Ομιλία του Γιάννη Νικηφοράκη,

όπως εκφωνήθηκε σε εκδήλωση της Ενωτικής Αριστερής Δημοτικής Παρέμβασης "Νίκαια - μια πόλη για όλους", 20/02/08

Ποια είναι σήμερα η κατάσταση?

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως οι ελλείψεις στο ζήτημα που συζητάμε, δεν είναι τεράστιες και πως δεν ζητούν άμεσα λύση... Το ερώτημα που μάλλον τίθεται, είναι πια δράση μπορούν να αναλάβουν οι κάτοικοι μιας περιοχής για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Η Νίκαια διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα  νοσοκομεία της χώρας, με τα χίλια δυο προβλήματα, που τα γνωρίζουν καλά  όσοι  τα επισκέπτονται μέρες εφημερίας ή καθημερινές( όπως θα μας πει αργότερα και η Όλγα).  Κι όμως, αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, γιατί την υποβάθμιση της υγείας τη βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, πολύ πριν βρεθούμε σε ένα τριτοβάθμιο νοσοκομείο, τη βιώνουμε εκεί που ζούμε,  στο περιβάλλον που εργαζόμαστε, και  πρώτα και κύρια από την ανεπάρκεια δομών πρωτοβάθμιας περίθαλψης.

Δε θα ήταν υπερβολή να έλεγε κάποιος πως αρκεί ένα νούμερο για να περιγράψει την κατάσταση που βιώνει  ο κόσμος στο συγκεκριμένο ζήτημα.. Το 57,2 % των δαπανών  στην υγεία είναι ιδιωτικές πράγμα, που σημαίνει πως είναι χρήματα που τα πληρώνουμε  άμεσα από την τσέπη μας, επιπλέον της φορολογίας και των  κρατήσεων των ταμείων ... Η ιδιωτικοποίηση της υγείας , βασική επιλογή του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας  και όχι μόνο , παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Ειδικά για την Ελλάδα της ανεργίας , των χαμηλών μισθών και συντάξεων, της προωθούμενης διάλυσης του ασφαλιστικού, και του μεγάλου αριθμού ανασφάλιστων και μεταναστών, η νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση να φορτώνεται ο πολίτης με το κόστος της περίθαλψής του και όχι το κράτος, και το διαρκώς αυξανόμενο κόστος της περίθαλψης, δημιουργούν μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για τον κόσμο… Χωρίς  να είμαστε λαϊκιστές, οι δείκτες της νοσηρότητας και της θνητότητας, και στη χώρα μας πια, αντιστοιχίζονται  ανάλογα με την φτώχεια και με την εξαθλίωση. Το οικονομικό κόστος  των υπηρεσιών υγείας είναι πια καθοριστικός παράγοντας. Σύμφωνα με μερικά μόνο επίσημα στοιχεία, χρόνια νοσήματα όπως ο διαβήτης εμφανίζονται πιο συχνά στα χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Ελλιπή χρήση των υπηρεσιών υγείας κάνουν επίσης οι μετανάστες, οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με αναπηρία , οι χρόνια πάσχοντες και  οι ανασφάλιστοι. Οι φτωχότεροι και οι άποροι, όχι μόνο δεν κάνουν  χρήση των προληπτικών υπηρεσιών υγείας, αλλά καταφεύγουν στα νοσοκομεία μόνο όταν πια  η κατάσταση της υγείας τους είναι αρκετά επιβαρυμένη και γι αυτό  παρουσιάζουν τα υψηλότερα ποσοστά παραμονής και θανάτων μέσα στα νοσοκομεία. Την ίδια ώρα, έχουν πολύ πιο δύσκολη πρόσβαση, ή αδυνατούν κιόλας να πληρώσουν τον εξειδικευμένο γιατρό για το πρόβλημά τους.

