκαταρτικώς συνομολογηθέντα εν Λονδίνω, εκλείπει κάθε ίχνος τουρκικής επικυριαρχίας επί της νήσου ( Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος, Η Ένωση της Κρήτης, Χανιά, 2003 ).
Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος κατήλθαν στα Χανιά και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο φρούριο Φιρκά, στο λιμάνι των Χανίων. Με την συμβολική αυτή πράξη επισημοποιήθηκε η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.
Και αυτό γιατί έτσι θέλησε η ευρωπαϊκή διπλωματία και κυρίως η Αγγλία. Η αγγλική εξωτερική πολιτική δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι κάποια στιγμή δεν ήταν εύκολο γι’ αυτήν, ή ακόμη χειρότερο, αδύνατο, να χρησιμοποιεί ο στόλος της το λιμάνι της Σούδας. Ο στόχος αυτός συνδυαζόταν με το έτερο δόγμα της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως ανάχωμα στην πάγια επιδίωξη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, της καθόδου δηλαδή της Ρωσίας στη ζεστή θάλασσα, το Αιγαίο.
Και δεν εναντιώθηκε μόνο το 1830 η ευρωπαϊκή διπλωματία στην ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αλλά πάντοτε όταν...
οι Κρήτες επαναστατούσαν κατά της τουρκικής κυριαρχίας για τον ίδιο σκοπό. Τούτο έγινε το 1841, το 1858, στη γιγαντομαχία του 1866-1868, το 1878, το 1889. Παράλληλα η προπαγάνδα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προσπάθησε να καλλιεργήσει στους Κρήτες, κυρίως στους εξέχοντες, μίαν αντίληψη αυτονομίας και ανεξαρτησίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Αντίληψη που βρήκε ευήκοα ώτα και που δημιούργησε πολλά προβλήματα κατά την επανάσταση του 1866. Στην πλειονότητά τους όμως οι Κρήτες απέκρουσαν μια τέτοια λύση.
Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα το κρητικό ζήτημα αποκτά οξύτητα εξαιτίας του «Ανατολικού Ζητήματος». Η Αγγλία θεωρεί την Κρήτη εκ των ων ουκ άνευ για την θαλάσσια οδό προς τις Ινδίες.
Το 1895 ξεκινά μία νέα επανάσταση, η λεγόμενη μεταπολιτευτική με επικεφαλής τον Μανούσο Κούνδουρο. Ο Κούνδουρος γνωρίζοντας τις διπλωματικές επιδιώξεις των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων θεωρούσε την αυτονομία της Κρήτης ως πρώτο βήμα για την ένωση της με την Ελλάδα.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν αντίθετη σε κάθε αυτονομιστική κίνηση, γιατί πίστευε ότι υπήρχε ο κίνδυνος να περιέλθει η Κρήτη σε κάποια ξένη δύναμη, οπότε θα χανόταν οριστικά για την Ελλάδα.
Οι Τούρκοι προέβησαν σε σφαγές και βιαιότητες που προκάλεσαν την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τελικά επεβλήθη νέος Οργανισμός που έγινε αποδεκτός από την επαναστατική επιτροπή.Η Τουρκική διοίκηση όμως αμέσως άρχισε να υπονομεύει το νέον Οργανισμό με φόνους και βιοπραγίες.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις από την άλλη μεριά προσπαθούν να αποτρέψουν την επέκταση των ταραχών και η ελληνική κυβέρνηση από την άλλη στέλνει πολεμικά πλοία υπό την αρχηγία του πρίγκιπα Γεωργίου για να εμποδίσουν τη μεταφορά του τουρκικού στρατού στο νησί. Την 1η Φεβρουαρίου 1987 φτάνει στην Κρήτη ο συνταγματάρχης Τιμολέων Βάσσος, ο οποίος στο όνομα του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου του Α’ καταλαμβάνει την Κρήτη και κηρύσσει την Ένωσή της με την Ελλάδα.
Σκληρές μάχες διεξάγονται. Η Κρήτη και πάλι στα όπλα για την ελευθερία της. Τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων χωρίς οίκτο κανονιοβολούν ανελέητα στις 7 Φεβρουαρίου 1897 το επαναστατικό στρατόπεδο που είχε οργανώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο ακρωτήρι Χανίων. Πράξη που ξεσήκωσε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη υπέρ των Κρητών.
Το Μάρτιο του 1897 οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις αποβιβάζουν στη μεγαλόνησο στρατό και την καταλαμβάνουν. Στα Χανιά οι Ιταλοί στο Ρέθυμνο οι Ρώσοι στο Ηράκλειο οι Άγγλοι και στο Λασίθι οι Γάλλοι. Προτείνουν δε ως λύση την αυτονομία της Κρήτης υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Πρόταση που οι Κρήτες δεν αποδέχτηκαν καταρχήν όπως και η ελληνική κυβέρνηση.Ο ατυχής όμως για την Ελλάδα ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 (8 Απριλίου – 8 Μαΐου) αναγκάζει την Ελλάδα να ανακαλέσει τις δυνάμεις της από την Κρήτη.
Οι Κρήτες βλέπουν και πάλι το όνειρό τους για την Ένωση να σβήνει. Μετά από τρεις συνελεύσεις – Αρμένοι Αποκορώνου, Αρχάνες και Μελιδόνι Μυλοποτάμου 16 Οκτωβρίου 1897 – αποδέχονται τη λύση της αυτονομίας που προτείνουν οι Ευρωπαίοι.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1898 αποβιβάζεται στο νησί ο ύπατος αρμοστής των Δυνάμεων, πρίγκιπας Γεώργιος, δευτερότοκος υιός του βασιλιά Γεωργίου.Οι Κρήτες τον υποδέχονται με άκρατο ενθουσιασμό και εκλαμβάνουν την παρουσία του στο νησί ως έναν αρραβώνα για την Ένωση. Πολύ γρήγορα όμως οι ελπίδες τους διαψεύδονται. Οι Δυνάμεις ούτε για μια στιγμή δεν αφήνουν περιθώρια για μία τέτοια λύση και στην επίσημη διακοίνωσή τους στο αίτημα του πρίγκιπα για Ένωση δηλώνουν ότι αυτό είναι αδύνατο (Φεβρουάριος 1901).
Ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος διαφώνησε με την πολιτική που ακολουθούσε ο πρίγκιπας για να επιτευχθεί η ένωση. Ο πρίγκιπας στήριζε τις ελπίδες του στους συγγενικούς δεσμούς που είχε με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Αντίθετα ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος είχε την άποψη ότι η πορεία προς την Ένωση έπρεπε να είναι σταδιακή. Είχε την απόλυτη βεβαιότητα ότι η άμεση επίτευξη της ένωσης ήταν αδύνατη, διότι γνώριζε ποιες ήταν οι μακροπρόθεσμες επιδιώξεις των δυνάμεων. Πίστευε και υποστήριζε ότι έπρεπε πρώτα να ολοκληρωθεί η αυτονομία. Να αποκτήσει η Κρήτη δικιά της πολιτοφυλακή. Να απαλλαγεί από τα ξένα στρατεύματα και να εκλέγει ο κρητικός λαός τον κυβερνήτη του.
Ο Βενιζέλος απολύθηκε από την Κρητική Κυβέρνηση (Μάρτιος 1901) και συκοφαντήθηκε στην Κρήτη και στην Ελλάδα ότι είναι ανθενωτικός και ότι επιθυμεί η Κρήτη να ανακηρυχθεί σε ηγεμονία.Η οξύτατη αυτή πολιτική κρίση οδήγησε τελικά σε ένοπλο αγώνα, στο κίνημα του Θερίσου, 10 Μαρτίου 1905.
Ο ένοπλος αγώνας κράτησε ως το Νοέμβριο του 1905. Οι Δυνάμεις χορήγησαν αμνηστία και δέχτηκαν να κατέλθει στην Κρήτη μία επιτροπή να ερευνήσει επιτόπου την κατάσταση και να προτείνει λύσεις. Η επιτροπή στις 30 Μαρτίου 1906 υποβάλλει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την έκθεσή της στην οποία μεταξύ των άλλων σημειώνει … το μόνο φάρμακο στην επικίνδυνη σημερινή κατάσταση είναι η ένωση της Κρήτης με το βασίλειο της Ελλάδος …
Παράλληλα αναγνωρίστηκε στο βασιλιά της Ελλάδας το δικαίωμα να προτείνει αυτός στις Δυνάμεις τον ύπατο αρμοστή.
Ύπατος αρμοστής διορίστηκε ο έμπειρος και μετριοπαθής πολιτικός Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του το Σεπτέμβριο του 1906.
Προηγουμένως η Συντακτική Συνέλευση που προήλθε από τις εκλογές του Μαΐου 1906 είχε κηρύξεις και αυτή την Ένωση της Κρήτης.
Τον Ιούλιο του 1908 άρχισε η αποχώρηση των ξένων στρατιωτικών αγημάτων με προοπτική να ολοκληρωθεί μετά από ένα έτος. Παράλληλα είχε οργανωθεί η κρητική πολιτοφυλακή. Έτσι σιγά – σιγά το αυτόνομο καθεστώς της Κρήτης αποδεσμευόταν από τον έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων, πράγμα που προοιωνιζόταν ότι ο κρητικός λαός, όταν η συγκυρία θα ήταν ευνοϊκή θα μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή του.
