Στο σύμπαν του «Εναλλακτικού» Lifestyle

Όχι. Το πρόβλημα μας σε όλα αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες μετά τη δολοφονία ενός αθώου παιδιού στο κέντρο της πόλης, δεν είναι οι κακοί μπάτσοι, οι Τατιάνες και οι Ευαγγελάτοι. Δεν είναι οι πολιτικοί, που παίζουν παιχνίδια πάνω από το αίμα που ακόμα δεν έχει καν στεγνώσει. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν.

Όλα αυτά τα ξέρουμε καλά εμείς, οι τόσο προοδευτικοί πολίτες, που έχουμε ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια τα τελευταία χρόνια, και ποτιζόμαστε κάθε Σαββατόβραδο στα «εναλλακτικά» μπαρ, στις συναυλίες και τους χώρους τέχνης και τρεφόμαστε κάθε Πέμπτη με «εναλλακτικά» free press.

Όλα αυτά τα ξέρουν πολύ καλά κι όλοι οι ανθρωπιστές εκδότες και δημοσιογράφοι των «εναλλακτικών» εφημερίδων πόλης, που φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με τους υπόλοιπους κακούς δημοσιογράφους της τιβι, και γράφουν τόσο ωραίες αναλύσεις, αναμασώντας με μεγάλη επιτυχία τα ίδια και τα ίδια αυτονόητα κλισέ.

Όλα αυτά τα ξέρουν, φυσικά, και οι «εναλλακτικοί» καλλιτέχνες και τα διάφορα «εναλλακτικά» κινήματα οικολογίας, αστρολογίας, τηλεπαρακολούθησης, ποδηλασίας σε μια ρόδα κλπ. που έχουν εμφανιστεί εσχάτως και μας καλούν κάθε τόσο μέσω των εντύπων σας σε «εναλλακτικά» καινοτόμα δρώμενα, στα οποία εμείς φυσικά συμμετέχουμε με μεγάλη χαρά, παίρνοντας τζούρες «εναλλακτικότητας».

Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν είδαμε σχεδόν κανέναν από εσάς να συμμετέχει στον αναβρασμό των τελευταίων ημερών, εκτός κι αν φορούσατε όλοι κουκούλες (αστείο). Τουλάχιστον με την ίδια μαθηματική ακρίβεια που σας βλέπουμε (γιατί φυσικά κι εμείς «εναλλακτικοί» είμαστε) στο Bios, στο Μαγκαζέ, στο Φίλιον, στο Κ44 και σε όλα τα "hype bars και cafe αυτής της υπέροχης πόλης που λατρεύουμε να μισούμε". Και λέμε να συμμετέχετε και όχι απλά να παρατηρείτε για να γράψετε την αυτονόητη φιλοσοφία σας στο επόμενο τεύχος.

Αναρωτιόμαστε, όλες αυτές τις ημέρες μαζί σας πού έχουν πάει κι όλοι αυτοί οι περιστρεφόμενοι φτασμένοι αλλά και ανερχόμενοι καλλιτέχνες που γυρίζουν σε σταθερή τροχιά γύρω από τις αστικές σας σελίδες.

Είχαμε την τύχη να είμαστε το Σάββατο μέρος της αυθόρμητης πορείας στα «εναλλακτικά» στέκια που άλλοτε βγαίνουμε, για να φωνάξουμε στους αμέριμνους αλτέρνατιβ συντρόφους που τα είχαν κατακλείσει: «αφήστε τα ποτά και βγείτε στα στενά». Είμαστε τυχεροί που είδαμε το αποσβολωμένο τους ύφος γεμάτο ενοχές, το οποίο πιθανώς όμως να έφυγε στο επόμενο κοκτέηλ των 9 ευρώ στο «εναλλακτικό» Hoxton, με κάμποσα επιχειρήματα που οι ρίζες τους  απλώνονται σε όσα δεν πιάνει η αλεπού.

Ειλικρινά δεν ξέρουμε τι είναι πιο στημένο. Οι άνθρωποι που συνειδητά το Σαββατόβραδο διασκέδαζαν στα μπουζουκομάγαζα, ή οι κάθε λογής διανοούμενοι, που φιλοσοφούσαν για το θάνατο, την εξέγερση και την επανάσταση στα εναλλακτικά μαγαζιά των «δήθεν» υποβαθμισμένων γειτονιών. Τουλάχιστον οι πράξεις των πρώτων είναι συνεπείς με τα λόγια τους.

Στο σύμπαν του ελληνικού «εναλλακτικού» lifestyle, τα free press είναι ο ήλιος γύρω από τον οποίο κινούνται μαγνητισμένοι οι πλανήτες άνθρωποι. Αναλύσεις επί αναλύσεων, τρεις σελίδες διαφημίσεις, ξανά αναλύσεις, πού να φάτε, πού να πάτε, τι να κάνετε για να είστε «εναλλακτικοί» κι ωραίοι.
 
Ξέρουμε πως η ζωή δεν σταματάει στη δολοφονία ενός ανθρώπου από το ίδιο το κράτος, ακόμα κι όταν πρόκειται για ένα μικρό παιδί. Περιμέναμε, όμως,  από εσάς κάτι πολύ περισσότερο από το να αφιερώσετε μερικές σελίδες φωτογραφιών αισθητικής και άρθρων «εναλλακτικής ορθότητας» σχετικά με το περιστατικό, συνεχίζοντας την ύλη σας κανονικά...όπως και τη ζωή σας.

Περιμέναμε να αρνηθείτε ακόμη και την ύπαρξή σας. Να κινητοποιήσετε κόσμο, όπως κάνετε με ιδιαίτερο ζήλο σε ανάλογες διαφημιστικές εκδηλώσεις για το έντυπό σας. Να μετρήσετε τουλάχιστον τη σημασία των γεγονότων διαφορετικά. Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος αναρωτιόταν αμήχανος την προηγούμενη εβδομάδα, βλέποντας τις μαθητικές διαδηλώσεις από το παράθυρο του γραφείου του στην Ερμού, «ωραία, τα σπάσαμε -εκτονωθήκαμε, εκδικηθήκαμε, ταρακουνήσαμε μια ναρκωμένη κοινωνία- πες το όπως θες. Τώρα; Ποιος θα μιλήσει τώρα και τι θα πει;» για να καταλήξει στο συμπέρασμα «Σιωπή επικρατεί σε όλη την πόλη».

Ίσως, όμως, να έπρεπε να έχετε σιωπήσει νωρίτερα για πρώτη φορά. Τα ίδια τα γεγονότα σας ξεπέρασαν. Και εσείς επιλέξατε συνειδητά να μην συμμετέχετε σε αυτά. Όχι. Η ζωή δε συνεχίζεται όπως πριν.

Από τον πλανήτη “Happy”