Ομως η πολιτική αυτή εξαντλεί τα όριά της, όταν οι πολιτικές αποφάσεις, π.χ. αυτή για τη «μεταρρύθμιση» του Ασφαλιστικού, πλήττουν όλους. Αυτό έγινε με το νομοσχέδιο Γιαννίτση το 2001, αυτό γίνεται και τώρα... Τότε όλοι αντιλαμβάνονται ότι η πρόκληση ζημίας, στον εργοδότη ή και σε τρίτους, ανήκει στην ίδια τη φύση του δικαιώματος απεργίας.

Η πολιτική επιστράτευση απεργών σηματοδοτεί συνήθως την πολιτική ήττα της εκάστοτε κυβέρνησης. Πρόκειται για τη χρησιμοποίηση βίας υπό τον μανδύα του νόμου. Τα σαθρά νομοθετικά θεμέλια της πολιτικής επιστράτευσης και οι σύστοιχες πρακτικές των κυβερνήσεων έχουν καταδικαστεί πολλές φορές από τα αρμόδια όργανα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας.

Αυτοί που σε τέτοιες κρίσιμες ώρες θυμούνται ότι η ηλεκτρική ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό που δεν πρέπει να το στερούνται οι πολίτες, ας θυμηθούν επίσης ότι προστασία χρειάζεται και το δικαίωμα απεργίας, «το πιο κακοποιημένο δικαίωμα στη χώρα μας», σύμφωνα με τη διατύπωση του τέως εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Λινού. Καλά θα κάνουμε, τέλος, να θυμόμαστε ότι ακριβώς τα κοινωνικά αγαθά, μαζί με τις δημόσιες επιχειρήσεις που τα παράγουν και τα διαχειρίζονται, είναι που αφήνουν βορά στη λογική της ιδιωτικής ιδιοποίησης με μοχλό το κέρδος οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές. Ας τα υπερασπιστούμε, λοιπόν, με συνέπεια έναντι όλων των κινδύνων.

Σ' αυτή την αποστεωμένη, με πολλά ολιγαρχικά στοιχεία, κοινοβουλευτική δημοκρατία μας η απεργία φέρνει το δροσερό αεράκι της άμεσης δημοκρατίας: Ο Δήμος βγαίνει από τον λήθαργο και την καταστολή, παραμερίζει τα επάλληλα στρώματα αντιπροσώπευσης και μιλά σε πρώτο πρόσωπο.