Τον Ιούνιο του 1908 ξεσπά στην Μακεδονία το κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει το Τουρκικό Σύνταγμα. Οι υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λαοί πανηγύρισαν διότι πίστεψαν ότι αρχίζει γι’ αυτούς μια νέα ελπιδοφόρα περίοδος.Η Βουλγαρία έσπευσε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από την τουρκική επικυριαρχία και η Αυστρία να προσαρτήσει τις επαρχίες Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Οι Κρήτες απογοητευμένοι από την παρελκυστική πολιτική των Δυνάμεων θεώρησαν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το κίνημα των Νεοτούρκων ως μία κατάλληλη ευκαιρία να κηρύξουν την Ένωση.Έτσι στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 η Κυβέρνηση της Κρήτης εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο κήρυξε την ένωση της Κρήτης.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.
Οι Νεότουρκοι όμως αντέδρασαν δυναμικά, επιθυμώντας την πρώτη διπλωματική επιτυχία τους, εκτιμώντας ότι ούτε οι Δυνάμεις επιθυμούσαν διακαώς την Ένωση. Έτσι οι Δυνάμεις στη διακοίνωσή τους προς την Τουρκία τον Ιανουάριο του 1909 υπογράμμιζαν ότι για να πραγματοποιηθεί η Ένωση απαιτείται πάντοτε η σύμφωνη γνώμη της Πύλης.
Τον Ιούλιο του 1909 φεύγει από την Κρήτη και ο τελευταίος ευρωπαίος στρατιώτης. Η ευρωπαϊκή αυτή χειρονομία, στην ουσία της συμβολική, αναπτέρωσε το ηθικό των Κρητών.
Δυστυχώς η διεθνής συγκυρία και η πλήρης αδυναμία της Ελλάδας να επιβάλει τη θέλησή της δεν ευνοούσαν την ενωτική λύση. Τον επόμενο μήνα, 4 Αυγούστου 1909, οι Δυνάμεις ζητούν από την Εκτελεστική Επιτροπή να κατεβάσει από όλα τα δημόσια κτίρια την ελληνική σημαία και η τουρκική κυβέρνηση απαιτεί από την ελληνική να αποδοκιμάσει την Ένωση, απειλώντας διακοπή διπλωματικών σχέσεων, πράγμα που υποχρέωσε την Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση των Δυνάμεων, οι οποίες στις 18 Αυγούστου 1909 κατέβασαν βιαίως την ελληνική σημαία από το φρούριο του Φιρκά Χανίων. Δυστυχώς πέρα από τη θέληση του κρητικού λαού υπήρχαν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα που στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν επέτρεπαν τη δικαίωση των εθνικών πόθων των Κρητών.
Στις 15 Αυγούστου 1909 ξεσπά στην Ελλάδα τι κίνημα στο Γουδί. Το κρητικό ζήτημα πλεγμένο στη δίνη των ευρωπαϊκών συμφερόντων έθετε στην κρητική πολιτική ηγεσία το ερώτημα: εμμονή στην πραξικοπηματική επιβολή της Ένωσης ή συνεννόηση με τις Δυνάμεις. Ο Βενιζέλος έκλινε με τη δεύτερη άποψη.
Τον Αύγουστο του 1910 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αφήνει το νησί και αρχίζει την ενεργό πολιτική δράση του στην Ελλάδα. Είχε πια εδραία πεποίθηση, ότι το κρητικό ζήτημα θα λυθεί και οι πόθοι του κρητικού λαού θα εκπληρωθούν μόνο τότε όταν η Ελλάδα θα ήταν σε θέση να επιβάλει την Ένωση με στρατιωτικά μέσα. Έτσι από τη στιγμή που ανέλαβε την ελληνική κυβέρνηση αμέσως ξεκίνησε τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Το Μάρτιο του 1912 διεξήχθησαν εκλογές στην ελεύθερη Ελλάδα και την αυτόνομη Κρήτη. Μία αντιπροσωπεία από Κρήτες βουλευτές αποφασίζουν να έλθει στην ελληνική πρωτεύουσα και να συμμετάσχουν στις εργασιές του ελληνικού κοινοβουλίου.
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να ματαιώσει μία τέτοια απόφαση. Γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ποιες συνέπειες για το εθνικό θέμα μπορούσε να έχει μια τέτοια πράξη. Θα έδινε αφορμή στην Τουρκία να απειλήσει πόλεμο κατά της Ελλάδας ή ακόμη ανακατοχή της Κρήτης, ενώ η Ελλάδα δε είχε ολοκληρώσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες της.
Όταν το πράγμα έφτασε στα άκρα ο Βενιζέλος δεν δίστασε να λάβει βίαια μέτρα για να εμποδίσει την είσοδο των Κρητών βουλευτών στην Ελληνική Βουλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση διέκοψε τις εργασίες της Βουλής για τον Οκτώβριο 1912.
Στις 5 Οκτωβρίου 1912 ξεκινά ο Α’ βαλκανικός πόλεμος. Τα βαλκανικά κράτη Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο και Βουλγαρία κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία, παρά τις συντονισμένες και επίμονες προσπάθειες της ευρωπαϊκής διπλωματίας να τον αποτρέψει .
Με την έναρξη του πολέμου και τις πρώτες νίκες των ελληνικών όπλων οι πόρτες του ελληνικού κοινοβουλίου άνοιξαν και υποδέχθηκαν τους Κρήτες Βουλευτές. Στις 11 Οκτωβρίου 1912 υπογράφεται Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ο Στέφανος Δραγούμης διορίστηκε Γενικός Διοικητής της Κρήτης.
Με την πράξη αυτή de facto η Κρήτη έγινε τμήμα του Ελληνικού Κράτους δηλ. de facto συντελέστηκε η Ένωση. H de june ένωση, από άποψη διεθνούς δικαίου, συντελέστηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 17 Μαΐου 1913 μεταξύ της Τουρκίας και των εμπόλεμων βαλκανικών κρατών. Με το άρθρο 4 της συνθήκης… Η Αυτού μεγαλειότης, ο αυτοκράτωρ των Οθωμανών δηλοί ότι εκχωρεί εις τας Αυτών μεγαλειότητας τους συμμάχους ηγεμόνας την νήσον Κρήτην και ότι παραιτείται υπέρ αυτών πάντων των ων εκέκτητο επί της νήσου ταύτης κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων…
Αργότερα με την κύρωση της Ελληνοτουρκικής συνθήκης ειρήνης του Νοεμβρίου του 1913 ( νόμος 4213 της 11/14 Νοεμβρίου 1913) η Κρήτη περιήλθε οριστικά στην Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη βουλή … η ελληνική Κυβέρνησις ανέμενε δια την προσάρτησιν την επικύρωσιν της συνθήκης των Αθηνών, ήτις προεπιβεβαιούσα την συνθήκην του Λονδίνου, αποτελεί και την τελευταίαν λέξην επι του ζητήματος τούτου … και συνεχίζει μόνον με την συνθήκην των Αθηνών, κυρούσαν τα πρωκαταρτικώς συνομολογηθέντα εν Λονδίνω, εκλείπει κάθε ίχνος τουρκικής επικυριαρχίας επί της νήσου ( Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος, Η Ένωση της Κρήτης, Χανιά, 2003 ).
Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος κατήλθαν στα Χανιά και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο φρούριο Φιρκά, στο λιμάνι των Χανίων. Με την συμβολική αυτή πράξη επισημοποιήθηκε η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.
Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν; Ποια είναι η πραγματική πιθανότητα να πτωχεύσει η Ελλάδα;
Γράφει ο Σταύρος Καρεφυλλάκης
Ας κάνουμε μια προσέγγιση των τιμών CDS, ως προς την ιδιότητά τους να εκφράσουν την πιθανότητα πτώχευσης μίας χώρας. Σε αυτή την προσέγγιση η τιμή 246 πολλαπλασιάζεται επί 5, που είναι η διάρκεια του δανείου και στη συνέχεια διαιρείται με το 100. Τότε, η μέγιστη πιθανότητα αδυναμίας της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη της, υπολογίζεται σε 12% και αν ληφθεί υπόψη το κερδοσκοπικό premium που ενσωματώνεται στα CDS, η τελική πιθανότητα αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας είναι, σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο υπολογισμού, από 1,2% μέχρι 12%. Τότε, η πιθανότητα πτώχευσης της Αργεντινής στα επόμενα 2,5 χρόνια φτάνει το 100%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Ρωσίας στα επόμενα 5 χρόνια αγγίζει το 40%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Τουρκίας είναι 18% της Ιταλίας 9%, της Ισπανίας 6%, όσο και της Πορτογαλίας και της Βρετανίας. Η πιθανότητα πτώχευσης των ΗΠΑ στην επόμενη 5αετία τοποθετείται στο 3%, της Ιαπωνίας στο 2,5% και της Γερμανίας στο 2%. Αν χρησιμοποιήσουμε τα CDS ως εκφραστές της πιθανότητας πτώχευσης μίας χώρας, τότε η πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας είναι 2,46%. Τότε, όμως, της Αργεντινής είναι 40%, της Ρωσίας 7,7%, της Τουρκίας 4,63%, της Βραζιλίας 3,7%, της Κίνας 2,15%, της Ιταλίας 1,7% κλπ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩ
Μία τέτοια πρόβλεψη, με τη σχετική επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει, ότι δηλαδή η Ελλάδα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στη δραχμή ώστε να προβεί σε υποτίμησή της για να σώσει την οικονομία της, επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα μπορεί να μη πτωχεύσουμε, τελικά, από χρήματα αλλά σίγουρα έχουμε πτωχεύσει, προ πολλού, από σοβαρότητα και στοιχειώδη υπευθυνότητα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έστω ότι η Ελλάδα έχει, όντως, τεράστιο δημόσιο χρέος το οποίο γίνεται δυσβάσταχτο για τους ώμους της (υπό τη σκιά της τρέχουσας κρίσης). Επιπλέον, έστω, πως ο κρατικός δανεισμός και τα πακέτα βοήθειας με σκοπό την στήριξη του τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της κατανάλωσης (ώστε να βοηθηθεί τελικά η ανάπτυξη) δημιουργήσουν πληθωρισμό μεγαλύτερο από τον μέσο ευρωπαϊκό, υπονομεύοντας την ανταγωνιστικότητα και εν τέλει την ανάπτυξη. Η παλιά συνταγή για την αντιμετώπιση των παραπάνω θα ήταν μείωση των επιτοκίων και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αυτό, όμως, δε μπορεί να συμβεί όσο η χώρα είναι μέλος της ΟΝΕ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΦΥΓΟΥΜΕ;
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η ΕΕ στρέφει εντελώς την πλάτη της στην Ελλάδα (όπως υποστηρίχτηκε από ελληνικά ΜΜΕ ότι θα συμβεί) και έτσι, χωρίς καμία βοήθεια από αυτήν, έστω ότι η χώρα φτάνει στο σημείο να αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της στο εσωτερικό της, όπως στις πληρωμές των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, την καταβολή συντάξεων κλπ. Τότε, ας υποθέσουμε, ότι η αποχώρηση από την ΟΝΕ αναδεικνύεται ως επιλογή ανάγκης, με το σχέδιο της επιστροφής στη δραχμή και της κυμαινόμενης ισοτιμίας του με το ευρώ. Σε μία τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τις οικονομικές της υποχρεώσεις, χρησιμοποιώντας το νόμισμα που θα εξέδιδε η κεντρική της τράπεζα, δηλαδή τη δραχμή, σε μία αρχική ισοτιμία προς το ευρώ. Επόμενο βήμα θα ήταν η μετατροπή του χρέους σε ευρώ, σε χρέος σε δραχμές. Άμεση συνέπεια της εκτύπωσης χαρτονομισμάτων για την αποπληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων, θα ήταν ο πληθωρισμός της δραχμής (εξαιτίας της αύξησης του αριθμού κυκλοφορούντος χρήματος χωρίς αντίκρισμα και αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση) και η αντικατάσταση του ασφάλιστρου πτώχευσης με ασφάλιστρο κινδύνου απέναντι στον πληθωρισμό, ο οποίος και θα προκαλούσε πτώση στην τιμή των ομολόγων. Αλλά με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας, όπως την υποθέσαμε και την περιγράψαμε παραπάνω, οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων (δηλαδή οι δανειστές μας) δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τη θέση τους: θα έπρεπε να αποδεχτούν ότι θα υπήρξε, ως αποτέλεσμα, μερική αποκήρυξη των απαιτήσεών τους. Από εκεί και πέρα θα ήταν στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να αποδείξει ότι θα ήταν ικανή να βελτιώσει την οικονομία της, έχοντας αποκτήσει τον έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής. Μέχρι εδώ, ας υποθέσουμε ότι το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό, καθώς η επανέκδοση του εθνικού νομίσματος είναι στα πλαίσια με την αρχή του "lex monetae" που είναι ευρέως αποδεκτό στο δημόσιο διεθνές δίκαιο. Προηγούμενα παραδείγματα έχουμε από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης. Μα σε αυτές της χώρες, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Αντίθετα, οι χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, υπόκεινται σε μία σειρά πολύπλοκων και συχνά διφορούμενων σχέσεων μεταξύ εθνικής νομοθεσίας, διεθνούς νομοθεσίας και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, η οποία κάνει την προοπτική αποχώρησης από το ενιαίο νόμισμα πολύ πιο προβληματική και δύσκολη. Μία άλλη διαφορά από προηγούμενες περιπτώσεις, είναι ότι οι χώρες πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχαν αναπτυγμένα συστήματα οικονομικών και χρηματοοικονομικών απαιτήσεων ιδιωτικού τομέα κάτι το οποίο ισχύει στην ΕΕ, όπου το σύνολο, σχεδόν, του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους είναι σε ευρώ. Αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολη την έξοδο μίας χώρας από την ΟΝΕ, καθώς, αν κάτι τέτοιο συμβεί, η κυβέρνησή της μπορεί, μεν, να έχει κάποιες ελπίδες να βγει από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα αλλά οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα με κέρδη σε "μαλακό" εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή και υποχρεώσεις σε "σκληρό" ευρώ, θα βρεθούν σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Αυτό, θα έχει ως συνέπεια να γίνει ακόμη πιο εύθραυστος και ο τραπεζικός κλάδος, ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τον ιδιωτικό τομέα και η πιθανότητα ανεπανόρθωτης βλάβης ή και κατάρρευσης και των δύο θα αυξηθεί κατακόρυφα. Επιπλέον, αν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα δοκίμαζαν να μετατρέψουν τα χρέη τους σε δραχμές, οι ξένοι πιστωτές δε θα το αποδέχονταν. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν συμφωνίες και σχετική νομοθεσία που να καθορίζει τη διαδικασία εξόδου από την ΟΝΕ, θα δημιουργούνταν σύγκρουση μεταξύ της εθνικής κυβέρνησης και των εθνικών δικαστηρίων με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και φυσικά μεταξύ ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου. Η οικονομική κρίση θα προκαλούσε, έτσι, νομοθετική και πολιτική, αν όχι συνταγματική κρίση. Αναπόφευκτη θα ήταν μία ευρωπαϊκή κρίση. Πέρα από αυτό, στο πρώτο στάδιο μίας ενδεχόμενης αποχώρησης από το ευρώ, μία ενδεχόμενη υποτίμηση της δραχμής θα τίναζε στον αέρα τις ανταγωνιστικές της Ελλάδας χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια και χειρότερα οικονομικά προβλήματα, όπως την Ιταλία και την Ισπανία. Ακόμη, θα δημιουργούνταν ένα ντόμινο επιπτώσεων στις χώρες όπου η Ελλάδα έχει ισχυρή εμπορική και τραπεζική παρουσία, όπως είναι αυτές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, η έξοδος μίας χώρας από το ευρώ θα αύξανε την πίεση στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και θα ενίσχυε το φόβο για συνολική κατάρρευση της ΟΝΕ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ρίσκο πτώχευσης κρατών όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία και παράλληλα η απροθυμία επενδυτών να χρηματοδοτήσουν το χρέος τους. Η χρηματιστηριακή ιστορία μας διδάσκει ότι καμία χώρα δεν είναι πολύ μικρή όταν πρόκειται για χρηματιστηριακές κρίσεις και τα προβλήματα στη μία, αν αφεθούν να φτάσουν στο απροχώρητο, μεταφέρονται στις γειτονικές χώρες εν ριπή οφθαλμού. Μετά από όλα τα παραπάνω γεννιέται το ερώτημα: συμφέρει την ΕΕ ή τους δανειστές μας, η έξοδος της πτώχευση και η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ; Η προφανής απάντηση είναι "όχι". Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο οι ετεροχρονισμένοι κινδυνολόγοι που, τόσο ευθαρσώς και τόσο πρόχειρα, προέβλεψαν αυτήν την εξέλιξη, παρέλειψαν να εξετάσουν. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι απλό. Έχουμε «πτωχεύσει» αλλά δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε! Θα μας αφήσουν στην οριακή μιζέρια μας να βουλοπλέουμε, αλλά προς θεού όχι να πτωχεύσουμε οριστικά. Το μεγάλο ερώτημα όμως που προκύπτει τελικά είναι μήπως θα ήταν καλύτερο να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο; Να επιλέξουμε να βγει η χώρα μας από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα κι ας θα βρεθούμε σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Τουλάχιστον θα είναι προσωρινή (όταν όλα γίνουν όπως πρέπει όμως) ενώ τώρα μας κρατάνε σε καθεστώς ημιπτώχευσης για να μας ξεζουμίζουν. Σε άλλες χώρες στο παρελθόν, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή σε συνθήκες επανάστασης θα ξεφύγουμε και αν είναι δυνατόν τελικά να μην αναγνωρίσουμε το παράνομο χρέος μας το οποίο είναι προϊόν εσχάτης τοκογλυφίας. Για ένα καλύτερο αύριο είναι προτιμότερο να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι με αυτό το πολιτικό σύστημα, με αυτούς τους ξεπουλημένους και διορισμένους πολιτικούς αυτό είναι αδύνατον. Μόνο μια εθνική και επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να πάει κόντρα στο σύστημα.
