Από το νησί της Ρόδου που, αν θέλετε το πιστεύετε, σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια, τηρουμένων των πληθυσμιακών αναλογιών, μεταξύ των μαθητών και της αστυνομίας. Σε εν θερμώ συζήτηση που είχα με τον αστυνομικό που φύλαγε την είσοδο του Α.Τ. Ρόδου, προσπαθώντας να εμποδίσω την άμεση σύγκρουση των μαθητών, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και μικρά παιδιά, με την αστυνομία (η ιδιότητά μου και η ηλικία μου μού το επέβαλαν) έλαβα την εξής απάντηση: τα δικά μου τα παιδιά είναι σπίτι και διαβάζουν, αν εσείς δεν μπορείτε να συγκρατείσετε τα δικά σας τότε τι να σας κάνω!

Τα δικά του τα παιδιά, τα καλά παιδιά, είναι στο σπίτι και κοιτάζουν τη δουλίτσα τους, όπως κάνει και ο πατερούλης τους, όπως κάνει και η μανούλα τους, όπως κάνει και το μεγάλο τους αδελφάκι που περιμένει το ρουσφέτι από εκείνο τον ιθαγενή πολιτευτή. Τη δουλίτσα του κοιτούσε και ο Χριστόδουλος στη δικτατορία και δεν αντελήφθην τα των βασανισμών, ήταν και αυτός καλό παιδί...

Δεν υπάρχει χειρότερος φασισμός από αυτό του μέσου νοικοκυραίου που κοιτά την δουλίτσα του.Ο εφησυχασμένος πολίτης που ναι μεν λυπάται για τον άδικο θάνατο του Αλέξανδρου, αλλά τι φταίνε και οι καταστηματάρχες βρε παιδί μου. Η αλήθεια είναι πως δεκάρα δεν δίνουν και βαθιά μέσα τους σκέφτονται χωρίς να τολμούν να το ομολογήσουν δημοσίως: μα τι έκανε μικρό παιδί στα Εξάρχεια; Αν μάλιστα ο Αλέξανδρος δεν ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας και δεν πήγαινε στο Μωραΐτη αλλά ήταν φρικιό, τσιγγάνος ή πρεζάκιας τότε δεν θα λυπόντουσαν ούτε δημοσίως.Στο αξιακό τους σύστημα προέχει η έννοια της περιουσίας από αυτή της ανθρώπινης ζωής. γι αυτό δεν τους πρέπει οίκτος για τα καμμένα τους κωλομάγαζα (τουλάχιστον όχι σε όλους) Ο μέσος νοικοκυραίος είναι αυτός που έφερε νόμιμα το Χίτλερ στην εξουσία, ο μέσος νοικοκυραίος ανέχτηκε κάθε λογής λαϊκιστή φασίστα Μουσολίνι, τουμπεκιάστηκε ή και συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και με τους χουνταίους της κατάπτυστης επταετίας, ο μέσος νοικοκυραίος σιωπά, γλύφει και λυγίζει τη μέση. Μα ποιος άλλος δεν αντιδρά σε κάθε λογής αδικία αν όχι ο αμφισβητίας, αυτός που δεν κοιτά την δουλειά του, ο επαναστάτης; Στην εποχή τους τους αμφισβητίες πάντα τους έλεγαν αλήτες... Παραφράζοντας, χωρίς την άδειά τους, το σύνθημα των αντιεξουσιαστών κλείνω λέγοντας : αλήτες είναι οι σιωπηλοί πολίτες!