Και δεν είναι μόνο αυτό . Η πλήρης απελευθέρωση της αγορά της υγείας στους ιδιώτες  φτιάχνει ένα σύστημα υγείας πολλών ταχυτήτων. Ένα σύστημα που βασικό του κριτήριο, δεν είναι η ασφάλεια και η ποιότητα των υπηρεσιών, αλλά η ανταποδοτικότητα. Εκεί ποντάρουν για το μέλλον  οι οικονομικοί  επενδυτές του χώρου καθώς παίζουν όλο και πιο απρόσκοπτα μπάλα. Όχι όμως και εμείς, Έχουμε φτάσει  στο σημείο, τη μεγαλύτερη αποδοτικότητα κεφαλαίων να την έχουν οι επενδύσεις στην υγεία συγκριτικά  με τις επενδύσεις σε άλλους χώρους ,και τα κέρδη τους να έχουν αυξηθεί κατά 35% την τελευταία πενταετία. Κατά μέσο όρο, 130 ευρώ το μήνα ξοδεύει κάθε νοικοκυριό για φάρμακα, εξετάσεις και επισκέψεις σε γιατρούς .Οι υπερτιμολογήσεις στον ιδιωτικό τομέα είναι πια καθεστώς. Μια απλή γενική αίματος από 3 ευρώ που κάνει  στο δημόσιο, ο ιδιωτικός τομέας την κοστολογεί 15 με 20. Μια εξέταση χοληστερίνης από 5 ευρώ, στον ιδιωτικό κάνει έως και 30, ενώ μια μαγνητική από 120 περίπου φτάνει τα 400. Για την πλειοψηφία του κόσμου, αυτό σημαίνει πως τα έξοδα περίθαλψης, καθορίζονται αλλά και καθορίζουν αποφασιστικά την ποιότητα ζωής.

Από καιρό έχει καταργηθεί κάθε έννοια κοινωνικής πολιτικής.  Η πρόνοια και η μέριμνα θεωρούνται μη ανταποδοτικές, τόσο από το κράτος όσο και από τους δήμους. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τους περισσότερους δημοτικούς προϋπολογισμούς  για την πρόνοια, και θα δει ότι είναι περίπου στο μηδέν. Στην πράξη κανένα μέλλον δε εξασφαλίζεται για τους ψυχικά πάσχοντες, για τα άτομα με αναπηρία και για τις ομάδες πληθυσμού που χρειάζονται ειδική μέριμνα. Κι όμως το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα οξύ για πολλές οικογένειες. Στην Ελλάδα υπολογίζονται στο 9.5%  τα άτομα με αναπηρία. Κάθε χρόνο, προστίθενται άλλες 30.000 επιζώντες από εγκεφαλικά και άλλοι τόσοι από τραυματισμούς και τροχαία. Κάθε χρόνο, 500 άτομα  καταφεύγουν σε κέντρα του εξωτερικού πληρώνοντας δεκάδες χιλιάδες ευρώ, αφού οι μόνο 200 δημόσιες κλίνες  αποκατάστασης δεν επαρκούν...

Πρόσφατα ακούσαμε τα σχέδια της κυβέρνησης για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση . Μιλάνε για το ασφαλιστικό και ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου  είναι ανασφάλιστοι! Ακόμα όμως  και για τους ασφαλισμένους, η αλήθεια είναι πως ήδη τα ταμεία ανεπαρκούν για να καλύψουν τις αυξανόμενες ανάγκες τους στην περίθαλψη.  Ήδη το 35% των νοσοκομειακών δαπανών  και το 60% των ιατρικών επισκέψεων δεν τις καλύπτουν τα ταμεία. Τα ίδια τα ασφαλιστικά ταμεία σπρώχνουν τους ασφαλισμένους, άμεσα με συμβάσεις ή ΄έμμεσα, στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. Πλήθος είναι οι εξετάσεις που μένουν ακάλυπτες, ενώ άλλες κολλάνε στη γραφειοκρατία οπότε οι πολίτες, για πιο γρήγορα, αναγκάζονται να πληρώσουν ιδιωτικά. Για παράδειγμα μια μαγνητική τομογραφία για να την εγκρίνει το ΙΚΑ μπορεί να κάνει και ένα μήνα. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράλογο, πως η ιδιωτική ασφάλιση προβάλλεται ως  ιδανική λύση μπροστά στη ανεπάρκεια του συστήματος.  

