Το μικρό χωριό Ταρνάκ (Tarnac), με πληθυσμό 335 ατόμων, βρίσκεται πάνω στο οροπέδιο των Millevaches στην περιοχή Correze της νότιας κεντρικής Γαλλίας. Εκεί, ξαφνικά ένα πρωί, στις 11 Νοεμβρίου 2008, κατέβηκαν από ελικόπτερα 150 αστυνομικοί της ειδικής αντιτρομοκρατικής ομάδας, με σκυλιά και πλήρη εξοπλισμό, για να συλλάβουν εννέα άτομα διωκόμενα με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Η αιτία ήταν το σαμποτάζ που είχε γίνει στο ηλεκτρικό δίκτυο τροφοδοσίας των σιδηροδρομικών γραμμών της περιοχής στις 7 Νοεμβρίου 2008, το οποίο, την επόμενη μέρα, προκάλεσε παρατεταμένες καθυστερήσεις στα διερχόμενα τρένα. Και οι εννέα είναι νεαρά άτομα – πέντε κοπέλες και τέσσερα αγόρια – ηλικιών από 22 ως 34 χρονών, γόνοι μεσο-αστικών οικογενειών, όλοι τους με πανεπιστημιακές σπουδές κι αρκετοί με μεταπτυχιακά πτυχία. Οι πέντε απ’ αυτούς ζούσαν μαζί σ’ ένα αγρόκτημα και λειτουργούσαν το μπακάλικο του χωριού. Όλοι τους ήσαν πολύ αγαπητοί στους κάτοικους, προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν τους πάντες – ακόμη πηγαίνοντας τα τρόφιμα στους ανήμπορους ηλικιωμένους – και δουλεύοντας εθελοντικά για την αναζωογόνηση της πολιτιστικής ζωής του τόπου. Τελικά, δεν βρέθηκε το παραμικρό ουσιαστικό στοιχείο για να στηρίξει την κατηγορία της δολιοφθοράς στα τρένα – μόνο κάτι φυλλάδια με τα δρομολόγια των τρένων, μια σχοίνινη αερόσκαλα για την αγροικία και μια μικρή πένσα που χρησιμοποιούσε η αρχαιολόγος από τους εννέα στη δουλειά της. Με αποτέλεσμα, ως τις 2 Δεκεμβρίου 2008, επτά από τους εννέα να απελευθερωθούν. Και, προς το παρόν, να εκκρεμούν οι κατηγορίες για δυο, τον Julien Coupat και τη σύντροφό του Yldune L.

Και τι έμεινε; Αυτό που τους καταλογίζει η Υπουργός Εσωτερικών Michele Alliot-Marie, ότι οι εννέα είναι “ακρο-αριστεροί,” “αναρχο-αυτόνομοι,” που μοιράζονται “μια ολική απόρριψη της οποιασδήποτε δημοκρατικής έκφρασης πολιτικής γνώμης κι ένα εξαιρετικά βίαιο ύφος.” Μ’ άλλα λόγια, οι κατηγορούμενοι, όπως λεει ο Eric Hazan, “δεν επιλέγηκαν τυχαία, αλλά επειδή έχουν μια πολιτική ύπαρξη.” Τους έχουν ήδη φακελωμένους ότι “συμμετέχουν τακτικά σε πολιτικές διαδηλώσεις,” όπως, για παράδειγμα, “στις διαδηλώσεις κατά των φάκελων της βάσης δεδομένων EDVIGE και κατά της νομοθεσίας για τους μετανάστες.” Συχνά ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, για να επισκεφθούν χώρους καταλήψεων ή για να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις, όπως ενάντια στους G8 ή σ’ άλλες Ευρωπαϊκές διασκέψεις κορυφής. Στις 3 Νοεμβρίου 2008, κάποιοι απ’ αυτούς πήγαν στο Vichy να πάρουν μέρος στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Υπουργικής Σύνοδου για τη Διεύρυνση της ΕΕ των 27, διαδηλώσεις που τέλειωσαν με συγκρούσεις με την αστυνομία. Επομένως, όπως συμπεραίνει ο Giorgio Agamben, “ο πολιτικός ακτιβισμός (αυτή είναι η μόνη δυνατή έννοια σε γλωσσικά εξαμβλώματα, όπως του ‘αναρχο-αυτόνομου περίγυρου’) ή η ενεργός εξάσκηση των πολιτικών ελευθεριών κι η χρήση ενός ριζοσπαστικού λόγου αποτελούν επαρκείς αιτίες για να κληθούν να δράσουν το αντι-τρομοκρατικό σώμα της αστυνομίας και το κεντρικό γραφείο πληροφοριών του Υπουργείου Εσωτερικών. Αλλά ο οποιοσδήποτε, που κατέχει ένα ελάχιστο επίπεδο πολιτικής συνειδητότητας, δεν θα μπορούσε να μη συμμερίζεται τις ανησυχίες αυτών των νεαρών ατόμων, όταν αντιμετωπίζει τον ξεπεσμό της δημοκρατίας, τον οποίο συνεπάγονται μέτρα και πολιτικές, όπως των φάκελων EDVIGE, των βιομετρικών τεχνολογιών και της σκλήρυνσης της μεταναστευτικής νομοθεσίας.”

