Περίληψη συνέντευξης που έδωσε ο Ζίζεκ στο έψιλον:

1. Για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ: Όπως στα καρτούν, η πάπια συνεχίζει να περπατάει, παρά το ότι από κάτω βρίσκεται η άβυσσος. Όλοι ξέρουν ότι το Ιράκ έχει χαθεί, αλλά δε θέλουν να αποδεχτούν την πραγματικότητα.

Τη στιγμή που οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν, το Ιράκ, πιθανότατα, θα περάσει στην ιρανική σφαίρα επιρροής. Θα ήθελα να φανταστώ κάποιον σταλινικό δημόσιο κατήγορο ο οποίος θα αποδείκνυε, με λίγα σταλινικά βασανιστήρια, ότι ο πρόεδρος Μπους είναι στην πραγματικότητα ένας ιρανός πράκτορας!

Δεν ανήκω σ' αυτούς που αντιτίθενται στη θανατική ποινή. Δεν θεωρώ ότι είναι απάνθρωπη. Αντικειμενικά ο Σαντάμ ήταν απαίσιος. Όμως το πραγματικό σκάνδαλο είναι πώς έγινε η δίκη. Το μεγαλύτερο έγκλημά του, η επίθεση στο Ιράν, όπου σκοτώθηκαν 1-2 εκατ. άνθρωποι και χρησιμοποιήθηκε πολύ περισσότερο θανατηφόρο αέριο παρά ενάντια στους Κούρδους, δεν υπάρχει πουθενά στο κατηγορητήριο απλά επειδή η Δύση τον υποστήριξε σ' αυτό τον πόλεμο.

Η μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή σήμερα συμβαίνει στο Κονγκό. Τα τελευταία 10 χρόνια, περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. Αν με ρωτήσεις ειλικρινά για το αν οι ΗΠΑ θα έπρεπε να επέμβουν στο Κονγκό για να επιβάλουν κάποιο είδος τάξης, θα σου έλεγα ότι -όταν πεθαίνουν εκατομμύρια- ακόμη και η βοήθεια του διαβόλου είναι ευπρόσδεκτη. Αλλά όχι δεν το κάνουν αυτό. Ή το πρόβλημα του AIDS στην τροπική Αφρική. Όλοι γνωρίζουν ότι μπορεί να λυθεί με σχετικά λίγα χρήματα. Όμως όχι, πάλι δεν το κάνουν. Έτσι, στην προκειμένη περίπτωση, το πρόβλημα δεν είναι ότι η Αμερική το παίζει παγκόσμιος χωροφύλακας, αλλά ότι δεν το παίζει. Δεν κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει.

2. Για τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας: Η στάση των διανοουμένων ήταν απαράδεκτη. “Νίπτω τας χείρας μου, είναι ένας φυλετικός πόλεμος, είναι όλοι τρελοί, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, οπότε ας φέρουμε την ειρήνη”. Η αρχική καταστροφή ήταν το καθεστώς του Μιλόσεβιτς. Συνεπώς, το βρίσκω εντελώς γελοίο εκείνοι που νοσταλγούν την παλιά Γιουγκοσλαβία του Τίτο να δείχνουν συμπάθεια και για τον Μιλόσεβιτς, αφού αυτός “σκότωσε” την τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία.

3. Η αμερικανική ισχύς είναι εμφανώς σε παρακμή. Αυτό κάνει την κατάσταση πιο ελπιδοφόρα, αλλά και πιο επικίνδυνη. Ο Πούτιν, αν και δεν τον συμπαθώ ιδιαίτερα, παίζει πολύ έξυπνα. Η πρότασή του είναι ότι η Ρωσία και η Ευρώπη οφείλουν να δημιουργήσουν ένα νέο, τρίτο μπλοκ. Είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση. Η Ευρώπη μαζί με τη Ρωσία έχουν τροφή, έχουν ενέργεια, μπορούν όντως να αποτελέσουν ένα τρομαχτικά ισχυρό μπλοκ.

4. Τσάβες και ριζοσπαστικοί διανοούμενοι: Προσπαθώ να είμαι ρεαλιστής. Τις παλιές μέρες όλοι θέλαμε σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, τώρα ζητούμε καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Η Αριστερά δεν έχει κάποιο αρκετά δυνατό εναλλακτικό μοντέλο, πέρα από το να διαχειριζέται σχετικά ικανοποιητικά τον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Πολλοί φίλοι μου γοητεύονται από τον Τσάβες. Εγώ είμαι σκεπτικός. Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες ότι υπάρχουν οι πρώτες ενδείξεις έλλειψης βασικών αγαθών στη Βενεζουέλα. Νομίζω ότι αυτή είναι η τραγωδία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Δε μπορείς, στην πραγματικότητα, να ανακατέψεις το παιχνίδι. Ασφαλώς υπάρχουν αριστεροί ριζοσπαστικοί διανοούμενοι, αλλά τι πραγματικά θέλουν; Π.χ. Ο Τσόμσκι. Κάνει καλή ερευνητική δημοσιογραφική δουλειά, καταλήγοντας στο ότι πρέπει να ακούγεται η αλήθεια, να μη χειραγωγείται ο κόσμος. Αλλά, αν τον ρωτήσεις, δεν νομίζω ότι έχει κάποια σοβαρή εναλλακτική πρόταση.

5. Ο Μαρκ Χορκχάιμερ, της σχολής της Φρανκφούρτης, λέει: “Είμαι πεσιμιστής στη θεωρία, αλλά οπτιμιστής στην πράξη.” Έτσι κι εγώ. Γενικά είμαι πεσιμιστής, αλλά, πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Στην πράξη πάντα κάτι καλό μπορεί να προκύψει.