Προχωρούν στην κατάργηση των Βαρέων και Ανθυγιεινών επαγγελμάτων, την ώρα που οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν, και η ανασφάλιστη εργασία αυξάνεται. Η αλήθεια είναι, ότι τα  ελάχιστα επιδόματα και τα προνόμια που έδιναν σε κάποια βαριά  επαγγέλματα ήταν σαν αντίβαρο στην πλήρη ανυπαρξία συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, στις εξοντωτικές συνθήκες δουλείας. Αντί να διευρύνουν το θεσμό αυτοί τον καταργούν. Κι όμως, λόγω της αδιαφορίας της πολιτείας δεν υπάρχει καν σύστημα καταγραφής επαγγελματικών ασθενειών και ατυχημάτων. Κι όμως, τα εργατικά ατυχήματα κάθε χρόνο είναι αρκετές χιλιάδες και τα θανατηφόρα από αυτά πολύ πάνω από 100.   Κι όμως η ηπατίτιδα και άλλες λοιμώδεις ασθένειες, μορφές καρκίνου, πνευμονοπάθειες και μυοσκελετικές παθήσεις οφείλονται στην ανθυγιεινή εργασία. Σύμφωνα με τις προτάσεις της κυβέρνησης, οι εργαζόμενοι των βαρέων και ανθυγιεινών  αναγκάζονται κυριολεκτικά να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν, αφού προτείνεται η αύξηση των ορίων ηλικίας ακόμα και σε επαγγέλματα που ο μέσος όρος ζωής δεν ξεπερνά τα 62 χρόνια.!

Με δεδομένα τα προηγούμενα η προσβασιμότητα του πολίτη στις υπηρεσίες υγείας, η ελεύθερη επιλογή γιατρού , η ελεύθερη πρόσβαση στο φάρμακο και όλες οι παρόμοιες ρητορείες, που λένε κατά καιρούς υπουργείο και κυβέρνηση καταντάνε αστείες. Η πραγματικότητα που βιώνει ο καθένας μας είναι ακριβώς η αντίστροφη. Aπό  το πιο απλό, την ένεση που χρειάζεται ένας ηλικιωμένος ή την αλλαγή ουροκαθετήρα  σε έναν με κινητικά προβλήματα, έως τη επείγουσα ιατρική βοήθεια, επεμβαίνει η ιδιωτική υγεία σαν απομηχανής θεός. Δημόσια υποδομή δεν υπάρχει, ενώ η δημοτική, εννοώντας τα διάφορα δημοτικά ιατρεία,  υπολειτουργούν, και υπάρχουν μόνο και μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους...   

Κι όμως, η οργάνωση ενός συστήματος υγείας ανταποκρινόμενο στις σύγχρονες ανάγκες  θα σήμαινε εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό και άλλες προτεραιότητες. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής , η πολεοποίηση, οι συνθήκες εργασίας είναι αυτές που αναπαράγουν σήμερα τη σωματική και ψυχική αρρώστια. Η ανεξέλεγκτη επιχειρηματική δραστηριότητα, σε διάφορα επίπεδα της ζωής μας δημιουργεί «παράγοντες κινδύνου» για την υγεία μας, είτε αυτοί καταγράφονται επίσημα ως τέτοιοι ή όχι.  Η ανεργία, η φτώχια , το άγχος, το χαμηλό εισόδημα  και όλα όσα ανέφερε πριν ο Κώστας κάθε άλλο παρά είναι στις προτεραιότητες των σημερινών σχεδιασμών.

Διεκδικούμε την πρωτοβάθμια περίθαλψη

Θα συνεχίσω με ένα σχετικά «επίκαιρο» ζήτημα, το νομοσχέδιο για την πρωτοβάθμια υγεία  που δημοσίευσε πρόσφατα το υπουργείο υγείας και που έχει άμεση σχέση με την συζήτηση που κάνουμε σήμερα. Πρόκειται για τις γνωστές και επικίνδυνες  ρητορίες του υπουργείου υγείας, που όμως καμιά σχέση δεν έχουν με τη δημιουργία ενός πραγματικού δημόσιου και δωρεάν συστήματος δημόσιας πρωτοβάθμιας  περίθαλψης. Ενός αιτήματος που παραμένει ανεκπλήρωτο από τη δημιουργία του ΕΣΥ έως σήμερα. Έχουν σχέση με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης, με την ακόμα μεγαλύτερη απελευθέρωση της στην αγορά.