Ας κάνουμε μια προσέγγιση των τιμών CDS, ως προς την ιδιότητά τους να εκφράσουν την πιθανότητα πτώχευσης μίας χώρας. Σε αυτή την προσέγγιση η τιμή 246 πολλαπλασιάζεται επί 5, που είναι η διάρκεια του δανείου και στη συνέχεια διαιρείται με το 100. Τότε, η μέγιστη πιθανότητα αδυναμίας της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη της, υπολογίζεται σε 12% και αν ληφθεί υπόψη το κερδοσκοπικό premium που ενσωματώνεται στα CDS, η τελική πιθανότητα αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας είναι, σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο υπολογισμού, από 1,2% μέχρι 12%. Τότε, η πιθανότητα πτώχευσης της Αργεντινής στα επόμενα 2,5 χρόνια φτάνει το 100%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Ρωσίας στα επόμενα 5 χρόνια αγγίζει το 40%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Τουρκίας είναι 18% της Ιταλίας 9%, της Ισπανίας 6%, όσο και της Πορτογαλίας και της Βρετανίας. Η πιθανότητα πτώχευσης των ΗΠΑ στην επόμενη 5αετία τοποθετείται στο 3%, της Ιαπωνίας στο 2,5% και της Γερμανίας στο 2%. Αν χρησιμοποιήσουμε τα CDS ως εκφραστές της πιθανότητας πτώχευσης μίας χώρας, τότε η πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας είναι 2,46%. Τότε, όμως, της Αργεντινής είναι 40%, της Ρωσίας 7,7%, της Τουρκίας 4,63%, της Βραζιλίας 3,7%, της Κίνας 2,15%, της Ιταλίας 1,7% κλπ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩ
Μία τέτοια πρόβλεψη, με τη σχετική επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει, ότι δηλαδή η Ελλάδα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στη δραχμή ώστε να προβεί σε υποτίμησή της για να σώσει την οικονομία της, επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα μπορεί να μη πτωχεύσουμε, τελικά, από χρήματα αλλά σίγουρα έχουμε πτωχεύσει, προ πολλού, από σοβαρότητα και στοιχειώδη υπευθυνότητα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έστω ότι η Ελλάδα έχει, όντως, τεράστιο δημόσιο χρέος το οποίο γίνεται δυσβάσταχτο για τους ώμους της (υπό τη σκιά της τρέχουσας κρίσης). Επιπλέον, έστω, πως ο κρατικός δανεισμός και τα πακέτα βοήθειας με σκοπό την στήριξη του τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της κατανάλωσης (ώστε να βοηθηθεί τελικά η ανάπτυξη) δημιουργήσουν πληθωρισμό μεγαλύτερο από τον μέσο ευρωπαϊκό, υπονομεύοντας την ανταγωνιστικότητα και εν τέλει την ανάπτυξη. Η παλιά συνταγή για την αντιμετώπιση των παραπάνω θα ήταν μείωση των επιτοκίων και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αυτό, όμως, δε μπορεί να συμβεί όσο η χώρα είναι μέλος της ΟΝΕ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΦΥΓΟΥΜΕ;
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η ΕΕ στρέφει εντελώς την πλάτη της στην Ελλάδα (όπως υποστηρίχτηκε από ελληνικά ΜΜΕ ότι θα συμβεί) και έτσι, χωρίς καμία βοήθεια από αυτήν, έστω ότι η χώρα φτάνει στο σημείο να αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της στο εσωτερικό της, όπως στις πληρωμές των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, την καταβολή συντάξεων κλπ. Τότε, ας υποθέσουμε, ότι η αποχώρηση από την ΟΝΕ αναδεικνύεται ως επιλογή ανάγκης, με το σχέδιο της επιστροφής στη δραχμή και της κυμαινόμενης ισοτιμίας του με το ευρώ. Σε μία τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τις οικονομικές της υποχρεώσεις, χρησιμοποιώντας το νόμισμα που θα εξέδιδε η κεντρική της τράπεζα, δηλαδή τη δραχμή, σε μία αρχική ισοτιμία προς το ευρώ. Επόμενο βήμα θα ήταν η μετατροπή του χρέους σε ευρώ, σε χρέος σε δραχμές. Άμεση συνέπεια της εκτύπωσης χαρτονομισμάτων για την αποπληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων, θα ήταν ο πληθωρισμός της δραχμής (εξαιτίας της αύξησης του αριθμού κυκλοφορούντος χρήματος χωρίς αντίκρισμα και αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση) και η αντικατάσταση του ασφάλιστρου πτώχευσης με ασφάλιστρο κινδύνου απέναντι στον πληθωρισμό, ο οποίος και θα προκαλούσε πτώση στην τιμή των ομολόγων. Αλλά με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας, όπως την υποθέσαμε και την περιγράψαμε παραπάνω, οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων (δηλαδή οι δανειστές μας) δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τη θέση τους: θα έπρεπε να αποδεχτούν ότι θα υπήρξε, ως αποτέλεσμα, μερική αποκήρυξη των απαιτήσεών τους. Από εκεί και πέρα θα ήταν στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να αποδείξει ότι θα ήταν ικανή να βελτιώσει την οικονομία της, έχοντας αποκτήσει τον έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής. Μέχρι εδώ, ας υποθέσουμε ότι το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό, καθώς η επανέκδοση του εθνικού νομίσματος είναι στα πλαίσια με την αρχή του "lex monetae" που είναι ευρέως αποδεκτό στο δημόσιο διεθνές δίκαιο. Προηγούμενα παραδείγματα έχουμε από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης. Μα σε αυτές της χώρες, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Αντίθετα, οι χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, υπόκεινται σε μία σειρά πολύπλοκων και συχνά διφορούμενων σχέσεων μεταξύ εθνικής νομοθεσίας, διεθνούς νομοθεσίας και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, η οποία κάνει την προοπτική αποχώρησης από το ενιαίο νόμισμα πολύ πιο προβληματική και δύσκολη. Μία άλλη διαφορά από προηγούμενες περιπτώσεις, είναι ότι οι χώρες πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχαν αναπτυγμένα συστήματα οικονομικών και χρηματοοικονομικών απαιτήσεων ιδιωτικού τομέα κάτι το οποίο ισχύει στην ΕΕ, όπου το σύνολο, σχεδόν, του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους είναι σε ευρώ. Αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολη την έξοδο μίας χώρας από την ΟΝΕ, καθώς, αν κάτι τέτοιο συμβεί, η κυβέρνησή της μπορεί, μεν, να έχει κάποιες ελπίδες να βγει από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα αλλά οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα με κέρδη σε "μαλακό" εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή και υποχρεώσεις σε "σκληρό" ευρώ, θα βρεθούν σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Αυτό, θα έχει ως συνέπεια να γίνει ακόμη πιο εύθραυστος και ο τραπεζικός κλάδος, ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τον ιδιωτικό τομέα και η πιθανότητα ανεπανόρθωτης βλάβης ή και κατάρρευσης και των δύο θα αυξηθεί κατακόρυφα. Επιπλέον, αν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα δοκίμαζαν να μετατρέψουν τα χρέη τους σε δραχμές, οι ξένοι πιστωτές δε θα το αποδέχονταν. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν συμφωνίες και σχετική νομοθεσία που να καθορίζει τη διαδικασία εξόδου από την ΟΝΕ, θα δημιουργούνταν σύγκρουση μεταξύ της εθνικής κυβέρνησης και των εθνικών δικαστηρίων με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και φυσικά μεταξύ ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου. Η οικονομική κρίση θα προκαλούσε, έτσι, νομοθετική και πολιτική, αν όχι συνταγματική κρίση. Αναπόφευκτη θα ήταν μία ευρωπαϊκή κρίση. Πέρα από αυτό, στο πρώτο στάδιο μίας ενδεχόμενης αποχώρησης από το ευρώ, μία ενδεχόμενη υποτίμηση της δραχμής θα τίναζε στον αέρα τις ανταγωνιστικές της Ελλάδας χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια και χειρότερα οικονομικά προβλήματα, όπως την Ιταλία και την Ισπανία. Ακόμη, θα δημιουργούνταν ένα ντόμινο επιπτώσεων στις χώρες όπου η Ελλάδα έχει ισχυρή εμπορική και τραπεζική παρουσία, όπως είναι αυτές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, η έξοδος μίας χώρας από το ευρώ θα αύξανε την πίεση στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και θα ενίσχυε το φόβο για συνολική κατάρρευση της ΟΝΕ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ρίσκο πτώχευσης κρατών όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία και παράλληλα η απροθυμία επενδυτών να χρηματοδοτήσουν το χρέος τους. Η χρηματιστηριακή ιστορία μας διδάσκει ότι καμία χώρα δεν είναι πολύ μικρή όταν πρόκειται για χρηματιστηριακές κρίσεις και τα προβλήματα στη μία, αν αφεθούν να φτάσουν στο απροχώρητο, μεταφέρονται στις γειτονικές χώρες εν ριπή οφθαλμού. Μετά από όλα τα παραπάνω γεννιέται το ερώτημα: συμφέρει την ΕΕ ή τους δανειστές μας, η έξοδος της πτώχευση και η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ; Η προφανής απάντηση είναι "όχι". Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο οι ετεροχρονισμένοι κινδυνολόγοι που, τόσο ευθαρσώς και τόσο πρόχειρα, προέβλεψαν αυτήν την εξέλιξη, παρέλειψαν να εξετάσουν. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι απλό. Έχουμε «πτωχεύσει» αλλά δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε! Θα μας αφήσουν στην οριακή μιζέρια μας να βουλοπλέουμε, αλλά προς θεού όχι να πτωχεύσουμε οριστικά. Το μεγάλο ερώτημα όμως που προκύπτει τελικά είναι μήπως θα ήταν καλύτερο να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο; Να επιλέξουμε να βγει η χώρα μας από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα κι ας θα βρεθούμε σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Τουλάχιστον θα είναι προσωρινή (όταν όλα γίνουν όπως πρέπει όμως) ενώ τώρα μας κρατάνε σε καθεστώς ημιπτώχευσης για να μας ξεζουμίζουν. Σε άλλες χώρες στο παρελθόν, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή σε συνθήκες επανάστασης θα ξεφύγουμε και αν είναι δυνατόν τελικά να μην αναγνωρίσουμε το παράνομο χρέος μας το οποίο είναι προϊόν εσχάτης τοκογλυφίας. Για ένα καλύτερο αύριο είναι προτιμότερο να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι με αυτό το πολιτικό σύστημα, με αυτούς τους ξεπουλημένους και διορισμένους πολιτικούς αυτό είναι αδύνατον. Μόνο μια εθνική και επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να πάει κόντρα στο σύστημα.
