Κείμενο που μοιράστηκε κατά τη διάρκεια ορκωμοσίας, στην Ιατρική Αθήνας, τον Φλεβάρη του 2007.

 ________________________

Μια φράση συμπυκνώνει όλη την αγωνία και όλη την αγανάκτηση. Και βγαίνει από τα χείλη πολλών φοιτητών εδώ και χρόνια καθώς πλησιάζουν προς το πτυχίο. Κι όπως κάθε φράση που δοκιμάστηκε, που πέρασε από το φίλτρο πολλών γενεών, έτσι κι αυτή σοκάρει με την ευθύτητα και την καθαρότητα και την ειλικρίνειά της...

αναστεναγμός και...

Πριν από τη σημερινή ημέρα, πριν την ορκωμοσία, η ζωή σταμάτησε πολλές φορές. Σταμάτησε σε υποχρεωτικές παρουσίες-απουσίες. Εργαστήρια και αμφιθέατρα και κλινικές που γίνονται -λες- μόνο και μόνο γιατί δεν γίνεται να μην γίνουν. Σταμάτησε στην αναζήτηση των «αγαπημένων» θεμάτων του καθηγητή, θέματα της διατριβής ή της ειδικότητάς του, που δίχως αυτά πάει στράφι οποιοδήποτε διάβασμα. Σταμάτησε στο διάβασμα, το παράλογο διάβασμα των παράλογων απαιτήσεων, το αγχωτικό και αγχωμένο διάβασμα μιας ούμπερ άλες εξεταστικής πραγματικό βασανιστήριο. Σταμάτησε στην ατυχία να πέφτεις σε «λάθος» εξεταστή, να δίνεις σε «λάθος» περίοδο, να χρειάζεται να επαναλάβεις το βασανιστήριο.

Και η ζωή συνεχίστηκε... Μαζεύτηκαν φασούλι το φασούλι τα μαθήματα τα απαιτούμενα για το πτυχίο.

Μπερδεύουμε την χαρά με την ανακούφιση... Η χαρά έχει βάθος, έχει και προοπτική, είναι στιγμιαία και αιώνια. Είναι θετική. Κάτι/όμορφο/γίνεται.
Η ανακούφιση πηγάζει αρνητικά. Κάτι άσχημο παύει. Και η μόνη προοπτική που δίνει το πτυχίο είναι ότι παύει να σε αγγαρεύει η σχολή. Ακολουθεί η αναμονή, άρα η ανεργία. Και ανακούφιση θα ‘ναι και όχι χαρά η είσοδος στην ειδικότητα. Που θα ‘ναι εξαντλητική και απογοητευτική. Και ανακούφιση θα ‘ναι κι όχι χαρά όταν κι αυτή τελειώσει...
...αλήθεια τι ονειρευόσουν σαν ήσουν νέος;;;

[παρέκβαση]
Βγαίνουμε από αυτή την σχολή ως η πρώτη -ημισχηματισμένη- ύλη των μελλοντικών γιατρών. Είμαστε κάποιοι από αυτούς που θα αντικαταστήσουν το υπάρχον. Ίσως σας φανεί παράδοξο (για μένα δεν είναι) αλλά αποφάσισα να ολοκληρώσω αυτές τις σπουδές και αποφάσισα τι ειδικότητα θα κάνω όταν η σχολή δεν λειτουργούσε. Σε κατάληψη, σαν τις σημερινές. Ανάμεσα σε κάποιους που συζητούσαν για πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, μέσα στον πληθυσμό, για τον πληθυσμό. Για πρόληψη και ενημέρωση. Για μια κάποια διακήρυξη της Άλμα Άτα. Ψιλά γράμματα για την εκπαίδευση της καριέρας και του ατομισμού. Σ’ ένα πανεπιστήμιο που δεν διερωτάται ποτέ, ποια υγεία, για ποιους, και σε ποιο σύστημα. Από καθηγητές διεκπεραιωτές του ρόλου -ή καλύτερα- της καριέρας τους. Που ετοιμάζουν, ανάμεσα στα άλλα, αυτούς που επάξια θα αντικαταστήσουν αύριο, του εμπόρους υγείας του ιδιωτικού, τους αδιάφορους αργόμισθους του δημοσίου. Και βεβαίως-βεβαίως, τους αδίστακτους κυνηγούς δημοσιεύσεων, καριερολάγνους ακαδημαϊκούς. Ετοιμάζουν εμάς... κάποιους από εμάς.
[τέλος παρέκβασης]

Σήμερα, σ’ αυτή τη φιέστα, σύμφυρμα μασονικής-μυστικιστικής αισθητικής και χριστιανικού όρκου σε αρχαΐζον κείμενο, παρουσιάζεται η εξωραϊσμένη εκδοχή. Της αρμονικής και αγαστής συνεργασίας. Με βασική επωδό το: «οι κόποι σας και οι κόποι μας δικαιώθηκαν». Ποια δικαίωση ακριβώς; Οι γονείς θα συνεχίσουν να πληρώνουν. Την ανεργία μας ή το μεταπτυχιακό μας. Θα τσοντάρουν ίσως στο χαρτζιλίκι από τα ινστιτούτα αδυνατίσματος και τα άλλα συναφή που θα μας απορροφήσουν. Εμείς θα περάσουμε στο επόμενο κυνήγι, να φαγωθούμε μεταξύ μας για τη «θέση» ή να φαγωθούμε με τα ρούχα μας. Μόνοι μακάριοι, που τη γλίτωσαν χωρίς να λογοδοτήσουν, για άλλη μια φορά, οι καθηγητές μας θα συνεχίσουν απρόσκοπτα το έργο τους. Οι «πεφιλημένοι» μας δάσκαλοι. Το κλινικό, επιλέγοντας ασθένειες που «μυρίζουν» δημοσίευση, το ερευνητικό για να αλλάξουν καθιστικό ή αυτοκίνητο και το εκπαιδευτικό για να δικαιολογείται το κλινικό και το ερευνητικό. Μην γελιέστε, τη «δουλειά» την βγάζουν άλλοι.

ε... τώρα... μπορώ κι εγώ να πάω δεχτώ ευχές και συγχαρητήρια, να κεράσω τους φίλους μου... να δούμε και το τι θα κάνουμε...