Μήπως όμως θεωρήθηκαν επικίνδυνοι επειδή είναι διανοούμενοι, που διαβάζουν και γράφουν βιβλία και συνεισφέρουν στις πολιτικο-θεωρητικές συζητήσεις της εποχής μας για την χειραφέτηση και την κοινωνική αλλαγή; Για παράδειγμα, ο Julien Coupat, που φέρεται από την αστυνομία ως αρχηγός της ομάδας, είναι ήδη γνωστός σαν ριζοσπάστης φιλόσοφος και στο παρελθόν συμμετείχε στη συντακτική επιτροπή του πολιτικο-φιλοσοφικού περιοδικού Tiqqun, που δεν βγαίνει πλέον. Μιλά γι’ αυτόν με τα καλύτερα λόγια ο ιταλός φιλόσοφος Giorgio Agamben, ο οποίος τον γνωρίζει προσωπικά κι έχει συνεργασθεί μαζί του. Ο γάλλος κοινωνιολόγος Luc Boltanski, διευθυντής σπουδών στη σχολή EHESS, όπου ο Coupat κάνει το διδακτορικό του, λεει γι’ αυτόν: “Είναι ένας λαμπρός φοιτητής, ένα εξαιρετικά ευγενικό άτομο,” που “μετέχει στο μετα-καταστασιακό κίνημα, συμμερίζεται τη γλώσσα του κι έχει εξαιρετικές γνώσεις πάνω στον Guy Debord.” Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι ο Boltanski κάνει ρητή αναφορά στον Coupat στον πρόλογο του βιβλίου του (με την Eve Chiapello) Το Νέο Πνεύμα του Καπιταλισμού. Βέβαια, για την αστυνομία, ο Coupat φέρεται ως ο πραγματικός συγγραφέας του θεωρούμενου αναρχικού βιβλίου Η Επερχόμενη Εξέγερση (L'insurrection qui vient), το οποίο υπογράφεται από την ονομαζόμενη “Αόρατη Επιτροπή,” κάτι φυσικά που τράβηξε την περιέργεια της αστυνομίας για πολλούς μήνες. Όπως το ίδιο επικίνδυνοι θεωρήθηκαν όλοι οι εννέα, γιατί δεν έχουν κι ούτε χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα σαν αποτέλεσμα των περιβαλλοντικών ευαισθησιών τους – αλλά για την αστυνομία αυτό ήταν ένδειξη ότι θέλουν να βρίσκονται κρυμμένοι.

Είναι λοιπόν γελοίο κι απαράδεκτο να χρησιμοποιούνται τέτοιοι μέθοδοι για να επιχειρείται, στο όνομα της τρομοκρατίας, η καταστολή των ρηξικέλευθων κριτικών φωνών όσων αντιτίθενται στο σύστημα. Όπως διαπιστώνει ο Agamben: “Το μόνο δυνατό συμπέρασμα σ’ αυτήν τη σκοτεινή υπόθεση είναι ότι εκείνοι που ασχολούνται με τον ακτιβισμό ενάντια στους ... τρόπους, με τους οποίους η εξουσία χειρίζεται τα κοινωνικά κι οικονομικά προβλήματα της εποχής μας, θεωρούνται αυτόματα, ipso facto, σαν δυνητικοί τρομοκράτες, ακόμη κι όταν ούτε η παραμικρή ενέργειά τους μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια κατηγορία. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να πούμε με σαφήνεια ότι σήμερα, σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες (κι ιδιαίτερα στην Γαλλία και την Ιταλία), έχουν επιβληθεί νόμοι κι αστυνομικά μέτρα, τα οποία σε προηγούμενες εποχές θα κρίναμε ότι ήσαν βάρβαρα κι αντι-δημοκρατικά κι ότι αυτά δεν είναι λιγότερο ακραία από εκείνα που ίσχυαν στην Ιταλία κάτω από τον φασισμό.” Γι’ αυτό, μαζί με τους Agamben, Boltanski και Hazan, υπέγραψε την έκκληση για την απελευθέρωση των εννέα και την απενεχοποίηση της κριτικής σκέψης μια πλειάδα ονομάτων του πνεύματος και της πολιτικής, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται οι Alain Badiou, Judith Butler, Στάθης Κουβελάκης, Jean-Luc Nancy, Jacques Rancière, Slavoj Zizek και πάρα πολλοί άλλοι.