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν; Ποια είναι η πραγματική πιθανότητα να πτωχεύσει η Ελλάδα;
Γράφει ο Σταύρος Καρεφυλλάκης
Ας κάνουμε μια προσέγγιση των τιμών CDS, ως προς την ιδιότητά τους να εκφράσουν την πιθανότητα πτώχευσης μίας χώρας. Σε αυτή την προσέγγιση η τιμή 246 πολλαπλασιάζεται επί 5, που είναι η διάρκεια του δανείου και στη συνέχεια διαιρείται με το 100. Τότε, η μέγιστη πιθανότητα αδυναμίας της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη της, υπολογίζεται σε 12% και αν ληφθεί υπόψη το κερδοσκοπικό premium που ενσωματώνεται στα CDS, η τελική πιθανότητα αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας είναι, σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο υπολογισμού, από 1,2% μέχρι 12%. Τότε, η πιθανότητα πτώχευσης της Αργεντινής στα επόμενα 2,5 χρόνια φτάνει το 100%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Ρωσίας στα επόμενα 5 χρόνια αγγίζει το 40%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Τουρκίας είναι 18% της Ιταλίας 9%, της Ισπανίας 6%, όσο και της Πορτογαλίας και της Βρετανίας. Η πιθανότητα πτώχευσης των ΗΠΑ στην επόμενη 5αετία τοποθετείται στο 3%, της Ιαπωνίας στο 2,5% και της Γερμανίας στο 2%. Αν χρησιμοποιήσουμε τα CDS ως εκφραστές της πιθανότητας πτώχευσης μίας χώρας, τότε η πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας είναι 2,46%. Τότε, όμως, της Αργεντινής είναι 40%, της Ρωσίας 7,7%, της Τουρκίας 4,63%, της Βραζιλίας 3,7%, της Κίνας 2,15%, της Ιταλίας 1,7% κλπ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩ
Μία τέτοια πρόβλεψη, με τη σχετική επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει, ότι δηλαδή η Ελλάδα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στη δραχμή ώστε να προβεί σε υποτίμησή της για να σώσει την οικονομία της, επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα μπορεί να μη πτωχεύσουμε, τελικά, από χρήματα αλλά σίγουρα έχουμε πτωχεύσει, προ πολλού, από σοβαρότητα και στοιχειώδη υπευθυνότητα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έστω ότι η Ελλάδα έχει, όντως, τεράστιο δημόσιο χρέος το οποίο γίνεται δυσβάσταχτο για τους ώμους της (υπό τη σκιά της τρέχουσας κρίσης). Επιπλέον, έστω, πως ο κρατικός δανεισμός και τα πακέτα βοήθειας με σκοπό την στήριξη του τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της κατανάλωσης (ώστε να βοηθηθεί τελικά η ανάπτυξη) δημιουργήσουν πληθωρισμό μεγαλύτερο από τον μέσο ευρωπαϊκό, υπονομεύοντας την ανταγωνιστικότητα και εν τέλει την ανάπτυξη. Η παλιά συνταγή για την αντιμετώπιση των παραπάνω θα ήταν μείωση των επιτοκίων και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αυτό, όμως, δε μπορεί να συμβεί όσο η χώρα είναι μέλος της ΟΝΕ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΦΥΓΟΥΜΕ;
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η ΕΕ στρέφει εντελώς την πλάτη της στην Ελλάδα (όπως υποστηρίχτηκε από ελληνικά ΜΜΕ ότι θα συμβεί) και έτσι, χωρίς καμία βοήθεια από αυτήν, έστω ότι η χώρα φτάνει στο σημείο να αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της στο εσωτερικό της, όπως στις πληρωμές των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, την καταβολή συντάξεων κλπ. Τότε, ας υποθέσουμε, ότι η αποχώρηση από την ΟΝΕ αναδεικνύεται ως επιλογή ανάγκης, με το σχέδιο της επιστροφής στη δραχμή και της κυμαινόμενης ισοτιμίας του με το ευρώ. Σε μία τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τις οικονομικές της υποχρεώσεις, χρησιμοποιώντας το νόμισμα που θα εξέδιδε η κεντρική της τράπεζα, δηλαδή τη δραχμή, σε μία αρχική ισοτιμία προς το ευρώ. Επόμενο βήμα θα ήταν η μετατροπή του χρέους σε ευρώ, σε χρέος σε δραχμές. Άμεση συνέπεια της εκτύπωσης χαρτονομισμάτων για την αποπληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων, θα ήταν ο πληθωρισμός της δραχμής (εξαιτίας της αύξησης του αριθμού κυκλοφορούντος χρήματος χωρίς αντίκρισμα και αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση) και η αντικατάσταση του ασφάλιστρου πτώχευσης με ασφάλιστρο κινδύνου απέναντι στον πληθωρισμό, ο οποίος και θα προκαλούσε πτώση στην τιμή των ομολόγων. Αλλά με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας, όπως την υποθέσαμε και την περιγράψαμε παραπάνω, οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων (δηλαδή οι δανειστές μας) δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τη θέση τους: θα έπρεπε να αποδεχτούν ότι θα υπήρξε, ως αποτέλεσμα, μερική αποκήρυξη των απαιτήσεών τους. Από εκεί και πέρα θα ήταν στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να αποδείξει ότι θα ήταν ικανή να βελτιώσει την οικονομία της, έχοντας αποκτήσει τον έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής. Μέχρι εδώ, ας υποθέσουμε ότι το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό, καθώς η επανέκδοση του εθνικού νομίσματος είναι στα πλαίσια με την αρχή του "lex monetae" που είναι ευρέως αποδεκτό στο δημόσιο διεθνές δίκαιο. Προηγούμενα παραδείγματα έχουμε από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης. Μα σε αυτές της χώρες, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Αντίθετα, οι χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, υπόκεινται σε μία σειρά πολύπλοκων και συχνά διφορούμενων σχέσεων μεταξύ εθνικής νομοθεσίας, διεθνούς νομοθεσίας και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, η οποία κάνει την προοπτική αποχώρησης από το ενιαίο νόμισμα πολύ πιο προβληματική και δύσκολη. Μία άλλη διαφορά από προηγούμενες περιπτώσεις, είναι ότι οι χώρες πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχαν αναπτυγμένα συστήματα οικονομικών και χρηματοοικονομικών απαιτήσεων ιδιωτικού τομέα κάτι το οποίο ισχύει στην ΕΕ, όπου το σύνολο, σχεδόν, του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους είναι σε ευρώ. Αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολη την έξοδο μίας χώρας από την ΟΝΕ, καθώς, αν κάτι τέτοιο συμβεί, η κυβέρνησή της μπορεί, μεν, να έχει κάποιες ελπίδες να βγει από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα αλλά οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα με κέρδη σε "μαλακό" εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή και υποχρεώσεις σε "σκληρό" ευρώ, θα βρεθούν σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Αυτό, θα έχει ως συνέπεια να γίνει ακόμη πιο εύθραυστος και ο τραπεζικός κλάδος, ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τον ιδιωτικό τομέα και η πιθανότητα ανεπανόρθωτης βλάβης ή και κατάρρευσης και των δύο θα αυξηθεί κατακόρυφα. Επιπλέον, αν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα δοκίμαζαν να μετατρέψουν τα χρέη τους σε δραχμές, οι ξένοι πιστωτές δε θα το αποδέχονταν. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν συμφωνίες και σχετική νομοθεσία που να καθορίζει τη διαδικασία εξόδου από την ΟΝΕ, θα δημιουργούνταν σύγκρουση μεταξύ της εθνικής κυβέρνησης και των εθνικών δικαστηρίων με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και φυσικά μεταξύ ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου. Η οικονομική κρίση θα προκαλούσε, έτσι, νομοθετική και πολιτική, αν όχι συνταγματική κρίση. Αναπόφευκτη θα ήταν μία ευρωπαϊκή κρίση. Πέρα από αυτό, στο πρώτο στάδιο μίας ενδεχόμενης αποχώρησης από το ευρώ, μία ενδεχόμενη υποτίμηση της δραχμής θα τίναζε στον αέρα τις ανταγωνιστικές της Ελλάδας χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια και χειρότερα οικονομικά προβλήματα, όπως την Ιταλία και την Ισπανία. Ακόμη, θα δημιουργούνταν ένα ντόμινο επιπτώσεων στις χώρες όπου η Ελλάδα έχει ισχυρή εμπορική και τραπεζική παρουσία, όπως είναι αυτές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, η έξοδος μίας χώρας από το ευρώ θα αύξανε την πίεση στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και θα ενίσχυε το φόβο για συνολική κατάρρευση της ΟΝΕ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ρίσκο πτώχευσης κρατών όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία και παράλληλα η απροθυμία επενδυτών να χρηματοδοτήσουν το χρέος τους. Η χρηματιστηριακή ιστορία μας διδάσκει ότι καμία χώρα δεν είναι πολύ μικρή όταν πρόκειται για χρηματιστηριακές κρίσεις και τα προβλήματα στη μία, αν αφεθούν να φτάσουν στο απροχώρητο, μεταφέρονται στις γειτονικές χώρες εν ριπή οφθαλμού. Μετά από όλα τα παραπάνω γεννιέται το ερώτημα: συμφέρει την ΕΕ ή τους δανειστές μας, η έξοδος της πτώχευση και η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ; Η προφανής απάντηση είναι "όχι". Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο οι ετεροχρονισμένοι κινδυνολόγοι που, τόσο ευθαρσώς και τόσο πρόχειρα, προέβλεψαν αυτήν την εξέλιξη, παρέλειψαν να εξετάσουν. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι απλό. Έχουμε «πτωχεύσει» αλλά δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε! Θα μας αφήσουν στην οριακή μιζέρια μας να βουλοπλέουμε, αλλά προς θεού όχι να πτωχεύσουμε οριστικά. Το μεγάλο ερώτημα όμως που προκύπτει τελικά είναι μήπως θα ήταν καλύτερο να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο; Να επιλέξουμε να βγει η χώρα μας από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα κι ας θα βρεθούμε σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Τουλάχιστον θα είναι προσωρινή (όταν όλα γίνουν όπως πρέπει όμως) ενώ τώρα μας κρατάνε σε καθεστώς ημιπτώχευσης για να μας ξεζουμίζουν. Σε άλλες χώρες στο παρελθόν, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή σε συνθήκες επανάστασης θα ξεφύγουμε και αν είναι δυνατόν τελικά να μην αναγνωρίσουμε το παράνομο χρέος μας το οποίο είναι προϊόν εσχάτης τοκογλυφίας. Για ένα καλύτερο αύριο είναι προτιμότερο να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι με αυτό το πολιτικό σύστημα, με αυτούς τους ξεπουλημένους και διορισμένους πολιτικούς αυτό είναι αδύνατον. Μόνο μια εθνική και επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να πάει κόντρα στο σύστημα.
