Υπάρχουν δύο λεκτικές ατάκες στην Ελλάδα, που περιγράφουν την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα μας. Η πρώτη είναι θεατρική, και λέει «Κοίτα ποιος μιλάει», και η δεύτερη πολιτική (Γ. Μαύρος) που λέει «Δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε».

170 εκατ.€ πληρώνουμε τον χρόνο στην Αγγλία μόνο για εισαγωγή ουίσκι Δύο φράσεις που πρέπει ν' απευθυνθούν στους εταίρους μας, της Ε.Ε. και να τονιστούν στους πολίτες (την κοινή γνώμη) της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας.

Φράσεις-ατάκες που πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως σοβαρά επιχειρήματα στις διαπραγματεύσεις που γίνονται στην Ε.Ε. για την οικονομική κρίση, καθώς περιγράφουν την ουσία των εμπορικών -και όχι μόνον- σχέσεών μας.

Μια ματιά στο εμπορικό ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων με τις χώρες αυτές αποδεικνύει ότι όλο σχεδόν το χρέος της χώρας προέρχεται από τα ποσά που δίνουμε για ν' αγοράσουμε τρόφιμα.

Μέσα σε μια δεκαετία το εμπορικό έλλειμμα με τις πέντε μεγάλες κοινοτικές χώρες έχει ξεπεράσει τα 150 δισ. ευρώ. Η διαφορά των αγροτικών με τ' άλλα προϊόντα (π.χ. αυτοκίνητα) και τα εξοπλιστικά είναι ουσιώδης, γιατί υποβρύχια θα πάρουμε μια φορά τη δεκαετία, ενώ κρέας και γάλα παίρνουμε κάθε μέρα.

Κάθε χρόνο π.χ. πληρώνουμε 420-450 εκατ. ευρώ για εισαγωγή κρέατος και γάλακτος σε κάθε μια από τις Γερμανία-Γαλλία-Ολλανδία. Κάθε χρόνο π.χ. πληρώνουμε 170 εκατ. ευρώ στην Αγγλία για αγορά ουίσκι και 30 εκατ. ευρώ στη Γαλλία για κρασί και σαμπάνιες.

Και αν υπάρχει μια δικαιολογία για το κρέας και το γάλα, ποια δικαιολογία υπάρχει για τα 80 εκατ. ευρώ που δίνουμε στη Γερμανία για εισαγωγή τσιγάρων-πούρων;

Μ' αυτά και μ' αυτά, το εμπορικό έλλειμμα στα αγροτικά προϊόντα ξεπέρασε σε ετήσια βάση τα 3,5 δισ. ευρώ.

Οι Γερμανοί, οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, δανείζουν την Ελλάδα για ν' αγοράζουν οι Ελληνες τα προϊόντα τους. Αγοράζοντας οι Ελληνες τα προϊόντα τους βοηθούν τις χώρες αυτές να διατηρήσουν θέσεις εργασίας. Δηλαδή, οι δανειστές μας χρηματοδοτούν μέσω Ελλάδας τις δικές τους παραγωγικές μονάδες.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις υπηρεσιακών παραγόντων, σε περίπτωση που η Ελλάδα σταματήσει να εισάγει κρέας και γάλα από τις 4 μεγάλες χώρες (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία) θα «χάσουν» τη δουλειά τους 25.000 κτηνοτρόφοι και πολλές χιλιάδες έμποροι, μεταφορείς, αποθηκάριοι, υπάλληλοι κ.ά.

Το ερώτημα είναι: Αν η χώρα μας σταματήσει να εισάγει τρόφιμα (κρέας, γάλα κ.λπ.) από τις χώρες αυτές, τι θα γίνει; Απλά, θα μειώσει το χρέος και το έλλειμμα. Σήμερα, αγοράζουμε τα μοσχαρίσιο κρέας (γύρω στους 180.000 τον. τον χρόνο) με 3-4.000 ευρώ τον τόνο. Στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (κοινοτικές χώρες), στη Γιουγκοσλαβία και την Αργεντινή το μοσχαρίσιο κρέας κοστίζει γύρω στα 1.200 ευρώ ο τόνος.

Μια άλλη εμπορική πολιτική στην αγορά τροφίμων θα έδινε μεγάλες «ανάσες» στο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Οπως προκύπτει από τα διαθέσιμα στοιχεία, η μεγάλη αγορά της Ευρώπης δεν άνοιξε για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα. Αντίθετα, άνοιξε η ελληνική αγορά για τα ευρωπαϊκά προϊόντα.

Το 70% της εγχώριας κατανάλωσης βοδινού κρέατος εισάγεται από 4 κοινοτικές χώρες. Το 50% του γάλακτος από τρεις χώρες, το 50% του μελιού από μια χώρα. Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα έχει μεγάλη ευθύνη για την εξέλιξη αυτή. Διαχρονικά, καμιά κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την ελληνική γεωργία. Υπήρχαν και οι αντικειμενικές δυσκολίες, όπως π.χ. τα πλαφόν παραγωγής (γάλα, πελτές, κ.λπ.) και η αντιαγροτική πολιτική της ΕΟΚ (π.χ. πλήρωναν επιδοτήσεις για τις χωματερές και όχι για την αγορά), αλλά οι δικές μας κυβερνήσεις προσαρμόζονταν στις απαιτήσεις της Ε.Ε. και διέλυσαν τον πρωτογενή τομέα. Η χώρα έχασε την αυτάρκειά της σε σιτηρά, ζάχαρη, όσπρια κ.λπ. Αποτέλεσμα όλων αυτών, το μεγάλο χρέος. *