Κι όμως, το αίτημα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ή καλύτερα της ΠΦΥ , είναι ένα αίτημα που πρώτη φορά τέθηκε κάτω από την επιρροή και την πίεση του λαϊκού κινήματος σε εποχές σίγουρα διαφορετικές από τη σημερινή. Μόλις λίγες δεκαετίες πριν, η υγεία ορίζονταν σαν η κατάσταση πλήρους σωματικής, κοινωνικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας. Όταν για μας σήμερα σημαίνει πανάκριβα φάρμακα, διαγνωστικές εξετάσεις, ουρές και γραφειοκρατία στα ταμεία και στα νοσοκομεία και πολλά χρήματα από τις τσέπες μας. Αντίστοιχα, η Πρωτοβάθμια Υγεία προέβλεπε την αναίρεση των κοινωνικών αιτίων της ασθένειας (βλέπε φτώχεια, εκμετάλλευση, αναλφαβητισμός,  οικολογική επιβάρυνση κ.τ.λ.). Προέβλεπε επίσης, την ισότιμη συμμετοχή όλων στο σύστημα υγείας, αλλά και την ενεργοποίηση της κοινότητας ώστε να εφαρμόζει πολιτικές στη φύση, στο κοινωνικό και στο πολιτιστικό περιβάλλον υπέρ της ποιότητας ζωής...  Λαϊκό κίνημα και συνολικότερες διεκδικήσεις τότε, επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε όλα τα επίπεδα σήμερα....

Αν και διαφορετικές οι εποχές , μια τέτοια συζήτηση σήμερα δεν μπορεί να είναι  φιλολογική. Αντί να   περιγράφουμε μόνο την πραγματικότητα, μπορούμε να βάλουμε αιτήματα και στόχους, να σχεδιάσουμε σε τοπικό επίπεδο την διεκδίκηση   της πραγματικής και δημόσιας περίθαλψης. Κάτι που είναι ακριβώς στον αντίποδα,  όχι μόνο όσων προτείνει με το νομοσχέδιό του ο υπουργός αλλά, και στη συνολικότερη  στρατηγική που εφαρμόζουν τα  τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις στο χώρο της υγείας.  

Για παράδειγμα, η προώθηση σήμερα ενός υγιούς  τρόπου ζωής όσο ανέφικτο κι αν ακούγεται και είναι κιόλας  στην πράξη, με τις υπαρκτές συνθήκες εργασίας, την φτώχεια , την ανασφάλεια κ.τ.λ., θα βελτίωνε προοπτικά την υγεία ενός μεγάλου μέρους πληθυσμού ,  δε θα έφερνε όμως το κέρδος για τους επενδυτές... Με τον ίδιο τρόπο η πρωτογενής πρόληψη και όχι η πολυφαρμακία,   θα είχε πιο θεαματικά αποτελέσματα για την υγεία του πληθυσμού. Αντίθετα, το σύστημα υγείας ενώ είναι ιδιαίτερα δαπανηρό ( αν μετρήσει κανείς όχι την κρατική χρηματοδότηση αλλά  τα συνολικά  ποσά που σπαταλούνται ), είναι όμως κερδοφόρο για τους ιδιώτες επενδυτές είτε είναι οι φαρμακευτικές εταιρίες , είτε τα διαγνωστικά κέντρα και οι διάφορες «βιοϊατρικές», είτε οι γνωστοί μεγαλοκαρχαρίες του χώρου.

Εμείς λοιπόν οφείλουμε να μιλήσουμε  για ένα διαφορετικό προσανατολισμό. Πρέπει να βάλουμε στο επίκεντρο τον κάτοικο και τις ανάγκες του, άσχετα αν αυτό είναι ανταποδοτικό ή όχι.  Όχι το κόστος ή το κέρδος. Μιλάμε δηλαδή για τέτοια αιτήματα και δράσεις που θέτουν και διεκδικούν  και το ζήτημα της υγείας ως αναφαίρετο δικαίωμα όλων μας και συνολικότερα τη βελτίωση των όρων ζωής...

Με βάση τα προηγούμενα, σαν τοπική πρωτοβουλία ,  είναι στοιχειώδης προϋπόθεσή μας  να διεκδικήσουμε  συγκεκριμένα την ανάπτυξη μιας πραγματικής   πρωτοβάθμιας υγείας , δίνοντας βάρος και έμφαση:

- στο δημόσιο και καθολικό χαρακτήρα της

- στην ιατρική περίθαλψη και στην πρόληψη

- στην πρόνοια την ειδική φροντίδα και αντιμετώπιση των αναγκών των ατόμων με αναπηρία και άλλων ευπαθών ομάδων πληθυσμού.