Ας κάνουμε μια προσέγγιση των τιμών CDS, ως προς την ιδιότητά τους να εκφράσουν την πιθανότητα πτώχευσης μίας χώρας. Σε αυτή την προσέγγιση η τιμή 246 πολλαπλασιάζεται επί 5, που είναι η διάρκεια του δανείου και στη συνέχεια διαιρείται με το 100. Τότε, η μέγιστη πιθανότητα αδυναμίας της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη της, υπολογίζεται σε 12% και αν ληφθεί υπόψη το κερδοσκοπικό premium που ενσωματώνεται στα CDS, η τελική πιθανότητα αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας είναι, σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο υπολογισμού, από 1,2% μέχρι 12%. Τότε, η πιθανότητα πτώχευσης της Αργεντινής στα επόμενα 2,5 χρόνια φτάνει το 100%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Ρωσίας στα επόμενα 5 χρόνια αγγίζει το 40%. Η πιθανότητα πτώχευσης της Τουρκίας είναι 18% της Ιταλίας 9%, της Ισπανίας 6%, όσο και της Πορτογαλίας και της Βρετανίας. Η πιθανότητα πτώχευσης των ΗΠΑ στην επόμενη 5αετία τοποθετείται στο 3%, της Ιαπωνίας στο 2,5% και της Γερμανίας στο 2%. Αν χρησιμοποιήσουμε τα CDS ως εκφραστές της πιθανότητας πτώχευσης μίας χώρας, τότε η πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας είναι 2,46%. Τότε, όμως, της Αργεντινής είναι 40%, της Ρωσίας 7,7%, της Τουρκίας 4,63%, της Βραζιλίας 3,7%, της Κίνας 2,15%, της Ιταλίας 1,7% κλπ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩ
Μία τέτοια πρόβλεψη, με τη σχετική επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει, ότι δηλαδή η Ελλάδα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στη δραχμή ώστε να προβεί σε υποτίμησή της για να σώσει την οικονομία της, επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα μπορεί να μη πτωχεύσουμε, τελικά, από χρήματα αλλά σίγουρα έχουμε πτωχεύσει, προ πολλού, από σοβαρότητα και στοιχειώδη υπευθυνότητα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έστω ότι η Ελλάδα έχει, όντως, τεράστιο δημόσιο χρέος το οποίο γίνεται δυσβάσταχτο για τους ώμους της (υπό τη σκιά της τρέχουσας κρίσης). Επιπλέον, έστω, πως ο κρατικός δανεισμός και τα πακέτα βοήθειας με σκοπό την στήριξη του τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της κατανάλωσης (ώστε να βοηθηθεί τελικά η ανάπτυξη) δημιουργήσουν πληθωρισμό μεγαλύτερο από τον μέσο ευρωπαϊκό, υπονομεύοντας την ανταγωνιστικότητα και εν τέλει την ανάπτυξη. Η παλιά συνταγή για την αντιμετώπιση των παραπάνω θα ήταν μείωση των επιτοκίων και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αυτό, όμως, δε μπορεί να συμβεί όσο η χώρα είναι μέλος της ΟΝΕ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΦΥΓΟΥΜΕ;
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η ΕΕ στρέφει εντελώς την πλάτη της στην Ελλάδα (όπως υποστηρίχτηκε από ελληνικά ΜΜΕ ότι θα συμβεί) και έτσι, χωρίς καμία βοήθεια από αυτήν, έστω ότι η χώρα φτάνει στο σημείο να αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της στο εσωτερικό της, όπως στις πληρωμές των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, την καταβολή συντάξεων κλπ. Τότε, ας υποθέσουμε, ότι η αποχώρηση από την ΟΝΕ αναδεικνύεται ως επιλογή ανάγκης, με το σχέδιο της επιστροφής στη δραχμή και της κυμαινόμενης ισοτιμίας του με το ευρώ. Σε μία τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τις οικονομικές της υποχρεώσεις, χρησιμοποιώντας το νόμισμα που θα εξέδιδε η κεντρική της τράπεζα, δηλαδή τη δραχμή, σε μία αρχική ισοτιμία προς το ευρώ. Επόμενο βήμα θα ήταν η μετατροπή του χρέους σε ευρώ, σε χρέος σε δραχμές. Άμεση συνέπεια της εκτύπωσης χαρτονομισμάτων για την αποπληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων, θα ήταν ο πληθωρισμός της δραχμής (εξαιτίας της αύξησης του αριθμού κυκλοφορούντος χρήματος χωρίς αντίκρισμα και αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση) και η αντικατάσταση του ασφάλιστρου πτώχευσης με ασφάλιστρο κινδύνου απέναντι στον πληθωρισμό, ο οποίος και θα προκαλούσε πτώση στην τιμή των ομολόγων. Αλλά με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας, όπως την υποθέσαμε και την περιγράψαμε παραπάνω, οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων (δηλαδή οι δανειστές μας) δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τη θέση τους: θα έπρεπε να αποδεχτούν ότι θα υπήρξε, ως αποτέλεσμα, μερική αποκήρυξη των απαιτήσεών τους. Από εκεί και πέρα θα ήταν στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να αποδείξει ότι θα ήταν ικανή να βελτιώσει την οικονομία της, έχοντας αποκτήσει τον έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής. Μέχρι εδώ, ας υποθέσουμε ότι το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό, καθώς η επανέκδοση του εθνικού νομίσματος είναι στα πλαίσια με την αρχή του "lex monetae" που είναι ευρέως αποδεκτό στο δημόσιο διεθνές δίκαιο. Προηγούμενα παραδείγματα έχουμε από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης. Μα σε αυτές της χώρες, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Αντίθετα, οι χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, υπόκεινται σε μία σειρά πολύπλοκων και συχνά διφορούμενων σχέσεων μεταξύ εθνικής νομοθεσίας, διεθνούς νομοθεσίας και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, η οποία κάνει την προοπτική αποχώρησης από το ενιαίο νόμισμα πολύ πιο προβληματική και δύσκολη. Μία άλλη διαφορά από προηγούμενες περιπτώσεις, είναι ότι οι χώρες πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχαν αναπτυγμένα συστήματα οικονομικών και χρηματοοικονομικών απαιτήσεων ιδιωτικού τομέα κάτι το οποίο ισχύει στην ΕΕ, όπου το σύνολο, σχεδόν, του κρατικού και του ιδιωτικού χρέους είναι σε ευρώ. Αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολη την έξοδο μίας χώρας από την ΟΝΕ, καθώς, αν κάτι τέτοιο συμβεί, η κυβέρνησή της μπορεί, μεν, να έχει κάποιες ελπίδες να βγει από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα αλλά οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα με κέρδη σε "μαλακό" εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή και υποχρεώσεις σε "σκληρό" ευρώ, θα βρεθούν σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Αυτό, θα έχει ως συνέπεια να γίνει ακόμη πιο εύθραυστος και ο τραπεζικός κλάδος, ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τον ιδιωτικό τομέα και η πιθανότητα ανεπανόρθωτης βλάβης ή και κατάρρευσης και των δύο θα αυξηθεί κατακόρυφα. Επιπλέον, αν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα δοκίμαζαν να μετατρέψουν τα χρέη τους σε δραχμές, οι ξένοι πιστωτές δε θα το αποδέχονταν. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν συμφωνίες και σχετική νομοθεσία που να καθορίζει τη διαδικασία εξόδου από την ΟΝΕ, θα δημιουργούνταν σύγκρουση μεταξύ της εθνικής κυβέρνησης και των εθνικών δικαστηρίων με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και φυσικά μεταξύ ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου. Η οικονομική κρίση θα προκαλούσε, έτσι, νομοθετική και πολιτική, αν όχι συνταγματική κρίση. Αναπόφευκτη θα ήταν μία ευρωπαϊκή κρίση. Πέρα από αυτό, στο πρώτο στάδιο μίας ενδεχόμενης αποχώρησης από το ευρώ, μία ενδεχόμενη υποτίμηση της δραχμής θα τίναζε στον αέρα τις ανταγωνιστικές της Ελλάδας χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια και χειρότερα οικονομικά προβλήματα, όπως την Ιταλία και την Ισπανία. Ακόμη, θα δημιουργούνταν ένα ντόμινο επιπτώσεων στις χώρες όπου η Ελλάδα έχει ισχυρή εμπορική και τραπεζική παρουσία, όπως είναι αυτές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, η έξοδος μίας χώρας από το ευρώ θα αύξανε την πίεση στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και θα ενίσχυε το φόβο για συνολική κατάρρευση της ΟΝΕ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ρίσκο πτώχευσης κρατών όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία και παράλληλα η απροθυμία επενδυτών να χρηματοδοτήσουν το χρέος τους. Η χρηματιστηριακή ιστορία μας διδάσκει ότι καμία χώρα δεν είναι πολύ μικρή όταν πρόκειται για χρηματιστηριακές κρίσεις και τα προβλήματα στη μία, αν αφεθούν να φτάσουν στο απροχώρητο, μεταφέρονται στις γειτονικές χώρες εν ριπή οφθαλμού. Μετά από όλα τα παραπάνω γεννιέται το ερώτημα: συμφέρει την ΕΕ ή τους δανειστές μας, η έξοδος της πτώχευση και η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ; Η προφανής απάντηση είναι "όχι". Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο οι ετεροχρονισμένοι κινδυνολόγοι που, τόσο ευθαρσώς και τόσο πρόχειρα, προέβλεψαν αυτήν την εξέλιξη, παρέλειψαν να εξετάσουν. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι απλό. Έχουμε «πτωχεύσει» αλλά δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε! Θα μας αφήσουν στην οριακή μιζέρια μας να βουλοπλέουμε, αλλά προς θεού όχι να πτωχεύσουμε οριστικά. Το μεγάλο ερώτημα όμως που προκύπτει τελικά είναι μήπως θα ήταν καλύτερο να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο; Να επιλέξουμε να βγει η χώρα μας από το αδιέξοδο, μετατρέποντας το χρέος της σε εθνικό νόμισμα κι ας θα βρεθούμε σε μία απελπιστική οικονομική κατάσταση. Τουλάχιστον θα είναι προσωρινή (όταν όλα γίνουν όπως πρέπει όμως) ενώ τώρα μας κρατάνε σε καθεστώς ημιπτώχευσης για να μας ξεζουμίζουν. Σε άλλες χώρες στο παρελθόν, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έγινε υπό συνθήκες εξέγερσης και επανάστασης. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή σε συνθήκες επανάστασης θα ξεφύγουμε και αν είναι δυνατόν τελικά να μην αναγνωρίσουμε το παράνομο χρέος μας το οποίο είναι προϊόν εσχάτης τοκογλυφίας. Για ένα καλύτερο αύριο είναι προτιμότερο να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι με αυτό το πολιτικό σύστημα, με αυτούς τους ξεπουλημένους και διορισμένους πολιτικούς αυτό είναι αδύνατον. Μόνο μια εθνική και επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να πάει κόντρα στο σύστημα.
