ΟΙ ΟΜΟΦΟΒΙΚΕΣ «ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ» ΤΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Την Παρασκευή, 6 Μαρτίου, στην πρεμιέρα της όπερας Rusalka του AntoninDvorzak, στην Εθνική Λυρική Σκηνή της Αθήνας, μοιράστηκε στην είσοδο του κοινού ένα κείμενο που έσταζε «ταπεινή» ομοφοβία και καλλιτεχνική άγνοια που υπέγραφε το «Δ.Σ. της ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής».

Το κείμενο ανέφερε αυτολεξεί τα παρακάτω: «Όπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας την παράσταση η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το λιμπρέτο προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της Ε.Λ.Σ.»

Το Σάββατο πριν ξεκινήσει η παράσταση μαζευτήκαμε κάποιοι άνθρωποι για να διαβάσουμε και εμείς το δικό μας κείμενο προς απάντηση της φασιστικής και προσβλητικής επικοινωνίας του Δ.Σ. της ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής και της αναθεματιστικής τους κριτικής των επιλογών μας. Δυστυχώς, έδειξαν για ακόμη μια φορά το φασιστικό τους πρόσωπο όταν κάποια από τα μέλη της ορχήστρας προπηλάκισαν και γρονθοκόπησαν gay και λεσβίες ακτιβιστές/ριες, αρνούμενοι να μας δώσουν μικρόφωνο για να κάνουμε την καταγγελία μας.

Καταγγέλλουμε το «Δ.Σ. της ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής» για το ομοφοβικό κείμενο αλλά και την βίαιη συμπεριφορά τους και απαιτούμε να ανακαλέσουν το κείμενο. Η Λυρική Σκηνήδεν είναι το τσιφλίκι του σωματείου των μουσικών και εναντιωνόμαστε στην τραμπουκίστικη αυτή συμπεριφορά και τις φασιστικές τους ιδέες.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ !

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ !

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ !

LGBTQ ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ @ NOSOTROS

Ένα φιλί είναι απλώς ένα φιλί.

Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι η δεύτερη και σίγουρα δεν ήταν η τελευταία. Η ομοφοβία καλλιεργείται συστηματικά γύρω και μέσα μας, ζητώντας να ελέγξει επιθυμίες, σώματα, τους τρόπους που ακουμπιόμαστε, τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, το πως καταλαβαίνουμε την αγάπη. Η ομοφοβία είναι μόνο μια όψη αυτού του κόσμου. Στέκεται μέσα στο πλέγμα των σχέσεων που κατασκευάζουν πειθαρχίες, κανονικότητες, τάξη -ατομικότητες χωρίς απορίες και χωρίς όνειρα.

Αλλά τα σώματά μας έχουν σημασία και δεν τα χαρίζουμε πουθενά. Όσο κι αν σήμερα φαίνεται να δικεδικούμε το αυτονόητο, είναι βέβαιο πως η ομοφοβία ανήκει στο παρελθόν, εμείς είμαστε το παρόν, αλλά ταυτόχρονα ερχόμαστε από το μέλλον. Ο χώρος και ο χρόνος διαθλάται και πιανόμαστε από το νήμα της πράξης όσων πριν από εμάς έζησαν πιστεύοντας ότι τα σώματά τους έχουν σημασία. Όσων αρνήθηκαν να δεχτούν τις απαντήσεις, όσων επιχείρησαν να φτιάξουν τις ερωτήσεις, όσων προσπάθησαν να ζήσουν ζωές με νόημα, ζωές με αγάπη.

Δεν είμαστε εδώ για να παίζονται τα έργα στη λυρική όπως τα θέλησε η σκηνοθέτης. Δεν είμαστε εδώ για να υπερασπίσουμε τους θεσμούς της πολιτείας. Ούτε για να υπερασπίσουμε αφηρημένα δικαιώματα. Δεν είμαστε εδώ για να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στην λογοκρισία.

Είμαστε εδώ για το πολύ συγκεκριμένο εν δυνάμει των σωμάτων μας. Είμαστε εδώ για να υπερβούμε αυτά που μάθαμε, την ενοχή, την ντροπή, την αδικία, το μίσος του εαυτού και είμαστε εδώ για να φτιάξουμε συλλογικά μια καινούρια γλώσσα, καινούριους τρόπους του υπάρχειν, νέες μορφές που δεν διαχειρίζονται τα περιεχόμενά μας αλλά τους δίνουν χώρο και λόγο.

Είμαστε εδώ για τη συλλογική ύπαρξη, για τη χαρά του να φιλιέσαι και να αγγίζεσαι σαββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης, είμαστε εδώ για να αντιπαρατεθούμε με τις “συνειδήσεις” που προστατεύουν αυτόν τον κόσμο της βίας, των απαγορεύσεων, του ελέγχου, των εξουσιών, της ασχήμιας. Έναν κόσμο φοβικό που πνίγεται μέσα στα σκουπίδια που παράγει.

Είμαστε απόψε εδώ για να φιληθούμε στο δρόμο. Για να μάθουμε την ελευθερία και να διεκδικήσουμε την επιθυμία. Τα σώματά μας, τα ελεύθερα σώματα, θα αρθρώσουν αυτήν την επιθυμία, θα γίνουν επικίνδυνα σώματα.

Ένα φιλί ποτέ δεν είναι απλώς ένα φιλί.