Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

Συντάκτης :         Ημ/νία καταχώρησης : 01/10/2007 20:34:34 Του Χρήστου ΛΑΣΚΟΥ

Η ακροδεξιά ομάδα, που από τις 16 Σεπτεμβρίου υπάρχει στο κοινοβούλιο, πανηγυρίζει ήδη για την πρώτη της μεγάλη ιδεολογική νίκη. Γιατί η κατάργηση του πολυσυζητημένου βιβλίου Ιστορίας είναι ακριβώς αυτό -και μόνο αυτό. Με όλη τη φιλότιμη συνδρομή πολλών αριστερών δημοσιολόγων και δημοσιογράφων και λίγων αριστερών ιστορικών, η νίκη είναι ολόκληρη της ακροδεξιάς. "Δεν τεμαχίζεται και δεν κληροδοτείται σε περισσότερους", όπως έλεγε κι ένας άλλος επίκαιρος κάποτε.

Εντυπωσιακό, μάλιστα, είναι το πρωτοφανές γεγονός πως όλες οι πτέρυγες της αντίδρασης στο συγκεκριμένο βιβλίο προέταξαν με σχεδόν απαράλλακτη διατύπωση την ανάγκη αντίστασης "στα κελεύσματα της παγκοσμιοποίησης και στις πρακτικές της Νέας Τάξης". Ο Χριστόδουλος και ο Άδωνις, μαζί με τους αριστερούς δημοσιολογούντες. Το σημείο αυτό απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή γιατί συνιστά μια θεμελιώδη διαφορά από άλλες περιπτώσεις στις οποίες ακροδεξιά κόμματα "συνεργούν" σε πολιτικές μάχες που ηγεμονεύονται από την αριστερά. Εκεί, π.χ. η απόρριψη του ευρωσυντάγματος σε Γαλλία και Ολλανδία, οι ακροδεξιοί παριστάνουν τους αντικαπιταλιστές προκειμένου να διατηρήσουν το πολιτικό τους κοινό προσανατολισμένο σε έναν ξενοφοβικό εθνικισμό. Εδώ, όλα παίζονται στον γυμνό εθνικισμό και τη φοβική μισαλλοδοξία. Ο λαϊκισμός τώρα δεν εμφανίζεται ως συμπλήρωμα του εθνικισμού, αρκεί ο εθνικισμός από μόνος του για να συγκροτήσει αποδοτικό παρεμβατικό λόγο. Γι' αυτό, μεταξύ των άλλων, όσοι μη ακροδεξιοί ήταν υπέρ της απόσυρσης ήταν αδύνατο να διακριθούν μέσω επιχειρημάτων, όσο επεξεργασμένα κι αν ήταν αυτά. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν εκατοντάδες εγχειρίδια αστικού και αντιδραστικού φρονηματισμού τις τελευταίες τρεις δεκαετίες δεν προκάλεσαν ούτε το ένα χιλιοστό του θορύβου που έφερε ο ατυχής "συνωστισμός".

Πρόκειται, λοιπόν, για μια καθαρή νίκη της ακροδεξιάς και μόνον αυτής. Που ήρθε να προστεθεί στην αντίστοιχη σαφή νίκη στο εσωτερικό της Ν.Δ. υπέρ της. Μιλάω, βέβαια, για την εκπαραθύρωση της προηγούμενης υπουργού Παιδείας. Με την οποία η δική μας Αριστερά συγκρούστηκε μανιασμένα. Τη ζωγραφίσαμε τη Μαριέττα με ματατζίδικο κράνος, με ασπίδα και με γκλομπ, της χρεώσαμε την επίθεση απέναντι στο εκπαιδευτικό και φοιτητικό κίνημα, την προσπάθεια αποδόμησης της δημόσιας παιδείας. Την είδαμε να ηγείται της νεοφιλελεύθερης επίθεσης σε ό,τι περισσότερο πρέπει να προστατευθεί. Και τα καταφέραμε. Τη σταματήσαμε, έστω προσωρινά. Τη νικήσαμε.

Δεν είμαστε, ωστόσο, αφελείς. Ξέρουμε πως η έξοδός της από τη Βουλή δεν οφείλεται σε μας. Και πάλι για νίκη της ακροδεξιάς πρόκειται. Δεν έχασε τη βουλευτική έδρα η νεοφιλελεύθερη Μαριέττα, αλλά η πολιτικά φιλελεύθερη Μαριέττα. Αυτή που δεν υπέγραψε για τις ταυτότητες, αυτή που υπερασπίστηκε θεσμικά το βιβλίο της Ιστορίας αρνούμενη να νομιμοποιήσει τον ακροδεξιό ορυμαγδό. Εδώ, δηλαδή, έχασε ό,τι καλό έχει η αστική παράταξη από ό,τι χυδαιότερο. Το ότι αντικαταστάθηκε η ίδια από ένα Δαπίτη του '80 είναι επίσης ενδεικτικό.

Οι αριστεροί, που πολύ πολέμησαν το βιβλίο, εν τέλει τζάμπα ασχολήθηκαν. Οι άλλοι μετρούσαν και άλλοι, τελικά, μέτρησαν. Προφανώς δεν μέτρησαν, πάντως, λόγοι επιστημονικοί και παιδαγωγικοί. Οι γνήσιοι εκπρόσωποι της "τρισχιλιετούς συνέχειας του έθνους" δίνουν τον τόνο, όπως πάντα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα εδώ και δυο αιώνες τώρα. Δε μένει παρά να αποδεχτούμε σιγά σιγά μια μεγαλύτερη διάρκεια συνεχούς παρουσίας του ελληνισμού για εκατοντάδες χιλιετίες καλύπτοντας όλη την περίοδο που ξεκινά με την έλευση των Ελ στον πλανήτη μας από τον Άλφα του Κενταύρου -ή από τον Σείριο;

Να το ξαναπώ. Η απόσυρση του βιβλίου αποτελεί καθαρή νίκη των καθαρών ακροδεξιών. Άρα, αποτελεί μεγάλη ήττα της αριστεράς, ακόμη κι αν όλα όσα ειπώθηκαν για την παιδαγωγική και επιστημονική υστέρηση του βιβλίου ήταν απολύτως αληθινά -που δεν ήταν. Γι' αυτό δεν πρέπει να το περάσουμε αψήφιστα. Πρόκειται για μέγιστο θέμα.

ΥΓ.: Εκτός από τους ειλικρινείς αριστερούς κριτικούς του "μεταμοντέρνου πολτού" και της "επιφανειακής ιστορίας", που πολύ προβληματίστηκαν με την υποτιθέμενη άρνηση της ελληνικής συνέχειας από τους συγγραφείς του περιωνύμου εγχειριδίου, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι διαπίστωσαν πως το βιβλίο ήταν ελλιποβαρές σε ό,τι αφορά την ορθή αποτίμηση των ταξικών αγώνων και την παρουσίαση του Δημοκρατικού Στρατού στους ενδεκάχρονους. Ναι, πράγματι, το πρόσεξα κι εγώ. Δεν έχει την παραμικρή αναφορά στη πασίγνωστη συμμετοχή του χαφιέ Πλουμπίδη στις "πραχτόρικες αθλιότητες της Ιντέλιτζενς Σέρβις". Πράγματι, σύντροφοι. Πράγματι...