Μειώνουν κατά 50% την ικανότητα ταχείας αποστολής ενισχύσεων στα νησιά!
Αποφασισμένη να «τελειώσει» την
ρωσική παρουσία στο Πολεμικό Ναυτικό εμφανίζεται η ηγεσία του Κλάδου,
καθώς με πρόφαση τις οικονομικές δυσχέρειες, αλλά και την «αδυναμία
επικοινωνίας», όπως υποστηρίζει η ηγεσία, με τους Ρώσους κατασκευαστές,
οδηγούν σε πρόωρη αποστρατεία το μοναδικό σύστημα που θα μπορούσε να
δώσει ελπίδες ενίσχυσης στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου σε περίπτωση
απόβασης. Μάλιστα δεν έχουν καν ενημερώσει ούτε τον Στρατό Ξηράς, ούτε
το ΓΕΕΘΑ για την πρόθεσή τους, έτσι ώστε να αναπροσαρμοστούν τα
επιχειρησιακά σχέδια...
Tην στιγμή λοιπόν που στην Τουρκία έχουν δρομολογήσει την απόκτηση μεγάλου σκάφους ελέγχου και διοίκησης αποβάσεων (LPD) και προχωρούν στην προμήθεια αερόστρωμνων τα οποία θα επιχειρούν με βάση το LPD, το Π.Ν. προφασιζόμενο «οικονομικές δυσχέρειες" μειώνει κατά 50% την ικανότητα της χώρας για ταχεία αποστολή δια θαλάσσης βαρέων δυνάμεων για ενίσχυση ή ανακατάληψη περιοχών του Αρχιπελάγους. Τα “Ζάκυνθος” και “Ιθάκη” βγαίνουν σε Έκτακτη Ακινησία (ΕΚΑ) και στη συνέχεια πιθανόν σε μόνιμη ακινησία με στόχο σταδιακά να “κανιβαλιστούν ”δηλαδή να πάρουν τα ανταλλακτικά και τα μείζονα εξαρτήματά τους για να συντηρηθούν τα άλλα δύο τα “Κέρκυρα” και “Κεφαλληνία”.
Ποιό είναι αυτό το ποσό που δεν μπορεί να πληρώσει το Π.Ν.; Το …κολοσσιαίο ποσό των 15 εκατομμυρίων ευρώ κατ’έτος (όσο κοστίζει μία πολυτελής βίλα των βορείων προαστίων), μέχρι το 2014. Όπως δήλωσε ευθέως σε δημοσιογράφους ο Αρχηγός του Π.Ν. αντιναύαρχος Γ.Καραμαλίκης «Έχω μόνο τέσσερα εκατομμύρια και χρειάζομαι εξήντα μέχρι το 2014 για να μπορέσω να τα συντηρήσω και τα τέσσερα. Εδώ ακόμα και η Ρωσία ένα έχει σε ενέργεια». Βέβαια η Ρωσία δεν έχει Αρχιπέλαγος που να κινδυνεύει με απόβαση από την Τουρκία, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.
Η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική: Είναι γεγονός ότι από τα τέσσερα, το ένα, το ουκρανικό εμφανίζει συχνά προβλήματα γιατί δεν αγοράστηκε καινούριο όπως τα ρωσικά, αλλά από την ουκρανική κληρονομιά του πρώην σοβιετικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.
Το πρώτο, του ουκρανικό ήρθε το 2001 ενώ το τελευταίο έφθασε το 2005. Αρχικά είχαν αγοραστεί δύο ουκρανικά και δύο ρωσικά, αλλά το δεύτερο το ουκρανικό ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και το 2003, παραγγέλθηκε στη θέση του το τρίτο ρωσικό.
Πέρσι τον Ιανουάριο όταν ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον αρχηγό ότι θα βγάλει από την υπηρεσία το ένα, το ουκρανικό, για να εξοικονομηθούν ανταλλακτικά και πόροι για τα τρία ρωσικά οι αντιδράσεις ήταν περιορισμένες.
Το γεγονός ότι μειωνόταν κατά 25% η δυνατότητα ταχείας μεταφοράς ενισχύσεων δεν έδειξε να απασχολεί το Ναυτικό, ούτε καν ενημέρωσε τον Στρατό Ξηράς. Φυσικά ούτε λόγος για αναπροσαρμογή των σχεδίων του ΓΕΣ, ΓΕΕΘΑ, αλλά και ΓΕΑ που θα παρέχει αεροπορική κάλυψη. Έτσι για να μην απορούμε στην επόμενη κρίση, όταν θα επαναληφθούν οι διακλαδικές τραγικότητες των Ιμίων πως φτάσαμε σε δραματικά αποτελέσματα.
Τώρα το Ναυτικό επικαλούμενο τη μη ύπαρξη κονδυλίων και την αδυναμία συνεννόησης με τους Ρώσους κατασκευαστές, από τα τέσσερα ΖUBR (τρία ρωσικά και ένα ουκρανικό), η νυν ηγεσία του Π.Ν. θέλει να αφήσει σε υπηρεσία μόνο τα δύο και να «κανιβαλίσει» τα υπόλοιπα!
Το γεγονός ότι το Π.Ν. έχει αφήσει στη τύχη του εδώ και δέκα χρόνια τις μοναδικές αποβατικές πλατφόρμες που μπορούν να επιβιώσουν τουλάχιστον σε one way επιχείρηση, αυτό δεν δείχνει να τους απασχολεί. Όπως έχει γράψει το defencenet.gr και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ παλαιότερα, το συνολικό ποσό που έχει δαπανηθεί για ανταλλακτικά των ZUBR από το 2001, είναι περί τις 250.000 ευρώ!
Το ερώτημα είναι «Αφού δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τους Ρώσους οκτώ χρόνια μετά την απόκτηση των ZUBR πως θα συνεννοηθούν για να διατηρήσουν σε υπηρεσία τα δύο, τα οποία θα έχουν και μικρότερο οικονομικό ενδιαφέρον για την κατασκευάστρια εταιρεία»;
Η πραγματικότητα είναι ότι θέλουν να «τελειώνουν» με την ρωσική παρουσία στο Π.Ν., τουλάχιστον αυτό επιδικώκει η νυν ηγεσία. Δεν τους ενδιαφέρουν ούτε οι ταχείες μεταφορές δυνάμεων, ούτε τίποτα τέτοια. Γενικά η διακλαδική αντίληψη επιχειρήσεων στο Π.Ν. είναι άκρως περιορισμένη, όπως φάνηκε και στα Ίμια, όταν ο ναύαρχος αρχηγός ΓΕΕΘΑ ανέθεσε τον χειρισμό της κρίσης αποκλειστικά στο Πολεμικό Ναυτικό με όλα τα τραγικά αποτελέσματα που ακολούθησαν. Άλλωστε για την αντίληψη του Π.Ν., τα ZUBR δεν είναι καν πλοία με την κλασική έννοια του όρου. Ποτέ δεν τα ήθελαν και τώρα είναι ευκαιρία να τα ξεφορτωθούν… Δεν τους απασχολεί πως θα μεταφερθεί ο Στρατός Ξηράς στα νησιά. Αυτό είναι πρόβλημα του Στρατού Ξηράς, όχι του Π.Ν. Μίλησε κανείς για διακλαδικότητα;
Το Zubr μπορεί να μεταφέρει τρία μέσα άρματα μάχης ή δέκα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) η 500 στρατιώτες. Με μέγιστο φορτίο το πλοίο είναι ικανό να ανέβει πλαγιές μέχρι 5% κλίση και να υπερπηδήσει εμπόδια μέχρι 1,6 μέτρα ύψος.
