ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

 

Τι είναι κοινωνία;

Μια μορφή συμβίωσης, που με την επίδραση της ανώτερης τάξης αναπτύχθηκε με σκοπό να μη σηκώνουν κεφάλι οι κατώτερες τάξεις.

 

Τι είναι η ανώτερη τάξη;

Ανώτερη τάξη είναι οι κηφήνες, οι εξουσιαστές.

Η άσκηση της εξουσίας δεν είναι εργασία, είναι απλά μια ενασχόληση, μα ούτε κι ενασχόληση.

 

Τι είναι οι κατώτερες τάξεις;

Οι δουλευτές, οι εξουσιαζόμενοι.

Εκείνοι, που με τη δουλειά των χεριών τους παράγουν τροφή, ενδυμασία, στέγη και θέρμανση, είναι οι δουλευτές, οι τροφείς.

 

Ποια μέσα χρησιμοποιεί η ανώτερη τάξη, για να μη σηκώνουν κεφάλι οι κατώτερες τάξεις;

Τη θρησκεία, την πολιτική, τους νόμους, την επιστήμη, την τέχνη και την ηθική.

 

Με τι παρηγορεί η θρησκεία;

Με την ελπίδα για μακαριότητα σε μια μελλοντική ζωή για εκείνους, που σε αυτή τη ζωή δουλεύουν και υπομένουν για την ανώτερη τάξη.

 

Υπάρχει μια άλλη ζωή;

Αυτό δεν το ξέρουμε ούτε μας ενδιαφέρει. Επομένως πρέπει να ζούμε γι’ αυτή τη ζωή!

Η ανώτερη τάξη βολεύεται πάντα μ’ αυτή τη ζωή και παρηγορεί τις κατώτερες τάξεις με την ουράνια ζωή.

 

Τι είναι η πολιτική;

Η τέχνη του κράτους ή η τέχνη της ανώτερης τάξης να μη σηκώνουν κεφάλι οι κατώτερες τάξεις.

 

Τι είναι η εξωτερική πολιτική;

Η συνεργασία ανάμεσα στις ανώτερες τάξεις διαφόρων εθνών.

 

Τι είναι η εσωτερική πολιτική;

Το σύνολο των μεθόδων, με τη βοήθεια των οποίων η ανώτερη τάξη διασφαλίζει τα συμφέροντά της απέναντι στις κατώτερες τάξεις.

 

Ποια μέσα διαθέτουν οι κατώτερες τάξεις, για να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους απέναντι στην ανώτερη τάξη;

Το δικαίωμα της ψήφου, εκεί όπου υπάρχει.

 

Δεν έχουν άλλο μέσο;

Την επανάσταση.

 

Πότε είναι μία επανάσταση νόμιμη;

Όταν πετυχαίνει.

 

Τι είναι οι νόμοι;

Μια εφεύρεση της ανώτερης τάξης, ώστε με τον λεγόμενο νόμιμο τρόπο να μην αφήνει τις κατώτερες τάξεις να σηκώνουν κεφάλι.

 

Ποιο είναι το πρώτο, που η ανώτερη τάξη ζητά από τις κατώτερες τάξεις απέναντι στους νόμους;

Να σέβονται τους νόμους.

Γι’αυτό οι δικαστές δεν καθαιρούνται(από τις κατώτερες τάξεις).

 

Γιατί οι κρατούντες είναι εκδικητικοί;

Γιατί εκδικούνται.

 

Για ποιο πράγμα εκδικούνται;

Για τις δικαιολογημένες επιθέσεις των κατώτερων τάξεων ενάντια στην ανώτερη τάξη.

 

Τι είναι ο πατριωτισμός;

Μια υπεραναπτυγμένη μορφή της υπερηφάνειας του ιδιοκτήτη.

 

Τι είναι η ηθική;

Μια αντίληψη του δικαίου, που καλλιέργησε η ανώτερη τάξη, με σκοπό να προσελκύσει τις κατώτερες τάξεις σε έναν ειρηνικό τρόπο ζωής.

 

Τι είναι η πολιτική οικονομία;

Μια επιστήμη, που την έχει εφεύρει η ανώτερη τάξη, για να ιδιοποιείται τον καρπό της εργασίας των κατώτερων τάξεων.

 

 

από το  Μικρή κατήχηση για τις κατώτερες τάξεις του θεατρικού συγγραφέα Αύγουστου Στρίντμεργκ, πρώτη έκδοση το 1885, μετάφραση του Γιώργου Βαμβαλή, Επίκουρος, Αθήνα 1984

 

 

 

 *******************************************************************************************************************************

 

 

   

     

Ωδή στη νύχτα*

Τη νύχτα δεν την αγαπούν μόνο οι μοναχικοί, οι χασομέρηδες, οι ανίκανοι να πολεμήσουν, αυτοί που φοβούνται το φως.

