και στο στο blanet.org

Αγριο... μαγιόξυλο στην Κωνσταντινούπολη
ΑΓΚΥΡΑ

Επεισοδιακή ήταν χθες η Πρωτομαγιά στην Κωνσταντινούπολη, η οποία συνέπεσε με την τριακοστή επέτειο της Πρωτομαγιάς του 1977, που έπειτα από μια προβοκάτσια είχε βαφτεί με το αίμα των 36 νεκρών.
Αγριο ξύλο στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης. Τρεις χιλιάδες διαδηλωτές, που κατόρθωσαν να πλησιάσουν την πλατεία για να τιμήσουν την Πρωτομαγιά του '77 με τους 36 νεκρούς, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, με αποτέλεσμα δεκάδες τραυματισμούς και πάνω από 600 προσαγωγέςΠάνω από 600 προσαγωγές, επεισόδια και τραυματισμοί σημάδεψαν την Πρωτομαγιά χθες στην Πόλη. Επρόκειτο για διοργάνωση της αριστερής συνομοσπονδίας συνδικάτων ΝΤΙΣΚ. Το πλήθος άρχισε από τις δέκα το πρωί να συγκεντρώνεται σε σημείο κοντά στην πλατεία Ταξίμ. Ωστόσο οι αρχές έκαναν τα πάντα για να εμποδιστεί πρώτα από όλα η προσέλευση. Ακυρώθηκαν τα δρομολόγια πλοίων που ενώνουν την ασιατική με την ευρωπαϊκή Κωνσταντινούπολη, σταμάτησαν τα δρομολόγια λεωφορείων, μετρό και τραμ, ενώ οι αστυνομικοί εμπόδιζαν σε διάφορα σημεία της Πόλης τους διαδηλωτές να κατευθυνθούν προς την πλατεία.
Τελικά, περίπου τρεις χιλιάδες διαδηλωτές κατάφεραν να μπουν στην πλατεία. Στόχος της ΝΤΙΣΚ, όπως δήλωσε ο πρόεδρός της, Σουλεϊμάν Τσελεμπί, ήταν «να τιμηθούν οι 36 νεκροί της Πρωτομαγιάς του 1977». Η συγκέντρωση έγινε τελικά με πολύ λιγότερα άτομα από το αναμενόμενο.
Ταυτόχρονα, οι αρχές, στην προσπάθειά τους να εμποδίσουν την προσέλευση, έστησαν σε πολλά σημεία της Πόλης μπλόκα, γινόταν συνεχείς έλεγχοι, ενώ έκλεισαν στην κυκλοφορία πολλοί δρόμοι. Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί κυκλοφοριακό χάος από το πρωί στην Κωνσταντινούπολη, πράγμα που τοποθέτησε στο στόχαστρο το νομάρχη της Πόλης Μουαμέρ Γκιουλέρ.
Ηταν ιστορικό το γεγονός ότι η ΝΤΙΣΚ βρέθηκε έπειτα από τριάντα χρόνια στην πλατεία Ταξίμ. Ηταν όμως ενδεικτική και η στάση των αρχών, που άνοιξαν πυρ στον αέρα για να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν τίθεται πρόβλημα όταν οργανώνονται διαδηλώσεις με κεμαλιστικό ή ισλαμιστικό περιεχόμενο, αλλά η κληρονομιά της χούντας του '80, που παραμένει ζωντανή, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ως κύριο εχθρό την Αριστερά και τα συνδικάτα. Και στην περίπτωση αυτή, οι αριστεροί βρίσκουν μπροστά τους και τους ισλαμιστές και τους κεμαλιστές.
Εξάλλου, το ισλαμιστικό κίνημα στην Τουρκία ανδρώθηκε και ρίζωσε, πολεμώντας ως δύναμη κρούσης του κράτους, τους αριστερούς, κατά τις δεκαετίες '60 και '70.


ΑΡΗΣ ΑΜΠΑΤΖΗΣ


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 02/05/2007