Μπορεί να επιχειρεί με ταχύτητα 60 κόμβους. Το προσωπικό προστατεύεται από όπλα μαζικής καταστροφής με αεροστεγή μόνωση των σταθμών μάχης και των τμημάτων του προσωπικού και του πληρώματος, όπως και με προσωπικές προστατευτικές μάσκες και στολές.
Το πλοίο είναι επίσης προστατευμένο από νάρκες καθώς το οριζόντιο στρώμα αέρα που δημιουργείται μέσα στη «φούστα» που περιβάλλει το σκάφος ελαττώνει το μαγνητικό ίχνος του πλοίου και των μεταφερομένων υλικών.
Είναι βαριά οπλισμένα με 2 εξάκαννα αντιαεροπορικά/αντιπυραυλικά πυροβόλα AK-630 Gatling των 30mm (πολύ ανώτερων ικανοτήτων από το Phalanx που χρησιμοποιεί το Π.Ν. για την προστασία των κύριων μονάδων του), 2XMS-227 εκτοξευτές ρουκετών των 22 σωλήνων έκαστος διαμέτρου 140mm για την κάλυψη των αποβιβαζόμενων τμημάτων και 1 αφαιρούμενο σύστημα πόντισης ναρκών ταχείας στρώσης ναυτικού ναρκοπεδίου με 20 έως 80 νάρκες.
Tην στιγμή λοιπόν που στην Τουρκία έχουν δρομολογήσει την απόκτηση μεγάλου σκάφους ελέγχου και διοίκησης αποβάσεων (LPD) και προχωρούν στην προμήθεια αερόστρωμνων τα οποία θα επιχειρούν με βάση το LPD, το Π.Ν. προφασιζόμενο «οικονομικές δυσχέρειες" μειώνει κατά 50% την ικανότητα της χώρας για ταχεία αποστολή δια θαλάσσης βαρέων δυνάμεων για ενίσχυση ή ανακατάληψη περιοχών του Αρχιπελάγους. Τα “Ζάκυνθος” και “Ιθάκη” βγαίνουν σε Έκτακτη Ακινησία (ΕΚΑ) και στη συνέχεια πιθανόν σε μόνιμη ακινησία με στόχο σταδιακά να “κανιβαλιστούν ”δηλαδή να πάρουν τα ανταλλακτικά και τα μείζονα εξαρτήματά τους για να συντηρηθούν τα άλλα δύο τα “Κέρκυρα” και “Κεφαλληνία”.
Ποιό είναι αυτό το ποσό που δεν μπορεί να πληρώσει το Π.Ν.; Το …κολοσσιαίο ποσό των 15 εκατομμυρίων ευρώ κατ’έτος (όσο κοστίζει μία πολυτελής βίλα των βορείων προαστίων), μέχρι το 2014. Όπως δήλωσε ευθέως σε δημοσιογράφους ο Αρχηγός του Π.Ν. αντιναύαρχος Γ.Καραμαλίκης «Έχω μόνο τέσσερα εκατομμύρια και χρειάζομαι εξήντα μέχρι το 2014 για να μπορέσω να τα συντηρήσω και τα τέσσερα. Εδώ ακόμα και η Ρωσία ένα έχει σε ενέργεια». Βέβαια η Ρωσία δεν έχει Αρχιπέλαγος που να κινδυνεύει με απόβαση από την Τουρκία, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.
Η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική: Είναι γεγονός ότι από τα τέσσερα, το ένα, το ουκρανικό εμφανίζει συχνά προβλήματα γιατί δεν αγοράστηκε καινούριο όπως τα ρωσικά, αλλά από την ουκρανική κληρονομιά του πρώην σοβιετικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.
Το πρώτο, του ουκρανικό ήρθε το 2001 ενώ το τελευταίο έφθασε το 2005. Αρχικά είχαν αγοραστεί δύο ουκρανικά και δύο ρωσικά, αλλά το δεύτερο το ουκρανικό ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και το 2003, παραγγέλθηκε στη θέση του το τρίτο ρωσικό.
Πέρσι τον Ιανουάριο όταν ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον αρχηγό ότι θα βγάλει από την υπηρεσία το ένα, το ουκρανικό, για να εξοικονομηθούν ανταλλακτικά και πόροι για τα τρία ρωσικά οι αντιδράσεις ήταν περιορισμένες.
Το γεγονός ότι μειωνόταν κατά 25% η δυνατότητα ταχείας μεταφοράς ενισχύσεων δεν έδειξε να απασχολεί το Ναυτικό, ούτε καν ενημέρωσε τον Στρατό Ξηράς. Φυσικά ούτε λόγος για αναπροσαρμογή των σχεδίων του ΓΕΣ, ΓΕΕΘΑ, αλλά και ΓΕΑ που θα παρέχει αεροπορική κάλυψη. Έτσι για να μην απορούμε στην επόμενη κρίση, όταν θα επαναληφθούν οι διακλαδικές τραγικότητες των Ιμίων πως φτάσαμε σε δραματικά αποτελέσματα.
Τώρα το Ναυτικό επικαλούμενο τη μη ύπαρξη κονδυλίων και την αδυναμία συνεννόησης με τους Ρώσους κατασκευαστές, από τα τέσσερα ΖUBR (τρία ρωσικά και ένα ουκρανικό), η νυν ηγεσία του Π.Ν. θέλει να αφήσει σε υπηρεσία μόνο τα δύο και να «κανιβαλίσει» τα υπόλοιπα!
Το γεγονός ότι το Π.Ν. έχει αφήσει στη τύχη του εδώ και δέκα χρόνια τις μοναδικές αποβατικές πλατφόρμες που μπορούν να επιβιώσουν τουλάχιστον σε one way επιχείρηση, αυτό δεν δείχνει να τους απασχολεί. Όπως έχει γράψει το defencenet.gr και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ παλαιότερα, το συνολικό ποσό που έχει δαπανηθεί για ανταλλακτικά των ZUBR από το 2001, είναι περί τις 250.000 ευρώ!
Το ερώτημα είναι «Αφού δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τους Ρώσους οκτώ χρόνια μετά την απόκτηση των ZUBR πως θα συνεννοηθούν για να διατηρήσουν σε υπηρεσία τα δύο, τα οποία θα έχουν και μικρότερο οικονομικό ενδιαφέρον για την κατασκευάστρια εταιρεία»;
Η πραγματικότητα είναι ότι θέλουν να «τελειώνουν» με την ρωσική παρουσία στο Π.Ν., τουλάχιστον αυτό επιδικώκει η νυν ηγεσία. Δεν τους ενδιαφέρουν ούτε οι ταχείες μεταφορές δυνάμεων, ούτε τίποτα τέτοια. Γενικά η διακλαδική αντίληψη επιχειρήσεων στο Π.Ν. είναι άκρως περιορισμένη, όπως φάνηκε και στα Ίμια, όταν ο ναύαρχος αρχηγός ΓΕΕΘΑ ανέθεσε τον χειρισμό της κρίσης αποκλειστικά στο Πολεμικό Ναυτικό με όλα τα τραγικά αποτελέσματα που ακολούθησαν. Άλλωστε για την αντίληψη του Π.Ν., τα ZUBR δεν είναι καν πλοία με την κλασική έννοια του όρου. Ποτέ δεν τα ήθελαν και τώρα είναι ευκαιρία να τα ξεφορτωθούν… Δεν τους απασχολεί πως θα μεταφερθεί ο Στρατός Ξηράς στα νησιά. Αυτό είναι πρόβλημα του Στρατού Ξηράς, όχι του Π.Ν. Μίλησε κανείς για διακλαδικότητα;
Το Zubr μπορεί να μεταφέρει τρία μέσα άρματα μάχης ή δέκα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) η 500 στρατιώτες. Με μέγιστο φορτίο το πλοίο είναι ικανό να ανέβει πλαγιές μέχρι 5% κλίση και να υπερπηδήσει εμπόδια μέχρι 1,6 μέτρα ύψος.
Μπορεί να επιχειρεί με ταχύτητα 60 κόμβους. Το προσωπικό προστατεύεται από όπλα μαζικής καταστροφής με αεροστεγή μόνωση των σταθμών μάχης και των τμημάτων του προσωπικού και του πληρώματος, όπως και με προσωπικές προστατευτικές μάσκες και στολές.
Το πλοίο είναι επίσης προστατευμένο από νάρκες καθώς το οριζόντιο στρώμα αέρα που δημιουργείται μέσα στη «φούστα» που περιβάλλει το σκάφος ελαττώνει το μαγνητικό ίχνος του πλοίου και των μεταφερομένων υλικών.
Είναι βαριά οπλισμένα με 2 εξάκαννα αντιαεροπορικά/αντιπυραυλικά πυροβόλα AK-630 Gatling των 30mm (πολύ ανώτερων ικανοτήτων από το Phalanx που χρησιμοποιεί το Π.Ν. για την προστασία των κύριων μονάδων του), 2XMS-227 εκτοξευτές ρουκετών των 22 σωλήνων έκαστος διαμέτρου 140mm για την κάλυψη των αποβιβαζόμενων τμημάτων και 1 αφαιρούμενο σύστημα πόντισης ναρκών ταχείας στρώσης ναυτικού ναρκοπεδίου με 20 έως 80 νάρκες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
