Είναι γνωστό ότι η Ισλανδία ήταν το πρώτο θύμα της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρώτο κράτος που κήρυξε στάση πληρωμών. Μετά από πολύμηνες και πολύπλοκες διαπραγματεύσεις οι πιστωτές της χώρας, βρετανικές κυρίως και ολλανδικές τράπεζες , επέβαλλαν στο νησί ένα ιδιαίτερα αυστηρό πρόγραμμα εξόφλησης που το ισλανδικό Κοινοβούλιο το ενέκρινε αλλά ο Ισλανδός πρόεδρος Ολαφούρ Ραγκάρ Γκρίμσον, μετά τις σφοδρές λαϊκές αντιδράσεις αρνήθηκε να το υπογράψει ανοίγοντας έτσι το δρόμο για το σημερινό δημοψήφισμα. Σήμερα λοιπόν οι Ισλανδοί καλούνται να αποφασίσουν αν θα δεχτούν να πληρώσουν αυτοί τα σπασμένα του ισλανδικού τραπεζικού συστήματος προς τις ξένες τράπεζες.

Οι δήμιοι της μικρής Ισλανδίας δοκίμασαν όλα τα μέσα προκειμένου να αποφύγουν το δημοψήφισμα, αλλά όλες τους οι προσπάθειες απέτυχαν παταγωδώς. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα τρία τέταρτα των Ισλανδών απορρίπτει τη συμφωνία που ενέκρινε το Κοινοβούλιο τους και με βάση την οποία η χώρα αναλαμβάνει την υποχρέωση να επιστρέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Κάτω Χώρες, το ποσό των 3,9 δισ. ευρώ (5, 3 δισεκατομμύρια δολάρια), ποσό που αντιστοιχεί στο ένα τρίτο των χρημάτων που έχασαν οι μεγάλες βρετανικές και ολλανδικές τράπεζες μετά την κατάρρευση του ισλανδικού τραπεζικού συστήματος  το 2008.



Το ΑΕΠ της Ισλανδίας είναι περίπου 17 δισεκατομμύρια δολάρια. Το ποσό που ζητούν να καταβληθεί είναι ίσο με το 30% του ετήσιου ΑΕΠ του νησιού! Καθώς ο πληθυσμός της Ισλανδίας είναι 320 χιλιάδες ψυχές, το ποσό του χρέους ανά άτομο φτάνει τα 16.500 δολάρια. Με βάση τη συμφωνία τα χρήματα θα πρέπει να καταβληθούν μέσα σε  14 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε πολίτης θα πρέπει να καταβάλλει 100 δολάρια το μήνα μέχρι το 2025.

Τι θα συμβεί αν ο λαός καταψηφίσει τη συμφωνία;

Οι μεγάλες βρετανικές και ολλανδικές τράπεζες, με την κάλυψη των κυβερνήσεων τους, απειλούν με βαριά αντίποινα και απομόνωση την Ισλανδία, σαν και αυτά που επιβάλλουν στα λεγόμενα «κράτη παρίες». Σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης των Ισλανδών που σήμερα προσέρχονται στις κάλπες, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Κάτω Χώρες ανακοίνωσαν ότι, σε περίπτωση νίκης του Οχι, θα εμποδίσουν την Ισλανδία να πάρει  τα υπόλοιπα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια από το πακέτο σωτηρίας του ΔΝΤ. Και κάτι χειρότερο: Η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αν  καταψηφιστεί η συμφωνία αποπληρωμής του χρέους, τότε σε βάρος της Ισλανδίας θα εφαρμοστούν  τα ίδια μέτρα που ισχύουν και κατά της τρομοκρατίας, δηλαδή το πάγωμα των καταθέσεων και των τραπεζικών λογαριασμών των Ισλανδών.

Σε μια προσπάθεια να τονίσει τη σοβαρότητα της κατάστασης, ο Ισλανδός  υπουργός Οικονομικών, εκβιάζοντας και αυτός με τη σειρά του τους ψηφοφόρους, προειδοποίησε ότι η τυχόν  αποτυχία διάσωσης της χώρας από το ΔΝΤ θα σημάνει τη συρρίκνωση της οικονομίας κατά 5% αντί του προβλεπόμενου 2%. Ο υπουργός είπε ακόμη, και εδώ φαίνεται ότι  η  ΕΚΤ έβαλε το χεράκι της, ότι η νίκη του Οχι στο δημοψήφισμα, θα ακυρώσει την ένταξη της Ισλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μπορεί η Ισλανδία να είναι μια μικρή χώρα, μία ενδεχόμενη όμως νίκη του Οχι  θα έχει σοβαρές συνέπειες, αν όχι οικονομικές, τουλάχιστον συμβολικές. Ενας λαός της Ευρώπης θα έχει πει όχι στις επιταγές της οικονομικής ολιγαρχίας, και μάλιστα θα έχει επιλέξει σαν  στοιχειώδες  μέτρο αυτοάμυνας του την μη αποπληρωμή  του εξωτερικού του χρέους.