Ποτέ στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκαν κέντρα υγείας στην επαρχία, που να είναι πλήρως στελεχωμένα με το απαραίτητο ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό, ούτε και τα περιβόητα κέντρα υγείας αστικού τύπου που σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ. αναλογούν ένα κάθε 40.000 κατοίκους.  Το υδροκέφαλο και νοσοκομειακοκεντρικό   σύστημα που λειτουργεί σήμερα  εξυπηρετεί μια χαρά το σχέδιο της ιδιωτικοποίησης. Αυτό που σήμερα εννοούν όταν κάνουν λόγο για πρωτοβάθμια, εκτός από  την συνταγογράφηση στα ιατρεία του ΙΚΑ και των άλλων ταμείων, είναι οι ιατρικές επισκέψεις σε ιδιώτες γιατρούς και οι πανάκριβες ιατρικές εξετάσεις στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. Είναι ο χώρος που κατεξοχήν λυμαίνεται ο ιδιωτικός τομέας αφού από εκεί βγάζει το 65% των κερδών του...  

Δύο παραδείγματα για την έλλειψη της πρωτοβάθμιας :  Είναι βέβαιο, πως οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα του δήμου κινδυνεύουν άμεσα από ηπατίτιδα , κι όμως κανείς περίπου δεν είναι αρμόδιος για τον εμβολιασμό τους. Για να βγάλει κανείς ένα πιστοποιητικό υγείας για το παιδί του για το γυμναστήριο, θα πρέπει να περιμένει για να κλείσει ραντεβού στα δύο μεγάλα Παίδων  ή σε άλλη κρατική παιδιατρική κλινική,  και επειδή θα χρειαστεί σίγουρα και υπέρηχος καρδιάς και επειδή εκεί τα ραντεβού αργούν ακόμα περισσότερο, τελικά θα αναγκαστεί να πάει σε ιδιώτη. Το ίδιο για ένα πιστοποιητικό υγείας για διορισμό, ενώ απίστευτη είναι η ταλαιπωρία για τις εξετάσεις ενός μετανάστη για να γίνει νόμιμος.

Όταν εμείς λέμε πρωτοβάθμια περίθαλψη, εννοούμε την ανάπτυξη δομών για την αντιμετώπιση του επείγοντος αλλά και την παρακολούθηση των χρόνιων περιστατικών έξω από το νοσοκομείο , την οδοντοϊατρική κάλυψη,  την ψυχική υγεία,  κ.τ.λ.  

Όταν εμείς λέμε πρόληψη, δεν εννοούμε  τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια ,ούτε τις πανάκριβες και σε αρκετές περιπτώσεις αχρείαστες εξετάσεις. Εννοούμε την ενημέρωση, τον πλήρη, τακτικό και δωρεάν προληπτικό έλεγχο για όλους τους άνεργους, εργαζόμενους και μετανάστες. Ξεκινώντας από  την πρωτογενή πρόληψη, δηλαδή την εξάλειψη των αιτιών που γεννούν την ασθένεια,   εφαρμόζοντας την σχολική υγιεινή  και σχολικό εμβολιασμό , μέχρι την δευτερογενή πρόληψη δηλαδή τις  προληπτικές εξετάσεις σε ειδικές ομάδες πληθυσμού,  όπως   test Παπ και μαστογραφία για τις γυναίκες.

Οι δήμοι να γίνουν φορείς διεκδίκησης

Σε ότι αφορά τον δήμο τον καλούμε σε ενεργή υποστήριξη του δικαιώματος μας στην δωρεάν υγεία .