Τα λόγια και οι πράξεις των ανθρώπων τη μέρα και τη νύχτα, κάτω από το φως του ήλιου και  το φως της λάμπας διαφέρουν τελείως. Η νύχτα είναι το κρυφό ένδυμα που η φύση ύφανε για να καλύπτει τους ανθρώπους, να τους κρατάει ζεστούς και ήρεμους, έτσι που χωρίς να το συνειδητοποιούν να βγάζουν λίγο λίγο τις μάσκες και τα ψεύτικα τα ρούχα και να μένουν γυμνοί μέσα σ’ αυτό το μεγάλο κομμάτι απαλού μαύρου υφάσματος που καλύπτει τα πάντα.

Ακόμα και τη νύχτα υπάρχουν φως και σκιές. Υπάρχει το αδύναμο διάχυτο φως, υπάρχει το φως του σούρουπου˙ υπάρχει το σκοτάδι όπου δεν μπορείς να δεις ούτε την παλάμη του χεριού σου, υπάρχει και το σκοτάδι σαν την μαύρη λάκκα όπου τα πάντα συγχέονται. Για ν’ αγαπήσεις τη νύχτα πρέπει να έχεις αυτιά να την ακούν και μάτια να την βλέπουν˙ μέσα από τις σκιές να μπορείς να βλέπεις όλη τη σκιά. Οι ιδιοκτήτες  των φωταγωγημένων μαγαζιών αποτραβιούνται σε σκοτεινά δωμάτια και χαλαρώνουν˙οι ερωτευμένοι με το φως του φεγγαριού, κάθονται κάτω από τη σκιά των δέντρων, και η έκφραση τους αλλάζει μονομιάς. Οταν πέφτει το σκοτάδι, χάνονται όλα τα εξαίσια, ασαφή, αβέβαια, παράφορα, έξοχα έργα των λογοτεχνών τα γραμμένα πάνω σε εκτυφλωτικά λευκό χαρτί στο φως της μέρας και μένει μόνο το επικλητικό, υπαινιχτικό, ψεύτικο, απατηλό, καυχησιάρικο, γοητευτικό αεράκι  της νύχτας που σχηματίζει ένα λαμπερό χρυσό φωτοστέφανο, ίδιο μ’ αυτό των βουδιστικών ζωγραφιών, πάνω στα διακεκριμένα  κεφάλια των ανθρώπων των γραμμάτων.

Τότε, αυτούς που αγαπούν τη νύχτα τους λούζει το φως της νύχτας.

Μια γυναίκα μοντέρνα ντυμένη με ψιλοτάκουνα γοβάκια  προχωράει γοργά στην άκρη του δρόμου κάτω από το φως των λαμπτήρων, αλλά στην άκρη της μύτης γυαλίζει μια σταγόνα ιδρώτα λιπαρού, το πρώτο σημάδι απώλειας της κομψότητας. Αν καθόταν περισσότερο κάτω από το φως, θα την συναντούσε  σίγουρα η φθορά .Το μισοσκόταδο  μιας μακριάς σειράς κλειστών μαγαζιών σπεύδει να προσφέρει τη βοηθειά του,της δίνει κουράγιο και μετριάζει το βήμα  της για να πάρει μια ανάσα. Τότε αντιλαμβάνεται το ελαφρό νυκτερινό αεράκι που εισχωρεί βαθειά στα στήθη των ανθρώπων.

Σ’ αυτούς που αγαπούν τη νύχτα και τις μοντέρνες γυναίκες η νύχτα χαρίζει μονομιάς  τις χάρες της.

Καθώς η νύχτα φεύγει, οι άνθρωποι σηκώνονται βγαίνουν και πάλι στους δρόμους˙ μέχρι και οι σύζυγοι έχουν τώρα διαφορετική έκφραση απ’ ότι πριν πέντε ή έξη ώρες. Από εκείνη τη στιγμή κι ύστερα, θόρυβος  και φασαρία. Πίσω όμως από τους ψηλούς τοίχους, στα χαμηλά τα σπίτια, στα δωμάτια των γυναικών, στις σκοτεινές φυλακές, στις συζητήσεις σε σπίτια, στις μυστικές οργανώσεις όλα τα σκεπάζει κυριολεκτικά ένα σκοτάδι που σε γεμίζει φόβο.

Αυτή τη φωτεινή μέρα το ζωηρό πηγαινέλα δεν είναι παρά μία μάσκα του σκοταδιού, το χρυσό καπάκι μιας χύτρας που βράζει ανθρώπινες σάρκες, η πούδρα σ’ ένα πρόσωπο διαβολικό. Μόνο η νύχτα μπορεί να είναι ακόμα τίμια. Αγαπώ τη νύχτα, νύχτα έγραψα την «ωδή στη νύχτα».

 

8 Ιουνίου 1933