Δυστυχώς οι δήμοι σήμερα παίζουν  ρόλο στην διαχείριση του προβλήματος. Στην μετακύλιση  της ευθύνης,  από το κράτος, στις τοπικές κοινωνίες και στον πολίτη.  Εφαρμόζοντας ευρωπαϊκά – δημοτικά προγράμματα όπως «βοήθεια στο σπίτι», “SOS γιατροί» κ.α.  προσπαθούν να κάνουν  κοινωνική πολιτική και ιατρική κάλυψη με περιορισμένα κονδύλια και ημερομηνία λήξης. Αντί να προσπαθούν για τη λύση του  προβλήματος, την έλλειψη δηλαδή της κρατικής μέριμνας, προσπαθούν ή αναγκάζονται να ασκήσουν κοινωνική πολιτική στη λογική της ανταποδοτικότητας, εφαρμόζοντας πενιχρούς και κλειστούς προϋπολογισμούς. . Μάλιστα με το Διαδημοτικό Δίκτυο των ΟΤΑ που θεσμοτήθηκε πρόσφατα, αναγκάζονται οι δήμοι να συμμετέχουν με τους δικούς του πόρους, δηλαδή με νέους  δημοτικούς φόρους, σε μια υποτυπώδη πρωτοβάθμια περίθαλψη αλλά και να μεσολαβούν για να πηγαίνουν οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα...

Οι δήμοι οφείλουν από διαχειριστές της κατάστασης να γίνουν διεκδικητές των δικαιωμάτων των κατοίκων σε υγεία και πρόνοια. Το λιγότερο, οι δήμοι σήμερα θα όφειλαν να βάλουν φραγμό στην ασυδοσία της τοπικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, προστατεύοντας την ποιότητα ζωής των πολιτών. Από το που θα στηθεί και αν επιτρέπεται να στηθεί μια ακόμα κεραία κινητής τηλεφωνίας, έως να φρενάρουν την τσιμεντοποίηση και την καταστροφή του πρασίνου, έως να αναλάβουν δράση ενάντια στη μόλυνση του περιβάλλοντος, του νερού κ.ο.κ.

Οι δήμοι επίσης θα  όφειλαν  να αναπτύξουν πραγματικό φορέα κοινωνικής πολιτικής, μακριά από κάθε λογική ανταποδοτικότητας. Άμεση καταγραφή και αξιολόγηση των αναγκών των ευπαθών ομάδων όπως οι άστεγοι και άποροι   Μπορούν να λειτουργήσουν κέντρα υποστήριξης τέτοιων ομάδων, για  μονογονεϊκές οικογένειες , για εργαζόμενες και άγαμες μητέρες, για χρόνια πάσχοντες. Στελέχωση και λειτουργία των ΚΑΠΗ και των βρεφονηπιακών σταθμών.

Ειδική μέριμνα και μεταναστευτική πολιτική από το δήμο. Λειτουργία κέντρου υποδοχής μεταναστών με πραγματική στήριξη στα ζητήματα της μονιμοποίησης, στέγασης, της σίτισης, της εύρεσης εργασίας της ιατρικής συμβουλευτικής.

Να σχεδιάσουμε τη δράση μας

Ένα πράγμα που πρέπει να κρατήσουμε από τη σημερινή κουβέντα, είναι πως υπάρχουν υγιείς δυνάμεις των γιατρών  και των άλλων υγειονομικών μέσα στα νοσοκομεία, που δεν είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, που δεν χρηματίζονται και που θέτουν το ζήτημά μιας υγείας προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.  Πως η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη αν δεν αντιδράσουμε από κοινού, υγειονομικοί εργαζόμενοι και κάτοικοι. Γιατί, υγειονομικοί  και πολίτες είμαστε θύματα της ίδιας πολιτικής εγκατάλειψης της δημόσιας υγείας και άρα μπορούμε να  έχουμε κοινά αιτήματα. Όσο η εμπορευματοποίηση της υγείας προχωρά τόσο οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων θα αναγκαζόμαστε όλο και περισσότερο να δουλεύουμε με συνθήκες έλλειψης προσωπικού, σε εξαντλητικά ωράρια και στη μεγάλη μας πλειοψηφία χαμηλοαμοιβόμενοι, εις βάρος πάντα της ποιότητας της δημόσιας υγείας.

Επομένως, είναι  αναγκαίο να σκεφτούμε και να σχεδιάσουμε κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες . Να σχεδιάσουμε μια  δράση στη περιοχή μας  που να εναντιώνεται  στην υποβάθμιση του συστήματος, να εναντιώνεται στον οικονομικό εκβιασμό της ιδιωτικοποίησης και να διεκδικεί απέναντι στις σοβαρές ελλείψεις που αναφέρθηκαν . Να διεκδικεί υγεία των λαϊκών αναγκών και ολοκληρωμένη πρωτοβάθμια περίθαλψη.